#MusicExam_ESRA

คนเป็นอาจารย์เฝ้ามองทิวทัศน์แสนละมุนตาจากบนเวที, สูดกลิ่นหอมแตะจมูกจากดอกไม้ยามเช้าเพียงอึดใจก่อนถ่ายทอดเสียงยังไมโครโฟน

“อรุณสวัสดิ์, นักดนตรีทุกท่าน และพัฟบอลทุกตน”

แม้คำทักทายจะต่างออกไป แต่ยังคงแจกจ่ายรอยยิ้มแจ่มใสได้ทั่วถึงเหมือนเดิม

“ขอต้อนรับเข้าสู่ชั่วโมงการสอบปฏิบัติ ถึงจะเรียกว่าการสอบแต่ไม่จำเป็นต้องเคร่งเครียดมากจนเกินไปหรอกนะคะ”

+

“ สายัณห์สวัสดิ์ครับคุณเอวานเจลีน “

เสียงอ่อนหวานที่คุ้นเคยมีเพียงไม่กี่คนที่เขารู้จัก อิงแกรมจึงเอ่ยทักทายได้ก่อนที่จะหันหลังไปเจอกับหญิงสาวเสียอีก

“ พึ่งลองไปสองสามครั้งเองครับ “

“ หลัง ๆ มันเริ่มไม่ให้ผมแล้ว น้อยใจเสียจริง “

ใช้น้ำเสียงตัดพ้อแต่ยังคงยิ้มแย้มเช่นนั้นพาเอาศาสตราจารย์ผู้นี้ดูน่าหมั่นไส้เสียเหลือเกิน

“ คุณเอวานเจลีนล่ะครับ ลองรึยัง ? “

“ ผมจะให้ลูกศิษย์รินชาให้ได้ยังไงกันล่ะครับ “

เขาจัดการรินชาเอิร์ลเกรย์ที่เตรียมมาลงถ้วยพกพาตรงหน้าพวกเขาทั้งสองคน เมื่อเรียบร้อยแล้วจึงนั่งลงที่ฝั่งตรงข้าม

“ นี่ก็ครั้งสุดท้ายในชีวิตของคุณนอกจากงานปฐมนิเทศแล้วนี่นา “

“ อาจจะเปลี่ยนจากโชคดีตลอดปีเป็นโชคดีตลอดไปก็ได้ “

“ ว่าไปนั่น “

( ขอโทษที่รีพลายช้านะคะ แงง 😭😭🙏 )

“ เดี๋ยวแถวล่องเถาวัลย์จะยาวขึ้นสะเปล่า ๆ ผมส่งคุณที่นี่แล้วกัน “

เหลือบไปเห็นบริเวณรอล่องเถาวัลย์คนดูจะแน่นขนัดขึ่นเรื่อย ๆ จึงกล่าวเช่นนั้นออกไป

“ ขอให้โชคดีและปลอดภัยครับคุณลาจูรีน่า ”

( ขอโทษที่รีพลายช้า ( มาก ) นะคะ แง 😭😭✋ )

ตนหันหน้าไปตามเสียงร้องทัก ดูไม่แปลกใจเท่าไหร่นักที่เห็นเด็กสาวลูกศิษย์ของเขา อิงแกรมยิ้มรับแล้วจึงค่อยกล่าวทักทาย

" สายัณห์สวัสดิ์ครับคุณไอรีน “

เจ้าตัวพอจะจับสังเกตสีหน้าของคู่สนทนาได้อยู่ มือคู่นั้นยื่นดอกไม้จันทราที่ประคองอยู่ให้เข้าใกล้เด็กสาวมากขึ้นกว่าเดิม

“ จะลองแตะดูก็ได้นะครับ “

“ เผื่อคุณไปลองจับเกสรอีกครั้งอาจจะสมหวังก็ได้ “

( ขอโทษที่มาต่อช้านะคะ พึ่งชดใช้กรรมจบ แง )