เท่านั้นพอแล้ว ไม่มีคำขออื่นใดอีก

เอนตัวพิงอีกฝ่ายอีกครา แต่คราวนี้ใกล้ชิดขึ้น ศีรษะวางลงบนลาดไหล่มือบีบนวดไหล่นั้นไปพลาง

เฮทตี้ยังไม่รู้ว่าเรื่องฝั่งเร็กซ์วาเลสเตียที่ได้ยินมานั้นจริงเท่าไร แต่เธอไม่ต้องการคำอธิบาย
คำขอนี้คือเธอแค่อยากให้เบสตี้รู้ว่าถ้าสักวันอยากตะโกน อยากบ่น อยากมีใครอยู่ตรงนั้น เธอพร้อมเสมอ

+

(เย้ยยย ขอบคุณนะคะคุณชาย🥹💖)

แผ่นกระจกสะท้อนร่างในชุดกระโปรงสีม่วงวิกตอเรียนฟูฟ่อง พร้อมเงาของโคมไฟและแสงสีทองระยิบระยับที่เคลื่อนไหวอยู่ด้านหลัง

“ได้กลับมาใส่ชุดกระโปรงอีกครั้ง... รู้สึกตื่นเต้นจังแฮะ”

เธอบิดตัวเล็กน้อย มองเงาตนเองในกระจกด้วยแววตาพึงพอใจ รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นบนริมฝีปาก ราวกับกำลังทบทวนเรื่องราวบางอย่างที่หล่นหายไปนาน

(CMS: jerrynosaurus)

"บัลเล่ต์งั้นเหรอคะ?"

ดวงตากลมโตขึ้นเล็กน้อยด้วยความชื่นชม ด้วยลักษณะนิสัยของเธอคงทนเรียนบัลเล่ต์ไม่ไหวเป็นแน่

"ข้าว่าบัลเล่ต์เป็นการแสดงที่สง่างามมากเลยค่ะ ต้องใช้ทั้งความแข็งแกร่งและความอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน ไม่ยักรู้มาก่อนเลยว่าอีสลินก็เต้นบัลเล่ต์เป็นด้วย เก่งจังเลยค่ะ"

เธอปรบมือขึ้นเบา ๆ

"หากเป็นข้าล่ะก็.. คงไม่รอดแหง ๆ ค่ะ ฮ่ะ ๆๆ"

ป้องปากหัวเราะขึ้นมาเบา ๆ