: แข่งไร เขาให้สอน

: นายก็เรียนอยู่แล้วไม่ใช่รึไง!

DN0.LnwlnWzA707 : แมวผลไม้

: lol น่ารักชะมัด

: เดี๋ยวจะลองไปหาดู thx!

: ได้ๆ จ่ายมาก่อนเดี๋ยวให้อม

: เกิ๊น

: 5000£ ? แพงไปป่าวเห้ย

: ก็มันน่าอมนี่หว่า lol

ไม่เพียงปากว่า มือที่ว่างถูกยกขึ้นมาแตะคางคู่หูการละครประกอบคำเอ่ย

"ตัดใจเถอะน่า ถ้าไม่อยากโดนพาดหัวข่าว 'ชายขี้แพ้หน้าเหมือนบล็อกฟิชหาเรื่องหนุ่มรูปงามเหตุเพราะแพ้พนันราบคาบ' เอ๊ะ แบบนี้ยาวไปหน่อยไหมหว่า-"

พูดจบเจ้าตัวก็หัวเราะคิกคักกับตัวเองพาให้บรรยากาศรอบตัวเบาลง

อลันเหลือบมองคนข้างกาย คิดว่าจะโดนด่าที่เข้ามาแทรกเสียอีก แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

เจ้าตัวปล่อยเสียงหัวเราะสมทบคำพูดของชายผมสีสว่างที่โดนกล่าวหาว่าเป็นพวกเดียวกัน

"นั่นสิ~"

"สารรูปก็ใช่ว่าจะดี ดันเลือกมาหาเรื่องคนหล่อแบบนี้ไม่มีใครเข้าข้างหรอกนะจะบอกให้"

+

แต่จังหวะกำลังรออีกฝ่ายตอบรับดันมีเสียงเอ่ยชื่อเจ้าตัวดังขึ้นแทรก—

"รุ่นน้องฉันมาแล้วแฮะ ต้องไปแล้วโทษทีนะ"

เก็บมือก่อนหมุนตัวไปอีกทาง แต่ก็ไม่ลืมหันกลับมาโบกมือลาด้วยรอยยิ้มสดใส

"ไว้เจอกันที่โรงเรียนน้า~!"

ดันจากกันก่อนได้รู้ชื่ออีกคนเสียอย่างนั้น

อลันเลิกคิ้วเล็กน้อย นึกว่าเป็นนักท่องเที่ยวเสียอีก แต่ดูจากสัมภาระที่พกมาก็คงไม่ได้มาพักวันสองวันหรอกเนาะ

"ใช่~ เป็นนักเรียนเหมือนกัน"

"แปลกนะที่ไม่เคยเห็นหน้า" ทั้งที่อีกฝ่ายสะดุดตาขนาดนี้

เมื่อรู้แล้วว่าเป็นคนใกล้ตัวมากกว่าที่คิด อลันจึงเดินเข้าไปหาหวังทำความรู้จัก

"อลัน โจนส์"
"อยู่ Year 13"

กล่าวพลางยื่นมือข้างขวาคอยท่า

+

พอได้ยินชื่อหนังสือปากก็ยู่เข้าหากันอัตโนมัติ ฟังดูอ่านยาก- ไม่สิ ปกติเขาไม่อ่านหนังสือนิยายอยู่แล้วนี่หว่า จะอ่านง่ายหรือยากอย่างไรก็ไม่อ่านอยู่ดี

ละจากศีรษะอีกฝ่ายก่อนเปลี่ยนมานั่งลงข้าง ๆ

"สนุกไหม"

ไม่ได้ตอบที่ถามว่าสนใจหรือเปล่า เพราะสิ่งที่สนใจจริง ๆ ไม่ใช่เนื้อหาด้านในแต่เป็นความรู้สึกคนที่อ่านอยู่ต่างหาก

: ใช่ม้า~ น่าจับมาอมทุกตัวเลย

: อยากลองเลย มีร้านแนะนำไหม

: โคตรน่าเกลียด Hahahahahaahfofkdmfjdk

: แปะบช.มา เท่าไหร่บอก