“...”
จะดีเหรอ?

เธอคิดแต่ก็ไม่ได้ถามออกไป

เพียงแต่ก้าวขาเข้าไปหา ลังเลสักหน่อยแต่ก็เลือกที่จะวางลงบนไหล่อีกฝ่าย ยังคงเลี่ยงการสบตา

แล้วเธอก็พบว่าการยิ้มต่อหน้าคนที่ทราบว่าเธอไม่ได้ยิ้มอยู่จริงนั้นยากกว่าที่คิด

รอยยิ้มจึงเบาบางลง ยังไม่หายไปเสียทีเดียว

“ค่ะ เพิ่งเปิดเทอม...”
“...?”
เพราะไม่คาดคิดเลยดูจะชะงักไปหน่อย

แต่ก่อนที่จะได้ใช้เวลาไตร่ตรอง เธอยื่นมือออกไปหา ใจนึกถามคำว่า ทำไม? ซ้ำไปซ้ำมา

แล้วสุดท้ายก็เป็นฝ่ายแปลกใจเสียเองที่พบว่ามือของตนอยู่ในมืออีกฝ่าย

+

(แล้วเค้าก้มาซะช้าจริง/... แต่มาทักทายแล้ว!)

“แล้วในที่สุดเราก็ได้พบกันที่นี่ องค์หญิง”

เธอยกแก้วตอบ ส่งยิ้มตาปิดให้ครา

“เซย์เฮริตื่นเต้นไหมคะ? กับเปิดเทอม”
เบียร์ทริซเดินเข้าไปหา ท่าทีเป็นมิตรอย่างที่เป็นมาเสมอ ความยินดีประปนอยู่ในน้ำเสียงอย่างชัดเจน

(น้อง😭💕🩷 ขอมาปักไว้ก่อนนะคะ!)

(น้อง😭😭😭🤲🩷💕 หร่อน่าร้ากฮือๆๆๆ)

“...ช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้างคะ?”

เธอเองก็ละมือออกบ้าง ตายังเลือกที่จะจับจ้องการเคลื่อนไหวของพัฟบอลเป็นหลัก ผงะไปเล็กน้อยกับประโยคตอบกลับดังกล่าว

“เรา...ค่ะ ก็จริง..“

ทำได้เพียงแต่ส่งยิ้มเบาบาง หางคิวตกลงเล็กน้อย นี่เป็นเรื่องที่เธอไม่อยากจะพูดคุยนักแต่ก็ทราบว่าหลีกเลี่ยงตลอดไปไม่ได้

”คงราวปีกว่า ๆ.. ถ้าเราจำไม่ผิด“
แน่นอนว่าเธอจำไม่ผิดหรอก

เว้นช่วงเงียบไปเล็กน้อย ไม่แน่ใจว่าจะควรพูดคุยต่ออย่างไร

+

“...”

เธอเองก็ไม่ต่างนัก ถึงคงรอยยิ้มไว้ก็เลือกที่จะไม่สบตาตรง ๆ นิ้วชี้จิ้มตัวโปโกะเบา ๆ ไปครา ส่วนใจนึกไปว่าควรจะต่อบทสนทนานี้อย่างไรดี

“แออัดจริงอย่างที่ท่านว่า”
เป็นเหตุผลให้เธอปลีกตัวออกมาที่ระเบียง

“...ถ้าเช่นนั้นเราคงไม่รบกวนการพักผ่อนขององค์ชายไปมากกว่านี้“

“สายันต์สวัสดิ์ค่ะ องค์หญิง”

แม้จะไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัวแต่นามของอาณาจักรทะเลทรายเป็นสิ่งที่เธอรู้จัก และการทักทายสักหน่อยไม่ใช่เรื่องเสียหาย

หากคุณมองมาทางผู้ที่เอ่ยคำทักทายคงพบเธอกำลังยิ้มให้ ในมือมีเครื่องดื่มสีสวย

“หวังว่าเราคงจะไม่รบกวนท่านนะ”

“...”

เมื่อเห็นพัฟบอลหน้าตาคุ้นเคยเสียงก้าวเดินจึงหยุดลง

โอ้

คงจะดีหากแสงดาวสลัวช่วยซ่อนชั่วขณะที่เธอแสดงสีหน้าไม่ถูกไว้

ไม่นานนักเธอคลี่ยิ้มเบาบาง ค้อมตัวลงเล็กน้อยทักทายพัฟบอลที่บินเข้ามาหา

“สายันต์สวัสดิ์ค่ะโปโกะ“
แล้วจึงมองไปทางอีกฝ่าย

”และองค์ชาย ไม่คาดคิดว่าจะพบท่านที่นี่“
เว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง

”มารับลมหรือคะ?“

(ได้เลยค่ะ🥺 เดี๋ยวจะไปทักทายนะคะ!)

(กรี๊ดดด สวยมากเลยค่ะฮือๆๆๆ😭💕🩷💕🩷)

บทเพลงหยุดลงชั่วคราวเพื่อพูดคุยกับพัฟบอลซึ่งจวนจะหลับทั้งที่ยังบิน เธอรอคำตอบอยู่ครู่หนึ่ง เท้ายังคงก้าวเดินไม่มีจุดหมายชัดเจน มือจับผ้าคลุมไหล่เอาไว้

จนพัฟบอลน้อยตอบรับกลับมาเพียงเสียงอื้ออึง เบียทริซยิ้ม แหงนมองแสงดาวเพียงไม่นานแล้วกลับมาฮัมเพลงต่อ