“ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจ…”
“ดีแล้วที่เธอสบายดี”

ซาฟาราซกล่าวพลางส่งยิ้มให้เล็กน้อย เพื่อแสดงออกว่าเขาไม่ได้ถือโทษโกรธเคือง การประชดตัดพ้อจากอิงกริดแต่อย่างใด

“แล้ว…ท่านพ่อกับท่านแม่เป็นยังไงบ้างแล้วล่ะ”

“...ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง?”

ซาฟาราซยังคงลองพยายามดำเนินบทสนทนาต่อไป เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีท่าทีปฏิเสธใด ๆ

อิงกริดอาจประชดประชัน แต่หากไม่ต้องการเสวนากันแล้ว เธอคงไม่ทนยืนแสดงสีหน้าแบบนั้นให้เห็น โดยเฉพาะกับเขา…

ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ด้วยไม่คาดคิดว่าจะได้รับการตัดพ้อน้อยใจกลับมาเป็นคำตอบ

ร่างอรชรงามสง่าเบื้องหน้า บัดนี้ช่างดูบอบบาง เศร้าหมอง และเปล่าเปลี่ยวเหลือเกิน หากโอบกอดปลอบโยนเธอได้ก็คงดี ทว่าเขาหมดสิทธิ์ทำเช่นนั้นไปแล้ว ตั้งแต่ที่เลือกหันหลังจากเธอมา…

“ฉันก็…ไม่ได้รู้ดีเรื่องเสื้อผ้ามากไปกว่าเดิมน่ะ เห็นแบบนี้ก็ว่าเธอสวยออก”

+

ถึงอย่างนั้น, เพื่อเป็นการรับผิดชอบต่อการตัดสินใจของตนเอง เขาจึงทำได้เพียงตอบถ้อยคำสั้น ๆ ออกไป

“ทำไมถึงว่าเรียบล่ะ?”

พยายามทำให้การสนทนายังคงเป็นไปอย่างราบรื่น ชายหนุ่มจึงถามในเรื่องที่ตนไม่เข้าใจ ถึงอย่างนั้นก็อยากรับรู้ไว้ คงเป็นความเคยชิน, ที่ทำให้เขาอยากเก็บเกี่ยวเรื่องราวเกี่ยวกับอิงกริดเอาไว้

ซาฟาราซอมยิ้มเล็กน้อยด้วยแววตาแฝงความขมขื่น ยามเมื่อได้ยินถ้อยคำถามจากอีกฝ่าย แม้เธอปล่อยเสียงหัวเราะออกมา แต่เขาก็พอจะรับรู้ได้ว่าคงมีบ้าง ที่ลึก ๆ ภายในใจของอิงกริดนั้นรู้สึกหม่นหมองเมื่อหล่อนต้องกล่าวเช่นนี้

“...จำได้สิ่”

จำได้เสมอมานั่นแหละ เพราะเลือกวิธีแบบนั้น มันถึงยิ่งทำให้ความทรงจำเกี่ยวกับเธอสลักลึกไม่เคยลางเลือนไปไหน

+

“ชุดดูดีนะ ส่งเสริมความงามของเธอมาก ๆ”

ซาฟาราซเอ่ยชม โดยพยายามทำให้มันดูเป็นไปตามมารยาทมากกว่าจะมีเรื่องของอารมณ์เข้ามาเกี่ยวข้อง อารมณ์ที่ว่า, อิงกริดยังคงสะกดใจของเขามากกว่าผู้ใดเมื่อได้พบเห็น

“รองเท้านั่น คงทำให้เธออยากสลัดมันทิ้ง?”

องค์ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเชิงถามหยอกแซว ตามประสาคนรู้จักกันมา

“อืม…การเข้าสังคมมาก ๆ มันก็ทำให้เหนื่อยอยู่บ้าง”

กล่าวตอบทั้งรอยยิ้ม พลางพิจารณาอารมณ์ความรู้สึกของอีกฝ่าย

หากเป็นเมื่อปีสองปีก่อน อิงกริดคงไม่พูดคุยทั้งยังส่งยิ้มทักทายให้เช่นนี้ …เป็นเรื่องน่ายินดี ที่เธอเริ่มก้าวผ่านเรื่องระหว่างกันได้เสียที ไม่อยากให้เธอต้องติดอยู่กับความเสียใจนานนัก แม้ว่าต้นเหตุจะเป็นตัวเขาเองก็ตาม

+

(แต่งสวยมากเลยค่ะเพื่อนสาว ✨️)

(รูมเมทยิ้มหล่อละมุนมั๊ก😍)

ชายหนุ่มจึงเดินตรงไปยังระเบียง ซึ่งมีหญิงสาวอยู่ ด้วยเพราะการอยู่กับเธอ ก็เปรียบเหมือนการได้พักสำหรับเขา

“ขอหลบมาพักตรงนี้ด้วย คงจะไม่ว่ากันนะ”

ซาฟาราซกล่าวพลางคลี่ยิ้มบางให้อีกฝ่าย

การสนทนากับผู้คนมากหน้าหลายตา ทั้งที่รู้จักและไม่รู้จักก็ดี ล้วนก่อให้เกิดความเหนื่อยล้าเข้าเกาะกุมกายใจ หากได้ปลีกวิเวกเพื่อพักสมองและปากเสียบ้าง คงดีไม่ใช่น้อย

ซาฟาราซมองหามุมสงบเพื่อพักเหนื่อย กระทั่งเล็งเห็นระเบียงกว้าง ซึ่ง ณ จุดนั้น มีเพียงบุคคลเดียวที่ยืนอยู่ เธอเป็นคนที่เขาเคยรู้จักดี

+