( อ้ยย สวยมากกก )

( ผมรู้ดีว่าคุณไม่ว่าง และกำลังสะใจมากด้วย😔💕 )

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความทึ่มหรือสมองน้อยอะไร แต่ดีเลอร์ลอปมักจะวนเวียนอยู่รอบตัวของเขาอยู่เสมอราวกับแมลงวัน

ไล่อย่างไรก็ไม่ไป ด่าอย่างไรก็ไม่เข้าหัว เขาไม่อยากให้ใครมาคิดว่าเขาสนิทสนมกับคนผิดประเภทแบบนั้น

โคเลสโตปรายตาไปมองเด็กสามัญชนปีสองที่ยืนตาแป๋วไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่อย่างนั้น ก่อนจะขยับปากเป็นสัญญาณ

’ ยืนอยู่เงียบ ๆ จนกว่าฉันจะบอกว่าให้พูดได้ ‘

” ถึงเป็นบทสนทนาสั้น ๆ แต่ก็สนุกมากครับ น่าเสียดายที่ผมต้องไปแล้ว “ เขาก้าวถอยหลังออกไปวางแก้วน้ำที่ว่างเปล่าทิ้งไว้ที่ขอบระเบียง จัดแจงถุงมือของตัวเองให้เข้าที่

“ ถ้าคุณยังคิดอยู่ที่โรงเรียนนี้ต่อไป ก็ไว้พบกันใหม่นะครับ ” เขาเปลี่ยนสีหน้ากลับมาส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรให้อีกครั้ง ก่อนที่จะเดินปิดประตูออกไปทิ้งให้อีกคนยืนอยู่อย่างนั้น

( ขอวิ่งหนีแล้วครับ🏃💨 )

คำพูดคำจา และ ท่าทีอวดดีของอีกฝ่าย ทำให้รอยยิ้มที่ประดับอยู่จางหายไปจากใบหน้า.. แต่ก็เพียงชั่วครู่เท่านั้น

เขาก้าวเข้าไปหาหญิงสาวตรงหน้าอีกก้าวหนึ่งก่อนที่ก้มตัวลงมาสอดประสานสายตา ใกล้กับใบหน้าของอีกฝ่าย

“ ช่างเป็นผู้หญิงที่ไม่รุ้จักเจียมตัวเลยจริง ๆ ”

เขาพูดเสียงต่ำก่อนที่มุมปากจะยกยิ้มขึ้น พร้อมกับแก้วน้ำในมือที่เอียงคว่ำลงราดบนชุดสวยของอีกคนจนหมดแก้ว

( + )

“ ก็รู้ตัวนี่นา ” เขายิ้มอย่างหยอกล้อ ก่อนจะพูดต่อ “ คนที่จะถูกตำหนิน่ะ ไม่ใช่องหญิงน้อย แต่เป็นคนรอบข้างต่างหากนะครับ “

เป็นคำพูดทั่วไป ที่พูดกันมาหลายครั้งแล้ว แต่ใครจะไปห้ามความอยากรู้อยากเห็นขององหญิงได้ล่ะจริงไหม

“ คนอย่างผมจะเอาอะไรไปโกรธองหญิงน้อยได้ละ ” เขาจัดแจงท่าทาง ก่อนจะวางมืออีกข้างแตะลงบนเอวของอีกฝ่าย ก่อนที่ดนตรีจะเริ่มต้นขึ้น

( นี่คุนเป็นมิจจี้ใช่หรือไม่ )

น่ารังเกียจที่สุด..

เขาไม่ได้มองว่าการกระทำในคลิปเสียงนั้นของตัวเองเป็นเรื่องที่ผิดเลยแม้แต่น้อย คนที่มีนิสัยน่ารังเกียจคือคนตรงหน้าเขาต่างหาก

“ เป็นถึงเจ้าชาย แต่การกระทำ.. ” ไม่ได้ต่างจากพวกขอทานข้างถนน

แน่นอนว่าเขาไม่ได้พูดประโยคหลังออกมา

เขาถอนหายใจ

“ ต้องการอะไรกันแน่ครับ ถ้าแค่อยากกวนประสาทผม เท่านี้นับว่าควรพอได้แล้ว “

( คนหล่อทำอะไรก็โดนใจไปหมด )

โคเลสโตหันกลับมามองที่เธอ ใช้สายตามองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไม่ปิดบัง

“ จะฝืนแต่งกายสวยงามอย่างไรก็ยังปกปิดชาติกำเนิดที่ต่ำต้อยของตัวเองไม่ได้อยู่ดี:) ”

” นั่นสินะครับ แต่คุณไม่จำเป็นต้องฝืนตัวเองก็ได้ “ น้ำเสียงยังคงเจือไปด้วยความห่วงใย ” ในเมื่อคุณเองก็ไม่ได้เหมาะกับที่นี่มาตั้งแต่แรก ”

“ ราวกับนกกาโง่งมที่ฝันเฟื่องอยากเป็นหงส์ ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงปกติ พลางมองดูและหมุนแก้วน้ำผลไม้สีสวยในมือไปด้วย

( + )

” นี่ พูดจาไม่งามเลยนะ ” เขาแซวไม่ได้ต่อว่าอะไรมากมาย

“ ยัยนั่นเป็นคู่ซ้อมเต้นรำที่ไม่ได้เรื่องเลยล่ะสิ ท่านถึงยังเต้นรำไม่ได้ดีขึ้นสักทีแบบนี้ ” กล่าวโทษน้องสาวของตัวเองมากกว่าที่จะเป็นองค์หญิง

“ มานี่มา ” เขาจับมือคนน้องขึ้นมาอย่างถือวิสาสะ ก่อนที่จะพาเธอเดินเข้าไปกลางฟลอร์เต้นรำ

เพราะความสนิทสนมและกันเองของอีกฝ่าย เลยทำให้เขาไม่ได้วางตัวกับเจ้าหญิงในประเทศของตนเองมากนัก

“ สวัสดีครับคุณหนู ” เสียงดังขึ้นมาจากทางประตู โคเลสโตกล่าวทักทายพร้อมส่งรอยยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างดูเป็นมิตร

สายตาเลื่อนลงไปมองรองเท้าที่ถูกถอดออกไปวางที่ข้างตัวของเธอ

“ เจ็บเท้าอยู่งั้นหรือครับ ” เขาเลิ่กคิ้วขึ้น เอ่ยถามเธอด้วยสายตาห่วงใย ตาใสราวเป็นลูกนก🥺

หรือถ้าจะให้พูดอีกอย่างคือ เขามองตามเธอมาตั้งแต่การปฐมนิเทศนักเรียนใหม่จบลงแล้ว..

’ไม่มีทาง..’

เขาคิดในใจ ก่อนจะยกมือขึ้นมากอดอกเป็นเชิงป้องกันตัว ไม่ได้เดินเข้าไปหา แต่ก็ยังไม่ได้เดินหนีไปไหน

‘ ทำไมคนน่ารำคาญอย่างไอหมอนี่ถึงได้มีตำแหน่งใหญ่โตนักนะ ‘

“ ไม่เป็นไรดีกว่าครับ ผมว่ายืนตรงนี้ก็สะดวกดีอยู่แล้ว “

เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ ทีหนึ่ง มือใหญ่ยกขึ้นมาบังสายตาระหว่างองค์หญิงกับสาว ๆ ไว้ ให้เธอหันมามองหน้าเขาแทน

“ ทำไมล่ะ องค์หญิงน้อยของเราอยากเต้นรำกับผมด้วยคนงั้นหรอ “ เขาหยอกล้อเธอกลับ ที่จริงเขาแทบจะปฏิเสธไปเกือบทุกคน เพราะเขาไม่อยากที่จะต้องใช้แรงมากจนเกินไป

โคเลสโตเดินตรงเข้าไปกระทบไหล่กับหญิงสาวอย่างจงใจ ก่อนที่จะมือจะราดน้ำผลไม้สีแดงในแก้วที่ถือมาราดลงบนชุดสวยของอีกฝ่าย

“ โอ้ “ เขาเลิ่กคิ้วขึ้นพลางขึ้นเสียงสูง ท่าทีประหลาดใจอย่างดูออกว่าแสร้งทำ ” ขอโทษด้วยนะ ผมไม่ทันได้มองน่ะ “

มุมปากกระตุกยิ้มขึ้นด้วยความไม่พอใจ เมื่อเขาเห็นพวก ‘คนผิดประเภท’ มาเดินเตร่อยู่ในงานอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

‘มาล์ฟ ไอชฮอร์น‘

ถ้าไม่เข้าไปทักทายเสียหน่อยคงเสียมารยาทน่าดู..

(+)

คำลงท้ายชื่อที่อีกฝ่ายเรียดเขาทำให้โคเลสโตคิ้วกระตุก

ปกติอีกฝ่ายต้องการมารยาทที่ไหนกัน..

“ สวัสดีครับองค์ชาย ” เขายกมือทาบอกก่อนจะโค้งให้อีกฝ่ายเล็กน้อย เขาไม่ใช่คนมีความอดทนมากนัก แต่ในเมื่ออีกฝ่านเป็นถึงเต้าชาย มันก็ช่วยไม่ได้

“ พอใจแล้วใช่ไหมครับ งั้นผมขอตัว “

โคเลสเตอร์เฟลือบสายตาลงไปมองคนที่นอนสบายอารมณ์อยู่ที่พื้น

“ ครับ งั้นผมไปละ “ เข้าก็แค่เดินผ่านมาไม่ได้คิดที่จะมานั่งเกลือกกลิ้งบนพื้นหญ้าสกปรกแบบนี้อยู่แล้ว

( หล่อ แต่มองแล้วไม่สบอารมณ์ )

( หล่อทำไมอ่ะ )

( เค้าขอท่ดด😭 /ตะกี้ลืมแปะรูปคับ แหะ)

แม้จะไม่ได้รบกวนบทสนทนาของเขา แต่การมีอยู่ของอีกฝ่ายก็เป็นเรื่องน่ารำคาญใจของเขาอยู่ดี

ไอ้คนรากหญ้านี่พอไม่ว่าอะไรเข้าหน่อยก็มาทำตัวสนิทสนม...

“ คุณดีเลอร์ลอป “ เขาส่งยิ้มการค้าให้อีกฝ่าย เนื่องจากมีคนรายล้อมอยู่เยอะ เขาจึงไม่ได้ทำตัวหยาบคาย ” กรุณายืนห่างจากผมไปอีกสักสามก้าวได้ไหมครับ “