ยิ่งพูดมากความ พยายามหาข้ออ้าง เธอก็ยิ่งรู้สึกละอายใจ

”แต่ตอนนี้..“เธอฝืนขึ้นมามองหน้าอีกคน ก่อนจะหลบสายตาอีกรอบเพื่อที่จะได้ไม่ต้องแสดงสีหน้าแปลก ๆ ออกมาอีก ”ช่างมันเถอะค่ะ ฉันขอตัวดีกว่า รุ่นพี่เองก็ควรไปจัดการตัวเองและพักผ่อนได้แล้ว“

...ถ้าความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขาเป็นเพียงแค่ ‘รุ่นน้องคนนึง’ อะไรมันก็คงจะง่ายกว่านี้มาก

“ค่ะ” แม้จะรู้สึกผิด แต่ไม่มีเหตุผลที่จะต้องเลี่ยงคำถาม เธอจึงตอบตามตรง“อย่างที่กล่าวไป ฉันเห็นทุกอย่างตั้งแต่ต้น คิดไว้ว่าหากรุ่นพี่กลับมาและมีเหตุผลที่ดีพอ..”

+

มันคงเป็นแค่คำพูดถามไถ่ธรรมดาสำหรับอีกคน แต่ช่างเป็นคำพูดที่ช่างแทงลึกลงไปในใจเธอเสียจริง..

แต่ก็สมควรแล้ว มันคงเป็นบทลงโทษสำหรับคนอย่างเธอ

หลังจากที่หลบเลี่ยงอีกฝ่ายมาสักพัก ตอนนี้เธอกลับต้องมาตั้งคำถามกับการกระทำของตัวเองว่าเธอใช้สิทธิ์อะไรที่จะอยู่ตรงนี้ แค่ความรู้สึกที่เป็นห่วงเขา เธอยังคิดว่ามันเป็นความรู้สึกที่ไม่สมควร

ในเมื่อตัวเธอเองไม่ได้บริสุทธิ์ใจ

+

เธอสูดหายใจเข้าอีกครั้งก่อนจะปรับเสียงให้นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้จนอาจจะติดดูเย็นชาเกินไป

“ถ้าหากไม่อยากให้ใครเป็นห่วง โดยเฉพาะคราบเลือดนั่น แล้วรุ่นพี่ก็ควรไปปฐมพยาบาลให้ดีด้วยนะคะ ไม่ควรปล่อยเอาไว้ทั้งแบบนี้”

”แล้วก็ไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันจะไม่ไปรายงาน หรือบอกใครเรื่องที่รุ่นพี่ออกจากหอพักไปในวันนี้ค่ะ“

..แต่ก่อนทุกอย่างมันเคยง่ายดายกว่านี้มาก พอมาตอนนี้กลับกลายเป็นว่าไม่ว่าจะทำอะไร เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ทุกอย่างก็ดูเป็นเรื่องยากไปหมดสำหรับเธอ

ซึ่งมันไม่ใช่ความผิดของเขาเลย

“อย่างน้อยโปรดทำความสะอาดใบหน้าก่อนที่จะเข้าไปข้างในก่อนเถอะค่ะ ถ้าหากไม่อยากให้รุ่...”ซิลเวสเทียร์ดึงผ้าเช็ดหน้าสีขาวอย่างที่เธอใช้ประจำออกมาในที่สุด ก่อนจะส่งให้คนตรงหน้า

+

“ค่ะ..“ เมื่ออีกฝ่ายบอกมาแค่นั้น เธอก็ได้แต่เก็บคำถามมากมายไว้ในใจ ได้แต่ตอบรับเป็นคำสั้น ๆ พยักหน้ารับทราบตามที่อีกฝ่ายบอก

แต่ยิ่งพอคนโตกว่าพูดมาแบบนั้น กลับทำให้เธอหน้าไม่ถูกยิ่งกว่าเก่า

เธอทำหน้าแบบไหนออกไปกัน..

“อย่างน้อยถ้า..”ซิลเวสเทียร์กำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่น เหมือนไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรกับมันดี

+

“ เกิดอะไรขึ้นงั้นหรอคะ ” หญิงสาวไม่ได้ตอบคำถามของอีกฝ่าย น้ำเสียงของเธอเองก็อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะรู้สึกตัวได้ว่าตัวเองกำลังล้ำเส้น

เธอได้แต่เม้มปากของตัวเองเข้าหากัน แต่เมื่อใบหน้าของรุ่นพี่เป็นถึงขนาดนี้ จะไม่ให้เธอถามออกไปได้ยังไง

เธอไม่ได้คิดจะมาละลาบละล้วงอะไร คิดไว้แค่ว่า หากได้เห็นอีกฝ่ายกลับมาอย่างปลอดภัยก็น่าจะเพียงพอ แต่ทันทีที่สังเกตเห็นรอยแผลบนใบหน้านั้น มันกลับเหมือนมาทลายความอดกลั้นบางอย่างในใจของเธอลงไปได้อย่างง่ายดาย

เธอหลับตาแล้วหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้งเพื่อสงบจิตใจของตัวเองที่กำลังลนลาน

+

(ตำรวจลงพี่เจ)

(ใช้เวลานานเลยกว่าจะมา ขอบคุณนะคะ พี่ชาลีนคือหัวใจของนุ นุรักพี่ชาลีนที่สุดในโลก🫶🤍)

ซิลเวสเทียร์รับมอบดอกไม้จากรุ่นพี่มาอย่างช่วยไม่ได้ เธอจึงได้แต่ยิ้มรับความใจกว้างนั้นไว้

“ ขอบคุณนะคะรุ่นพี่ “ เธอตอบด้วยประโยคขอบคุณสั้น ๆ ก่อนจะใช้เวลาด้วยกันสักพักแล้วขอตัวออกมาก่อน

แม้จะไม่ได้พูดอะไรมาก แต่เธอก็รับรู้ถึงหัวใจที่หวังดีรุ่นพี่ชาลีนได้ และรู้สึกดีกับมันอยู่เสมอ

---END--

การไม่ได้เผชิญหน้ากับเขาตรง ๆ มาสักพัก หัวใจเลยพาลเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่ไม่อยากจะเข้าใจ แต่เธอก็อดรอเขากลับมาด้วยความรู้สึกเป็นห่วงไม่ได้

...ในฐานะ รุ่นพี่คนหนึ่ง

“ ตามกฏแล้วในเวลานี้ รุ่นพี่ไม่ควรออกไปข้างนอกแล้วนะคะ หากแต่ว่าจะแจ้งหอไว้แล้วล่วงหน้า ซึ่งฉันเกรงว่ารุ่นพี่คงจะไม่ได้แจ้งไว้ ”

(มาแน่ว)

" กลับมาแล้วหรอคะรุ่นพี่ “

น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยถามเมื่ออีกฝ่ายกลับมา ซิลเวสเทียร์เห็นเพียงแค่เหตุการณ์ก่อนที่เจเรเมียจะออกไปเพียงเท่านั้น กระนั้นแทนที่จะไม่สนใจหรือไปรายงานอาจารย์ เธอกลับเลือกมานั่งกระวนกระวายรออีกฝ่ายจนกลับมาภายใต้สีหน้าที่นิ่งเฉยนั่นแทน

+

สายตาคมปราดตวัดมองไปยังคนที่คอยเฝ้าจับตามองเพื่อนของเธอ

พวกน่าตาย

ฝ่ามือเรียวขาวช้อนจับผมสีทองขึ้นมามอง

"อย่างน้อยฉันก็ได้เห็นเธอในรูปลักษณ์งดงามเช่นเก่าก่อน ถึงกระนั้นฉันก็ชอบผมจริงเสียมากกว่า"

เส้นไหมเงางามไล้ตกลงมาจากปลายนิ้วตามแรงโน้มถ่วง

(โอโห เท่มาก)

( ขออนุญาตแจมโรล+เนียนรู้จักนะคะ )

ซิลเวสเทียร์ที่โดนชนเข้าอย่างจังเซถอยหลังไปเล็กน้อย ก่อนที่จะรีบยื่นมือเข้าไปช่วยประคองของอีกฝ่ายที่กำลังจะหล่นลงมา แต่ไม่ทัน

“ ไม่หรอกค่ะ ฉันเองก็ไม่ทันได้ระวังเหมือนกัน ต้องขอโทษด้วยนะคะรุ่นพี่ ” เธอตอบกลับ พร้อมท่าทีที่สำรวม ก่อนที่จะก้มลงไปช่วยอีกฝ่ายเก็บของขึ้นมา

“ ของสำหรับงานแสดงหรอคะ ”