“อ-โอ้…ข-ข-ขอบคุณครับ”

โอนิกซ์ตอบด้วยความประหม่า เพราะไม่ได้คาดคิดว่าจะถูกทักด้วยคนที่เพิ่งเจอกัน แต่คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นอีกฝ่ายที่ใดมาก่อน…

“….ผม…รบกวนคุณ…หรือเปล่าครับ?”

ไม่รู้ว่าฟองสบู่ที่เป่าออกไป จะไปสร้างความรำคาญให้กับคนอื่นมั้ย💦

(เป็นกำลังใจให้แม่งานนะคะ ทางนี้แฮปปี้กับทุกอีเวนต์ในคอมมูเลย💕)

แม่งานดอกบัวอัปรูปภาพทั้งหมดใหม่อีกครั้ง เนื่องจาก FB Page สลายหายไปเพราะปัญหาแอคเคาท์เฟซบุ๊กของแม่งานเองค่ะ ขาดตก / ชื่อผิดพลาดตรงไหน สามารถทักมาแจ้งได้เลยค่ะ

“อา ข-ขอบคุณครับ”

“…ผมกลัวว่า…ถ้าออกไป…เต้นรำ…คุณโมริน…จะหาผม…ไม่เจอ”

เพราะงั้นจึงได้ยืนรออยู่ตรงนี้ เพื่ออีกฝ่ายจะได้มองเห็นเขา

“…หิวมั้ยครับ…พวกเรา…ไปทาน…ของว่างก่อน…ได้นะครับ”

“อ-เอ่อ…”

รู้สึกประหม่าขึ้นในใจเมื่ออีกฝ่ายโน้มตัวมาหา แบบนี้มัน…ใกล้มากๆเลย

“บ-แบบนั้น…จะดีหรอครับ?”

เขาถามเพื่อความแน่ใจ เขาเคยได้ยินว่าบางราชวงศ์ถือว่าศีรษะเป็นส่วนที่สูงส่งที่สุด ไม่ใช่ส่วนที่จะให้แตะต้องกันง่ายๆ

“อา ครับ…ถึงเวลา…พักพอดี…”
“เดี๋ยวผม…เก็บของก่อน…แล้วจะตามไป…นะครับ”

เด็กหนุ่มเผยรอยยิ้มบางๆเมื่อถูกชวน ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้

“ผมทานขนม…ที่คุณโมริน…เอามาด้วย…อร่อยมาก…เลยครับ”

(มาให้เพทครับ😢 อีโมชั่นนอลซับพอร์ต ใกล้คุณ—-)

(ขอบคุณครับ คุณลอเรไลมาด้วยมั้ยครั---)

เด็กหนุ่มหันมองต้นเสียง เขาชะงักเล็กน้อยเพราะอีกคนสวมหน้ากากทำให้จำไม่ได้ แต่เมื่อพินิจน้ำเสียงและบรรยากาศรอบตัวจึงค่อยๆนึกออก ก่อนจะทักทายอย่างประหม่า

"อ๊ะ ค-คุณโมริน ส-สวัสดีครับ!"

"ค-คุณเอง...ก็...สง่างาม...มากเลยครับ"

นึกโล่งใจที่อีกฝ่ายมาตามสัญญา แต่อีกใจก็ตื่นเต้นเพราะสัญญาที่ตนให้ไว้เช่นกัน

"มาถึงงาน...นานแล้วยัง...ครับ?"

(ขอบคุณครับ!//โดนลูบจนหัวฟู)

(ขอบคุณครับ เป็นเจ้าหนูขาวล่ะ✨)

(ขอบคุณครับ! รุ่นพี่เองก็สง่างามมากๆ)

(ผมเขินเลยครับ💦)

(ป-เป็นก้อนอยู่ตรงมุมห้อง🥺💦)