(เฮทตี้ให้เพทๆไม่แงนะคะะ🥺🫶)

(ขาา👀🫶✨)

.
.
.
แม้ตลอดการพบพานจะมิได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด
แม้น้ำตายังคงไหลไม่หยุด

เด็กสาวก็ได้ปลดปล่อยบางสิ่งออกไปแล้ว

ครานั้นการลาจากช่างรวดเร็ว

ครานี้แม้เพียงชั่วยามกลับยาวนานดั่งนิรันดร์

รอยยิ้มบางรื้นน้ำตาปรากฏพร้อมแสงตะวันแรกของวันใหม่

เมื่อคุณพ่ออันเป็นที่รักลาจากไปอีกครา

“ไว้ลูกจะเล่าให้ฟังนะคะ”

ณ วินาทีนั้นไม่มีเฮนริเอ็ตต้ามกุฏราชกุมารีแห่งอาวเอนไรซ์

มีเพียงโซย่าธิดาคนเดียวของซารูล

‘ดวงใจของพ่อ’

แม้ไม่อาจสัมผัส

‘ตลอดมา ลูกเก่งมากและจะเก่งยิ่งขึ้นไปอีก’

แม้เป็นเพียงภาพมายา

‘เมื่อเราได้พบกันอีกไว้มาเล่าให้พ่อฟังนะ’

แต่ความอบอุ่นของฝ่ามือบนเส้นผม ริมฝีปากที่จรดลงบนศีรษะน้อย จะตราตรึงอยู่ในหัวใจตราบนานเท่านาน

ถ้อยคำมากมายปะปนไร้ระเบียบตีกันปนเปจนไม่รู้จุดเริ่มหรือจุดจบ อยากเล่า อยากพาไปให้เห็นใจแทบขาด แต่น้ำตาเจ้ากรรมนั้นไม่หยุดเสียที เสียงใดนอกจากเสียงร่ำร้องก็มิอาจเร้นลอดออกมา

และมันดั่งนานนับนิรันดร์

ครั้งที่เราได้พบสุดท้าย

ใยท่านต้องไล่ตามสุริยัน

สู่ภพที่ลูกตามไปไม่ได้

+

มี… คนที่ลูกคิดว่ารักเธอด้วย

ยายแก่ยังแข็งแรงดี และลูกก็ขี่เธอได้ดีขึ้นเยอะ

แทนกริลากำลังเจริญรุ่งเรือง

ที่คุณพ่อเคยฝันลูกทำให้เป็นจริงได้ครึ่งแล้ว ลูกอยากให้คุณพ่อได้เห็นงานวิจัยของลูก

อาเกเรลเป็นกษัตรีที่เก่งกาจมาก

คุณแม่…

คุณแม่ยิ้มได้แล้วนะคะ คุณแม่หัวเราะไปกับลูกได้แล้ว

+

เมื่อซารูลเยื้องย่างเข้ามาใกล้ น้ำตาก็หลั่งรินลงบนแก้มนวลเอ่อล้นเกินกว่าจะห้าม ร้อนผ่าวดุจไฟป่า ยิ่งพยายามกลั้นยิ่งไม่อาจหยุดยั้ง

ลูกสบายดี

ลูกได้เรียนหลายอย่างเลยนะ สนุกมาก ๆ

ลูกได้ไปเยือนชาวเงือก ชาวแฟรี่ ได้ความรู้มามากมาย

ลูกสูงกว่าพ่อแล้วนะ

ลูกมีเพื่อนเยอะขึ้นมากเลยล่ะ

เอลิเชี่ยนสนุกตามที่พ่อบอกจริง ๆ

+

เพื่อลุง

เพื่อญาติ

เพื่อทุกสายตาที่มองมายังเธอด้วยความคาดหวัง

แต่ ณ ที่นี่ ในห้วงเวลานี้ เมื่อได้สัมผัสได้เรียนรู้ว่า
ตนมิได้อยู่เพียงลำพังยังมีใครบางคนมองมายังเธอไม่ใช่เพื่อพึ่งพา แต่เพื่อยืนเคียงข้าง

ความรัก

ความรู้สึกที่มารดาเคยมี

บัดนี้

ได้หยั่งรากอยู่ในหัวใจของดัชเชสผู้นี้แล้ว

+

ริมฝีปากขยับเอ่ยชื่อเธอ มือขยับเป็นภาษาแต่ไร้ซึ่งเสียงทุ้มคุ้นเคย

แลแม้นมีเสียงใดสายเลือดแห่งเทนกรีก็ไม่อาจได้ยิน
อัญมณีสีชมพูพราวด้วยหยาดน้ำ หยุดนิ่งดั่งกวางในแสงจ้า

ไร้เสียง

ไร้การเคลื่อนไหว

‘โตขึ้นมากเลยนะ เจ้ากวางน้อยของพ่อ’

คำกล่าวไร้เสียงนั้นรุนแรงกว่าอาวุธคำครหาใด เธอไร้ซึ่งพลังจะเข้มแข็งต่อไป

กว่าสิบปี องค์หญิงไม่เคยหลั่งน้ำตาเพราะต้องเข้มแข็งเพื่อมารดา

+

สายควันหมุนเวียนวนรอบกายสตรีผู้สูงศักดิ์ ก่อนที่แสงไฟอ่อนอุ่นจะจุดขึ้นอีกครา

พร้อมร่างโปร่งใสของเจ้าของกลิ่นอ่อนโยนนั้น

ผิวกายสีม่วงรับกับเส้นผมสีพิสุทธิ์

ลวดลายดั่งดอกดาวลดาพันเกี่ยวทั่วร่าง

นัยน์ตาสีชมพูอ่อนแต้มด้วยประกายทองคำขาว

จะเป็นผู้ใดไปได้เล่า นอกจากผู้มอบความงดงามทั้งหมดนี้

แก่บุตรีดั่งดวงใจของตน

ซารูล ไบร์ ซาเทนกริล

‘โซย่า’

+

กลิ่นหอมอ่อนจางลอยคลุ้งแม้บางเบา หากเฝ้าคำนึงในทุกชั่วลมหายใจ ใครเล่าจะไม่รับรู้

สายลม

ผืนป่า

ใบหญ้า

ดวงสุริยัน

เหล่าพืชพรรณ

สัตว์ป่านานา

และท้ายที่สุดกลิ่นของยาฆ่าเชื้อ

แล้วไฟดวงนั้นก็ดับวูบ
ฉับพลันราวคราที่จากลา

ในความมืดมิด โสตประสาทพร่าเลือน หูสองข้างอื้ออึงไร้เสียงใดหลงเหลือ

ไม่มาหา ไม่กลับมาแล้วหรือ

ดาวลดา

+

คงเพราะสัมผัสได้ถึงความสับสนและลังเลในความคิดของร่างสูง
ให้ชาร์ลีนนั้นเพียงยืนนิ่งและรับฟังเขาอยู่เงียบๆ

ยามมือนั้นมาสัมผัสแตะบนผิวหน้า แม้จะไม่ได้นานนัก
แต่ก็ขอทาบทับด้วยมือทั้งสองนี้

อ่อนโยนราวกับอยากปัดเป่าความรู้สึกเหล่านั้นให้จางหาย
ปลอบประโลม และมอบความอบอุ่นให้มือหนาที่เย็นจากอากาศรอบข้าง

ไม่ว่ายามใด ก็ขออยู่ข้าง
ทั้งยามสุข...หรือยามทุกข์ที่มี

+

จะเป็นอย่างไร…ก็คงรู้กัน

เรือค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปสู่ใจกลางทะเลสาบ
จุดหมายปลายทางในการปล่อยใบไม้
ใกล้เข้าไป…
ใกล้เข้าไปอีก

จนในที่สุด ลมแผ่วเบาก็พัดพาให้ใบไม้ในมือของเธอหลุดลอยลงสู่ผืนน้ำที่สะท้อนแสงแวววับ

ดวงตาสีเขียวมองตามใบไม้ที่ลอยไป จนมันลอยหยุดนิ่งอยู่จุดหนึ่งของผืนน้ำ

ผืนน้ำที่แสนสงบนิ่ง...
ราวกับรอให้ใครบางคนดูภาพสะท้อนตรงนั้น
จนเธอต้องยืดตัว เพื่อลองมองตามไป