[หลิว เฟยเหยา | สีดำ]

คิ้วกระตุกเล็กน้อยกับคำบรรยายของกรรมการ แต่เอาไว้ก่อน เฟยเหยาเลือกจะหันมามีสมาธิกับเกมตรงหน้า

ไม่พูดพร่ำทำเพลง แขนยาวเงื้อสุดกำลัง ส่งแรงผลักลูกบอลไปฝั่งตรงกันข้าม

- ค่าสเตตัสปาบอล 8
- ปาบอลใส่คุณฮิซายะ

ผลทอย: 12

[หลิว เฟยเหยา | สีดำ]

แม้ตาจะตี่(?) แต่ประสาทการรับรู้ยังเฉียบคมอยู่

" แหม่ นึกว่าจะรับไม่ได้ซะแล้ว "

สองมือยกขึ้นจับลูกบอลหมับ!!

- ค่าสเตตัสรับบอล 5
- รับบอล

ผลทอย: 14

" ให้มันจริงเถอะยัยหัวแดง ฉันน่ะไม่ตายง่ายๆหรอก "

ถึงจะสภาพดูไม่ได้ แต่ก็ยังมีชีวิตอยู่ นั่นแหละที่สำคัญที่สุด

เฟยเหยายังคงรอยยิ้มเหมือนที่เคยมีมาตลอด แม้ว่าตอนนี้มันจะดูว่างเปล่าจนไม่อาจเชื่อได้ว่ามันคือรอยยิ้มจริงๆก็ตาม

" หลังจากนี้เธอคิดจะทำยังไงต่อ "

คงเพราะเพราะมัวแต่เหม่อลอย จึงทำให้คลาดกับกลุ่มเพื่อน จนต้องมานั่งคนเดียวแบบนี้

" พลัดหลงกับเพื่อนน่ะ แต่คงไปได้ไม่ไกลนัก หลังจากทานเจ้านี่หมด คิดว่าจะหาทางกลับไป.. "

เสียงหัวเราะแผ่วเบาออกมาจากลำคอที่แห้งผาก ฟังดูประหลาดหูมากกว่าจะเป็นเรื่องขบขัน

" เธอเองก็มาคนเดียวนี่มิโนรุ เพราะอะไรงั้นเหรอ ? "

เอ่ยถามคุณกลับ

" อย่ารีบตายล่ะ "

ถือวิสาสะวางฝ่ามือยีเส้นผมยุ่งๆสีสันฉูดฉาดนั้นตามประสา ปล่อยให้คาโอรุกินส่วนที่เหลือ

" ฉันไม่อยากเห็นเธอหมดสภาพอยู่ข้างถนนหรอกนะ "

เหมือนกับคนหลายๆคน หรือสัตว์หลายๆตัวที่ทยอยล้มหายตายจาก รู้ว่าไม่อาจเลี่ยง แต่ก็อดใจหายในฐานะมนุษย์ไม่ได้เลย

" เวลาแบบนี้คงไม่มีอะไรเหลือแล้ว "
อาหารสดก็คงเน่า อาหารกระป๋องก็คงขาดแคลน ที่เหลือส่วนมากก็แทบจะไม่ใช่อาหารคน

" ไม่คิดว่าจะต้องมานั่งทานอะไรแบบนี้ "

แอบสมเพชตัวเองหน่อยๆแฮะ

หัวคิ้วสีอ่อนเลิกขึ้น หันไปอีกทางหนึ่งราวกับจะไม่เชื่อในคำพูดของเพื่อนร่วมชั้นปีสักเท่าไหร่

" หาได้แค่นี้สินะ ก็สมกับเป็นเธอดี "

ฉีกซองเครื่องปรุงใส่ถุงธัญพืช พลางเขย่าเบาๆให้เคล้าเข้ากัน ยื่นให้เพื่อแบ่งปันอาหารมื้อสุดท้ายที่คงจะดีที่สุดเท่าที่หาได้

ดวงตาเหลือบมองไปยังต้นเสียง ดูเหมือนจะคุ้นเคย เหมือนเคยพบกันที่ไหน หรืออาจจะเพราะสีผมที่โดดเด่นของเจ้าหล่อน

" อ๋อ คาโอรุนี่เอง ยังรอดอยู่เหรอเนี่ย "

ฝ่ามือเขย่าถุงธัญพืชที่เหลืออยู่ครึ่งหนึ่ง อีกมือที่ว่างตบๆพื้นให้มานั่งเคียงข้างกัน

" ก็น่าสนใจ อย่างน้อยมื้ออาหารนี้ก็ไม่จืดชืด "

" หลิว เฟยเหยา "

เป็นการแนะนำชื่อแสนจะเรียบง่าย รอยยิ้มประจำตัว ฉาบทับบนใบหน้า ตาสองข้างปิด มองดูแล้วก็คล้ายคลึงกันไม่น้อย

" ยินดีที่ได้พบมิโนรุ "

ขยับพื้นที่ให้ระยะหนึ่ง เพื่อให้อีกฝ่ายนั่งเคียงกัน

" มานั่งด้วยกันสิ "

สำหรับในยามวิกฤตและหิวโหยถึงเพียงนี้ แค่ของที่เติมเต็มให้อิ่มท้อง คงอร่อยที่สุดเท่าที่เคยได้ทาน

" ก็ไม่แย่เท่าไหร่ คิดว่านะ "

ได้ความรู้สึกเหมือนกินอาหารสุขภาพของแม่ตัวเอง มันเรียกว่าอะไรนะ อ่า กราโนล่า อะไรทำนองนั้น

" ดีกว่าไม่มีอะไรกิน ธัญพืชพลังงานสูงนะ "

ยื่นห่ออาหารนกให้ผู้มาเยือนหมายผูกมิตรไมตรี

" ว่าแต่ ...ชื่อของเธอ ? "