"ไม่เป็นไรหรอกค่--- อ....หา!?!?!?"

น้องสาวทำหน้าเหวอ แก้มขึ้นสีเบาๆ จนต้องเสตา
จู่ๆ ก็ถูกชมซะเหมือนเป็นคนดี นางฟ้าแม่ทูนหัว

สงสัยจะติดโรคใจดีมาจากเหล่าพี่สาวในโรงเรียน หรือบางทีก็อาจจะเพราะได้ไปอาศัยอยู่กับพวกพี่ๆ นั่นแหละนะ

"ข ข ข ข ข---เข้าใจผิดไปเองอย่างนี้ก็แย่สิคะ! อ่อนยง อ่อนโยนอะไรกัน? พี่เบสเตียร์พูดเหลวไหลเหมือนกับจั๊งค์เลยนะคะ???"

เสียงซู๊งสูง

"น้องไม่ได้บอกว่าต้องตอนนี้" เธอพยักหน้า "แต่ในเมื่อความช่วยเหลือในประเทศช่างหาได้ยาก บางครั้งเราก็ต้องพึ่งพา connection ทางอื่นด้วย"

กระแอมเบา มองดูพี่สาวดีๆ อีกครั้ง

"อย่างไรเสีย น้องก็โล่งใจที่พี่หญิงหยุดร้องไห้ได้สักที"

"พี่หญิงในตอนนี้ ไม่ได้หัวเดียวกระทียมลีบเหมือนสมัยก่อนแล้วนะคะ แม้แต่พวกเนิร์ดอย่างน้องก็ยังดูออก"

"แน่นอน"

น้องสาวพยักหน้า ดูจะอ่านออกว่าเธอคงจะเป็นพันธมิตรไม่กี่คนของพี่หญิงรอง

"ถึงน้องจะต้องเล่นบทเจ้าหญิงตุ๊กตา แต่ลับหลังคนอื่นก็ช่วยสนับสนุนได้เต็มที่อยู่แล้ว"

ยังไงข้างนี้ก็น่าสนุกกว่านี่นา

"แต่พี่เบสเตียร์ หญิงคนเดียวคงจะช่วยให้พี่ชนะศึกใหญ่ได้ยากอยู่ดี" สตรีผมแดงครุ่นคิด "พันธมิตรที่ได้จากในรั้วโรงเรียน พอจะนึกถึงใครขึ้นมาบ้างหรือเปล่าคะ?"

(น้องพิมพ์เกิน ไม่มี " ตัวสุดท้ายนะจ๊ะพี่หยิง)

กาลาดริเอลล่าเลิกคิ้ว พร้อมกับจับแขนตัวเองเพราะรู้สึกขนลุกหรือเย็นวาบขึ้นมา มุมปากเธอยกขึ้น ยิ้มด้วยความ...ตื่นเต้น

ไม่รู้ว่าการไปโรงเรียนคุณหนูนั่นมีอะไรเกิดขึ้น
แต่ดูเหมือนพี่หญิงของเธอจะเปลี่ยนไปแล้ว

"เข้าใจแล้วค่ะ เพื่อไม่ให้แผนของพี่หญิงพัง น้องจะแอบเชียร์เงียบๆ ก็ได้" เธอไหวไหล่ แสร้งทำว่าเสียดายซะเต็มประดา "พี่เบสเตียร์พูดถึงขนาดนี้ คงจะไม่ทำให้น้องรอเก้อนะคะ"

"

เสียงทุ้มซึ่งผ่านเครื่องดัดแปลงดังตอบกลับทันที พร้อมรอยยิ้มเจือหยอกล้อที่มุมปาก

“ยังไม่สนุกเท่าไหร่”
เพราะยังไม่ได้คุยกับเพื่อนสนิทเลยนี่

องค์รัชทายาทก้าวเข้าหา มือข้างหนึ่งยื่นออกไปช้าๆ พร้อมกิริยาโค้งน้อมอย่างนอบน้อมสมกับตำแหน่งที่อ้างว่าเป็น เสียงทุ้มติดขี้เล่นเอ่ยอีกครั้ง

“หากเลดี้จะให้เกียรติเต้นรำกับเราก็คงจะสนุกขึ้นไม่น้อย”

ดวงตาเงยประสาน แต่ริมฝีปากกลับจรดเพียงแค่หลังมือ

+

(น้องขอเคลียร์พันธะของอีกมูก่อนค่ะพี---)

(ใครมาไวท์วอชพี่หญิงของน้อง!
สวยค่ะ ดีเลิศ หนึ่งในใจคุณ 😍)

"ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะรู้ว่าท่านพ่อคิดอไรอยู่
แต่... ถ้ามองอีกมุมนี่ก็อาจจะเป็นโอกาสนะคะ"

ถึงจะเป็นโอกาสที่ความเป็นไปได้ต่ำมากก็ตาม

"พี่หญิงคงจะไม่ชอบความคิดนี้ แต่..."
"นี่เป็นโอกาสหนึ่งในร้อยล้านที่พี่เบสเตียร์จะแก้ความเข้าใจผิดนะคะ"

สตรีผมแดงก้าวเข้าไปใกล้สักหน่อย พอจะกระซิบได้

"...โค่นพี่โรซาเลีย แล้วขึ้นครองราชย์"
"หุบปากเจ้าพวกที่ดูแคลนท่านพี่มาตลอดพวกนั้นเสีย"

"พี่หญิงจะโกรธได้อย่างไร" เธอกอดอก "ในเมื่อทั้งหมดนี้เป็นการตัดสินใจของเสด็จพ่อ"

"ถ้าน้องเป็นพี่เบสเตียร์... อืม~~~"

ขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม ครุ่นคิด
หรือจะเรียกว่าช่วยคิดก็ได้

"หญิงมองได้สองทางกับเรื่องนี้ค่ะ..."

"อันแรกก็คือ สู้กับพี่หญิงใหญ่ซึ่งๆ หน้าอย่างสมเกียรติ
ส่งนางขึ้นไปนั่งบนบัลลังก์อย่างสมเกียรติ เป็นที่ยอมรับของขุนนางประชาราษฎร์"

"ถึงจะเหม็นน้ำมันหรือเครื่องจักรไปบ้าง แต่มีอะไรให้ค้นหาเยอะดีนะคะ"

เธอตอบ ตอนที่อีกคนดูจะมีสนใจเล็กน้อย พอคิดไปแล้วมันไม่ใช่ที่ที่เจ้าหญิงจะไปอยู่จริงๆ ล่ะนะ

"ฟังดูรุ่นพี่จะชอบผจญภัยมากทีเดียว" มองขำกับจุดหมายปลายทางที่ครอบคลุมนั่น

"หากวันไหนมีโอกาสจะได้ไปเรกซ์ วาเลสทราบ้างล่ะก็ อย่าลืมติดต่อมานะคะ ในฐานะเจ้าบ้านฉันจะรับรองให้อย่างดีเลย"

"ก็... อืม~~~~~ ยังไงขอเข้าไปข้างในก่อนก็แล้วกันค่ะ"

ค่อยๆ ลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้องตามคำเชิญ
ยังไม่ได้ลงนั่งก็พูดต่อเสียก่อน

"ฉัน--- ก็มาสอดแนมดูว่าพี่หญิงเป็นอย่างไรบ้างน่ะค่ะ"
"แต่ว่า...แค่มาถึงหน้าห้องก็ได้คำตอบแล้ว..."

ได้ยินเสียงกลอนประตูเลยหันไปมอง

"พี่เบสเตียร์..."

ในเวลาแบบนี้จะต้องพูดอะไรด้วย เธอเองก็ไม่แน่ใจ

"งานรื่นเริง...แบบนั้นฟังดูน่าสนใจกว่าเยอะเลยนะคะ ไม่ต้องแต่งตัวเนี๊ยบ จัดผมเป๊ะ แต่เหมือนไปเพื่อสนุกกันจริงๆ เลย"

"ตอนหนีเที่ยวเหรอคะ ฉันชอบแอบไปเล่นที่เขตอุตสาหกรรมน่ะค่ะ" เธอหัวเราะ มันคงจะฟังดูแปลกไม่น้อย "ฉันชอบพวกเครื่องจักร เครื่องยนต์ต่างๆ เวลาคุยกับพวกนายช่างเค้าก็ไม่เกรงใจฉันมากเหมือนคนในวังด้วย"

"แล้วรุ่นพี่ล่ะคะ ถ้าหนีเที่ยวจะอยากไปที่แบบไหนบ้าง?"

/น้องไปนั่งอยู่หน้าประตูห้องแอบฟังเสียงพิหยิงสะอื้นเงียบๆ/ ...

(สิงโตมันยังถีบลูกตัวเองลงเหวเพื่อให้เติบโต น้องสาวก็คงจะต้องทำเหมือนกัน...)

(พี่หยิงต้องเป็นผู้ล่าบ้างนะคะ!)

"เปล่า"

เกือบจะเสียงสูงแต่ยังไม่ใช่

"เราแค่เป็นห่วงว่าคุณจะถูกท่านพี่เข้าใจผิดได้หากเอ่ยคำให้ข้องใจเอา เราไม่อยากนึกถึงการตัดสินโทษของนางเลย"

อย่างน้อยก็มีพี่โรซาเลียคนนึงน่า...!
พี่เบสเตียร์ยังไงก็เข็นไม่ขึ้นนี่นา 😓

"ขอให้เป็นค่ำคืนที่ดีนะคะ แล้วไปพบกันใหม่ในชั้นเรียน"

ยกแก้วให้เล็กน้อยเป็นการกล่าวลา

ลมอุ่น ๆ พัดผ่าน ทำให้กลิ่นอ่อน ๆ ลอยมาจาง ๆ เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย พลางถามขึ้น

“กาแฟอัลซารีฟหรือคะ?” ดวงตาเป็นประกาย

“เราไม่แน่ใจว่าควรทานคู่กับอะไร เลยเตรียมของมาหลายอย่าง เผื่อจะเข้ากัน”

มิสเบลเปิดกล่องสีขาวขึ้น ด้านในมีของหวานทั้งจากทวีปตะวันตกและออก ผลไม้สีสด และของคาวที่จัดไว้อย่างเรียบร้อย

“คุณเรซานอยากขี่ม้าก่อน หรือทานก่อนคะ?”