“กังวลจนออกนอกหน้าแล้วนะคะ”

เธอจะไม่บอกหรอกนะว่าสีหน้ากังวลของเขานั้นเปรียบเสมือนภาพวาดชิ้นเอกของจิตรกรชื่อดัง เดี๋ยวเขาจะหาว่าวิกลจริตเอาได้

แต่ถึงอย่างนั้นหล่อนก็อดไม่ได้ที่จะรำคาญต่อความพูดจาซ้ำซากของอีกฝ่ายจนเผลอมองด้วยสายตา...ไม่พอใจ

“ถ้าเช่นนั้นฉันจะเต้นนำเองค่ะ”

“ไม่อย่างนั้น ฉันจะชวนท่านชายออกไปเต้นรำที่กลางสวนนะ”

...ห้ะ?

ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายนั้นโดดเดี่ยวเสียจนต้องหันมาพูดคุยกับผีสางที่อาจจะไม่มีจริงเช่นนี้เลยหรือ? ไม่รู้จะใช้คำว่าอนาถใจยังไงดีเลยเชียว

แต่ถึงอย่างนั้นมันก็น่าสนุกดี เพราะปกติตัวเธอนั้นก็ใช่เรื่องนี้ในการขู่ขวัญคนอื่นไปทั่วเช่นกัน

“พูดไปก็เปลืองน้ำลายเปล่า ไม่ว่าจะร้องไห้ หรือหนีไปไกลแค่ไหน… สุดท้ายฉันก็จะเอาเธอไปด้วยอยู่ดี”

“มาอยู่เป็นผีเฝ้าแหล่งน้ำแห่งนี้ด้วยกันสิ”

เจ้าหญิงการละครเสียจริง

“ฮะๆ...”

เสียงหัวเราะดังก้องออกมาจากลำคอสวย ก่อนจะรวบพัดเก็บเคาะลงบนฝ่ามือเรียวที่มีถุงมือลูกไม้สวมอยู่

“อาจจะฟังดูวิปริตจิตวิปลาสไปบ้าง แต่ดิฉันสนุกกับการที่ผู้คนตกอยู่ในความหวาดกลัวน่ะ”

สายตาสีม่วงอ่อนทอดมองกลับไปที่ตัวงานอีกครั้ง พร้อมยิ้มสรวลบนใบหน้า

“ฉันชอบเห็นการรับมือที่แตกต่างกันไปในแต่ละคนค่ะ”

(ไม่เป็นไรเลยค่ะ ทางนี้ก็สอบตึงๆเลยค่ะ😭)

“ถ้าหลับตาแล้วเผลอเหยียบเท้าเราขึ้นมาล่ะ?”

เอียงคอถามด้วยความสงสัย — ถ้าเป็นคนอื่นเธอคงชิงด่าไปเสียแล้ว แต่คงไม่ใช่กับคนแบบองค์ชายนรภัทร

ซึ่งเหตุผลนั้นไม่ใช่เพราะว่าเขาเป็นองค์ชายผู้มากล้นคุณธรรม มันเป็นเพราะว่าเขาแกล้งสนุกดีก็เท่านั้น... ส่วนที่เหลือนั้นอธิบายไม่ได้

“ถ้าหลับตาตอนนี้ก็จะหายกลัวแค่ตอนนี้ แต่ในอนาคตนายก็จะยังคงกลัวอยู่เหมือนเดิมนะ”

(ชายภัทร นี่เพื่อนไง-)

“นี่”

ทักขึ้นเสียงแข็งอีกครั้ง ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ค่อยชอบพูดซ้ำสักเท่าไหร่นักแต่เธอก็ไม่ได้มีเจตนาที่จะดุหรอกนะ

“ดิฉันถามยังไงล่ะคะว่าใคร?”

อันที่จริงเธอจะลุกขึ้นไปดูด้วยตาของตนเองตอนนี้เลยก็ได้ แต่แล้วเรื่องอะไรเธอจะต้องเคลื่อนไหวอย่างสุ่มสี่สุ่มห้าล่ะ?

เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายประสงค์ดีหรือประสงค์ร้าย สิ่งเดียวที่ได้ยินก็คือเสียงฝีเท้าของบางสิ่งเพียงเท่านั้น

เจ้าก้อนขนได้บินกลับมาอยู่ข้างผู้ที่เป็นนายด้วยรอยยิ้มราวกับว่าก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดอะไรขึ้น

“น่าเสียดาย ตอนแรกก็นึกว่าจะกล้ากว่านี้ แต่สุดท้ายก็หนีไปจริงๆ... หรือว่าเราจะขู่แรงไปเหรอ?”

ใช่ ทำเกินไปจริงๆ เป็นใครจะไม่หนีกันบ้างล่ะ

“ม-ไม่หรอกเพคะ”

“ฮะๆ ก็นั่นสินะ เราไปกันเถอะ”

เธอไม่เสียเวลาวิ่งไปวิ่งไล่ตามหรอกนะ มันจะกลายเป็นข่าวเอา เสียหายกันทั้งคู่ — ดังนั้นพวกเธอจึงจากไป

เมื่อเห็นว่ามาสคอตหมาน่าลัก(?)ตัวนั้นได้หนีลับสายตาไปแล้ว จึงเดินไปหยิบช่อดอกกุหลาบสีแดงช่อใหญ่ที่ถูกอีกฝ่ายวางทิ้งไว้ขึ้นมาดอมดมราวกับว่าเขาวางไว้ให้เธอ

...ทั้งที่ความจริงอาจจะไม่ใช่แบบนั้น ไม่ใช่เลยซักนิด

“ท่านชายในนั้นเป็นคนน่ารักเนอะ เธอว่าไหม พรูเนลล่า?”

ฟังจากน้ำเสียงตอนโวยวายก็พอจะเดาได้แล้วว่าอีกฝ่ายเป็นเพศอะไร

“ค่ะองค์หญิง”

+

“ไม่ต้องกังวลไปหรอกค่ะ”

รู้ตัวอีกที ทั้งคู่ก็มายืนอยู่กลางฟลอร์เต้นรำเสียแล้ว

“แต่ท่านชายจะวิ่งหนีทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับความกลัวไม่ได้นะ”

หันหน้าไปหา พร้อบกับรอยยิ้มสวยบนใบหน้า ราวกับเป็นการให้กำลังใจในรูปแบบหนึ่ง

“ดังนั้นถ้าจะปฏิเสธเรา ก็ควรรีบเสียก่อนเสียงเพลงบรรเลงจะดังขึ้นอีกครั้งเถิด”

(เย้ยยยย ขอบคุณมากๆน้าชายภัทร😭)

(ได้เลยยย เดี๋ยวโรลเดิมเราไปไล่ตอบนะชายภัทร😭)

สิ่งมีชีวิตกลมจิ๋วตัวสั่นต่อคำถามของผู้เป็นนาย แม้ว่าจะโดนกลั่นแกล้งอยู่ร่ำไปแต่ความภักดีที่มีคงฝังรากลึกไปยังจิตวิญญาณของมันไปแล้ว

“อ-องค์หญิงอิซาโดรา เดอ จิลยานี”

“เรียกใหม่”

ออกคำสั่งอย่างเด็ดขาดภายใต้เสียงเรียบนิ่ง เกือบจะเรียกว่าดุได้แล้วด้วยซ้ำ

“องค์หญิงอิโซลด์ค่ะ”

“เก่งมากจ้ะ... ทีนี้ท่านก็ลองพาเจ้านี่หนีดูไปสิคะ”

“ถ้าหนีพ้น จะไม่มีข่าวลือเรื่องมีคนอยู่ในชุดตุ๊กตาแพร่ออกไปนะ”

“ตุ๊กตาสุนัขเองสินะคะ จิ๊ๆ...มีตาหามีแววไม่เสียจริงตัวฉัน”

คงเพราะอยากได้มากเกินไปจนลืมพิจารณาให้ถี่ถ้วนว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้ามันคือตัวอะไรกันแน่

“ส่วนเรื่องพัฟบอลตัวน้อยนี้ ดิฉันคงต้องขอเกริ่นก่อนนะคะว่ามันไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น”

กอดอกยืนดูท่าทีการเคลื่อนไหวของ...วัตถุที่อยู่ตรงหน้า ตอนนี้เธอมั่นใจอย่างแน่ชัดแล้วว่าต้องมีคนอยู่ในนี้

“พรูเนลล่า บอกไปสิคะว่าใครคือนายของเธอ?”

+

(เพ้ทๆค่ะ แกล้งเสร็จค่อยโอ๋🥺)

(ปุๆนะคะ พี่สาวแค่อยากเล่นด้วยเฉยเอง🥰)