ก่อนเขาจะมองเวลาแล้วเก็บข้าวของของตัวเอง

"...ไว้ในโอกาสหน้าข้าจะมาขอความช่วยเหลือด้านการค้นคว้าเรื่องอุปกรณ์เวทมนตร์อีกนะขอรับ"

"ข้าก็คิดเช่นนั้น...แต่ว่าเพราะคดีนี้เลยทำความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีช้าลงไปอีก"

เด็กซ์กำหมัดเขาเองก็เป็นทั้งขุนนางและประชาชนความก้าวหน้าที่ต้องถูกหยุดเพราะความกระหายอำนาจในฐานะรุลาการแล้ว...เขาโกรธมากเลยล่ะ

"วิทยาการทำร้ายใครไม่ได้หรอก...มีแต่คนด้วยกันเท่านั้นแหละที่ทำร้ายกันได้..."

เด็กซ์มองก็อดคิดไม่ได้ว่าเอาไปซ่อนไว้ในแขนเสิ้อได้ยังไงกันนะ มายากลเหรอ?

"ลูกอมเหรอ ได้สิ"

เขาตัดสินใจจะรับเอาของตอบแทนมาก็นะมห้มากไปก็ทำให้คนรับไม่สบายใจได้นี่นา

"ข้าเพียงทำตามหน้าที่ของขุนนสงเพียงเท่านั้นครับ"

สำหรับเขามันคือการทำหน้าที่เพื่อประเทศและประชาชนก่อนจะเอ่ยขึ้นมา

"จริงๆยังการค้นคว้าที่ข้าค้างไว้...ไว้ข้าจะมารบกวนท่านอีกในโอกาสหน้าแล้วกันนะขอรับ"

เขายังมีสิ่งที่เขาอยากจะฟังความเห็นจากเลดี้ตรงหน้าอยู่แต่วันนี้...แค่นี้ก่อนแล้วกัน

"ครับ เพราะอาณาจักรของเราเคยถูกกดขี่จากผู้ใช้อุปกรณ์เวท การเรียนรู้มันเลยถูกมองไม่ค่อยดีเท่าไหร่น่ะ"

"ขอบคุณนะ...มัยทำให้ข้าเบาใจลงได้เยอะเลยล่ะ"

เขาผ่อนลมหายใจรู้สึกวางใจลงได้พอสมควรเลย

เขากลัวว่าจะเสียตัวตนไป...แต่หากยังมีคนเชื่อ...ยังมีคนจดจำก็ทำมห้เขากล้าพอจะตัดสินใจต่อไปได้

(จิบิไซส์สามเซน🤏)

"...ขอบคุณนะ..."

เจ้าตัวรู้สึกตื้นตันใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกแต่อย่างน้อยเขาก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาจากเมื่อครู่มากแล้ว

"ข้า...ขออะไรเซอร์เรียสอย่างนึงได้รึเปล่า?"

มันเป็นคำขอในกรณีที่...เขาเปลี่ยนไปจริงๆ...หากถึงคราวนั้นแล้ว..

"...ช่วยจดจำตัวข้าในตอนนี้ไว้ในความทรงจำของเซอร์เรียสได้รึเปล่า?"

(เป็นก้อนตัวนี้เดียว🤏)

"...ยังเลยครับ..."

เขาตอบไปตามตรงก่อนจะเอ่ยถามอีกคนบ้าง

"แล้วทางนั้นเจอคริสตัลบ้างรึยังครับ?"

(น้องน่าร้ากกก)

"...อืม พักหน่อยก็ดี"

เด็กซ์เอ่ยเขาเองก็ออกมาตามหาคริสตัลแห่งแสงดูแต่ก็หามาสักพักแล้วล่ะถึงได้วนมาเจอกับเพื่อนอีกรอบน่ะ

ก่อนจะร่อนลงจอดข้างๆพื่อนของตนพักสักหน่อยดีกว่า

"อื้ม...จนกว่าจะพึงวันที่ต้องกลับไป...ผมก็อยากจะสนุกให้เต็มที่ล่ะนะ"

เด็กศ์พยักหน้า...เวลาของเขาที่จะอยู่ในฐานะเด็กซ์ไม่ใช่ผู้นำตระกูลอาจจะไม่มาก

"อื้ม...ไปกันเถอะ"

แต่เขาก็ตั้งใจจะใช้มันให้คุ้มค่าที่สุด

"ถ้ามันเป็นดาบทั่วไปข้าคงไม่กังวลเช่นนี้หรอก..."

ชายหนุ่มเอ่ยด้วยความลังเลก่อนจะอธิบายต่อ

"จากที่ข้าศึกษามาดาบเพชรฆาตเป็นศาสตราที่ปนเปื้อนความแค้ยขากเชื้แพระวงศ์...มันอาจจะส่งผลต่อความคิดและจิตใจของผู้ถือครองในระยะยาวได้น่ะ"

"ข้า...กลัวว่าตัวเองจะไม่เหมือนเดิม...จะเปลี่ยนไป"

"ผมก็ประมาทไปด้วยแหละครับ"

เล่นซะแทยจะวูบเลยล่ะก่อนจะพยักหน้าตอบในเรื่องเหงา

"ถ้าบอกง่าไม่ก็ควจะโกหก...แต่ว่ามันก็เพื่อให้การตัดสินนั้นเป็นธรรมกับทุกฝ่ายที่สุด"

เขาบอก...ท้ายที่สุดผู้พิพากษาจะนั่งบนบัลลังก์เพียงลำพัง

"แต่...การได้มาที่นี่ก็ทำให้เหงาน้อยลงแล้วล่ะ"

เขายิ้มจางๆออกมาเพราะเขาสามารถเป็นเพื่อนกับคนอื่นๆได้โดยที่ไม่มีผลกับหน้าที่ที่อาณาจักรของเขา

"...มีคดีที่ข้าจะต้องกลับไปตัดสินหลังเรียนจบ"

"...และโทษของคนร้ายคือการประหาร..."

เจ้าตัวฟังคำตอบเริ่มเล่าเรื่องราว

"โดยตามธรรมเนียมของอาณาจักร...หากจะประหารเชื้อพระวงศ์จะต้องถูกประหารด้วยหนึ่งในสมบัติของอาณาจักร"

"ดาบเพชรฆาต...โดยตระกูลจูดิคาเรียสจะต้องเป็นผู้ทำการประหารด้วยตนเอง..."

แปลว่าเขาไม่อาจเลีย่งหน้าที่นี้ได้และจำเป็นต้องประหารด้วยมือตัวเอง

"ข้ารู้...คู่มือของข้าครานี้เองก็ไม่ใช่ขุนนางนี่นะ"

เป็นทั้งเพื่อน...และตอนนี้เป็นคนร้ายที่เขาต้องจับให้ได้

"ขอรับ เพียงแต่การศึกษาของทางไลเซนเทียร์นั้นไม่ค่อยให้ความสำคัญน่ะครับ"

"ข้าเลยสามารถหาความรู้เกี่ยงกับสิ่งประดิษฐ์เวทมนตร์ได้เพียงจากพวกหนังสือโบราณของอาณาจักรเท่านั้นเองขอรับ"

เทคโนโลยีก่อนหย้าที่ขะก่อตั้งอาณาจักรนั้น...ขึ้นชื่อว่าเป็นเทคโนโลยีเวทมนตร์ที่สาปสูญ

"ขอบคุณนะ...เซอร์เรียสที่เชื่อในตัวข้าน่ะ"

ปรกติเขาจะๆด้รับความคาดหวัง
..เป็นจูดิคาเรียสต้องทำให้ได้...

คำว่าเชื่อในตัวเขา...เขาแทบจะไม่เคยได้ยินเลย

"ข้ายังมีอีกเรื่องนึงน่ะ...เซอร์เรียส...หากเพื่อให้คนบริสุทธิ์ได้รับความเป็นธรรม..."

"เธอจะกล้า...พรากชีวิตรึเปล่า"

เขาถามขึ้นมาแน่นอนว่าหากอีกคนถามเขาก็พร้อมที่จะเล่าที่มาของคำถามนี้