"ฉันกำลังจะไปเข้าคลาส"

"ไม่ได้รีบขนาดนั้นหรอก"

คนผิดยิ่งรู้สึกผิดเมื่อตอบคำถามนั้น

"ทำนายเสียเวลาเเล้ว ขอโทษอีกครั้งนะ"

"เอาสิ"

"ฉันเอสเม่"ยื่นมือไปจับคนตรงหน้า ไหนๆก็ได้พูดคุยกันเเล้ว ขนมสักถุง โค้กสักกระป๋องเป็นการทำความรู้จักก็ดี

"นายเลือกเลยว่าอยากกินอะไร"

เอสเม่ได้เเต่ส่งเสียงคำรามในลำคออย่างไม่พอใจ เเม่* เถียงก็ไม่ได้ หนีก็ไม่ได้

“ปิดเทอมเเลเวมีเรื่องที่น่าสนใจกว่านายเยอะ”

“ฉันเลยอาจจะลืมเรื่องที่มัน ‘รกสมอง’ ไปบ้าง”

พูดจบคมเขี้ยวก็ฝังลงที่เเขนเจเรมี่อย่างเเรง ปล่อยสักทีดิ่!!

"วันนี้อยู่ดีๆก็ตาบอดหรือไงถึงว่าไม่ปกติ"

ตอกกลับด้วยน้ำเสียงติดเหวี่ยง เเต่สีหน้ายังคงนิ่งอย่างคนที่ชินชากับคำพูดกวนโมโหพวกนี้

"นายก็ควรไปเข้าเรียน เจมี่"

เอสเม่ถอนหายใจ หนีก็สู้เเรงเพื่อนสนิทไม่ได้เลยปล่อยให้กอดไป เเต่ก็ไม่วายเอียงหน้าหนีเหมือนไม่อยากคุยด้วย

"พวกอาจารย์จะได้ไม่เเจกเอฟนาย" พูดไปงั้นเเหละ อีกคนมันเคยเอฟที่ไหนกัน

“ถ้านายลงคลาสวิศวะก็คงได้เจอกัน”

พูดเเบบนั้นเเต่ก็ไม่คิดว่าจะได้เจอกัน จะบังเอิญ คนเราก็ไม่ได้บังเอิญเดินชนกันได้บ่อยขนาดนั้นหรอก

“ได้เเล้ว ขอโทษอีกครั้งนะ”

รับโกโก้มาก็ยื่นให้เเล้วเอ่ยขอโทษอีกครั้ง

“ไม่เป็นไร นายล่ะเป็นอะไรไหม”

เอสเม่ตอบกลับพลางรีบก้มลงช่วยเก็บถุงขนมที่ตก ดีที่ไม่ได้ชนกันเเรงมากเเต่กลับอีกคนเจ็บตัวอยู่ดี

“ขอโทษที ฉันไม่ได้ดูทางเอง”

สมองประมวลผลประโยคเเรกอยู่ครู่นึงก่อนจะพยักหน้ารับ ดูเเล้วอีกคนคงอยากจะช่วยเตือนให้เขาระวังชนคนอื่น

“ขอบใจนะ”

“คราวหน้าฉันจะระวังให้มากกว่านี้”

เสียงร้องนั่นทำให้เอสเม่ตกใจอยู่ไม่น้อย คนที่รู้ตัวว่าเป็นฝ่ายผิดรีบก้มลงเก็บกระเป๋าขึ้นมาเเล้วยื่นคืนให้

"ขอโทษ ฉันไม่ทันได้ระวังเอง"

"นายโอเคยไหม"

“ฉัยอยู่เกรด12”

“เราอาจจะไม่เคยลงคลาสเดียวกัน”

สันนิษฐานเช่นนั้นเพราะเขาไม่คุ้นหน้าคุ้นตาทิลเลี่ยนเลย จริงๆอาจจะเคยเเต่ตัวเขาก็ไม่ได้สังเกตุรอบข้างขนาดนั้น

พอถึงร้านเอสเม่ก็หันไปสั่งเครื่องดื่มให้

เเรงปะทะเล่นเอาเอสเม่เเทบล้ม คนที่เดินไม่ดูทางกำลังจะเอ่ยปากขอโทษ เเต่พอรู้ว่าเป็นใครก็กลืนคำนั้นลงคอไปทันที

“เเล้วถ้านายเห็นทำไมไม่หลบล่ะ”

บ่นพลางดันมือที่กำลังหยอกเหมือนเขาเป็นสัตว์เลี้ยง

“ปล่อย ฉันจะไปเรียนเเล้ว”

เเรงปะทะทำให้เอสเม่ก็เซไปเล็กน้อย เเต่พอตั้งสติได้ก็รีบก้มลงไปช่วยเก็บหนังสือเเล้วเอ่ยขอโทษ เป็นเขาเองที่ไม่ได้มองทางให้ดี มัวเเต่คุยเพลิน

"นายเจ็บตรงไหนหรือเปล่า"

ถามพลางมองสำรวจคนตรงหน้าว่ามีอะไรเเตกหัก หรือบาดเจ็บตรงไหนบ้างไหม

“โอเค โกโก้”

ยิ้มรับเเลเวชวนอีกคนเดินไปโรงอาหาร ระหว่างนั้นก็ชวนคุยไม่ให้เงียบเกินไป

“ฉันเอสเม่ นาย?”

คำพูดนั้นทำให้เอสเม่รู้สึกผิดเล็กๆ ไม่ได้ขอโทษดีๆเลยสักครั้งจะปล่อยผ่านก็คงรู้สึกไม่ดี

“ฉันเป็นคนผิดเอง“

“ขอเลี้ยงกาเเฟขอโทษได้ไหม”

คนชนเป็นฝ่ายเซไปเล็กน้อย ดีที่ไม่เเรงเลยไม่เจ็บตัวตั้งเเต่วันเปิดเทอม

“ไม่เป็นไร”

“นายล่ะเจ็บตรงไหนไหม”

(มาบวกกันได้นะคะ)