"ดอกไม้ที่ชอบ.."

ลากเสียงในลำคอ ไม่เคยคิดเสียด้วยสิ

"..คงจะดอกปักษาสวรรค์ละมั้งคะ"

เพราะเป็นดอกไม้ของคนสำคัญ

แววตาที่เคยนิ่งงันกลับอ่อนลง มือถูกยกขึ้นมาแตะดอกไม้ที่ว่า ณ บริเวณข้างหูขวาของตัวเองอย่างลืมตัว

"..แล้วรุ่นพี่ล่ะคะ? มีดอกไม้โปรดรึเปล่า?"

เธอพลิกถาดที่เคยถูกเหน็บไว้ข้างตัวขึ้นมา ข้างในนั้นมีสมุดเล็ก ๆ ที่สะดวกต่อการฉีกเพื่อส่งต่อรายการที่จดไว้ไปยังครัว ทั้งวิธีการพูดและท่าทางแสดงออกราวกับผู้ที่คุ้นชินในเนื้องานประมาณนึง

"สเปเชียลคอมโบจะได้รับเป็นเครื่องดื่มพร้อมของหวานนะคะ ไม่ทราบว่าท่านหญิงรับเมนูใดดีคะ"

(มาแล้วค่า ขอโทษที่ช้าด้วยนะคะㅠㅠㅠ)

"กิจกรรมน้องเมดเป็นกิจกรรมที่ท่านหญิงสามารถให้คำสั่งกับเมดที่กำลังบริการท่านอยู่ได้ค่ะ ยกตัวอย่างเช่นการป้อนอาหาร หรือถ่ายรูปคู่"

"..หรือสั่งให้ทำท่าแปลก ๆ ก็ได้เช่นกันค่ะ"

หญิงสาวในชุดเมดกึ่งตะวันออกตอบกลับไปอย่างสุภาพ เอสเมลินน์ในวันนี้ดูแปลกตาไม่น้อย แว่นไร้เลนส์ถูกเลือกมาประดับกรอบหน้าในขณะที่มุมปากที่มักจะบึ้งตึงกลับยกโค้งขึ้น ชวนให้รู้สึกเป็นมิตรมากกว่าปกติมากโข

+

(ขอบคุณมากเลยๆค่ะ🥺🙏✨)

(เค้าขออนุญาตมาปักไว้ก่อนนะคะ🥹 ช่วงนี้ติดสอบนิดหน่อย จะพยายามรีบกลับมาภายในอาทิตย์หน้าค่ะ!🙇‍♀️🙇‍♀️)

"นั่นสินะคะ"

เธอพยักหน้า ถึงจะผิดจากวัตถุประสงค์ตอนแรกไปสักนิด แต่การมีอีกฝ่ายเป็นเพื่อนร่วมทางก็คงไม่แย่อะไร

อย่างน้อยก็พอเป็นคนที่ชวนให้ใจรู้สึกสงบ ทั้งท่าทางและน้ำเสียงนั่น

ส้นรองเท้าเริ่มส่งเสียงตึกตึกเบา ๆ ขณะเธอก้าวตามอีกคนไป ไม่ลืมรักษาจังหวะในการเดินให้ใกล้เคียงกันกับคนตัวเล็กกว่า

"รุ่นพี่..ก็ชอบสวนพฤกษศาสตร์เหรอคะ?"

(กลับมาแล้วค่ะ! ขอโทษที่ช้าด้วยนะคะtt)

"ก็กดจากตรงกลางรอยแล้วลากออกข้างนอก"

"ถ้าทำไม่เป็นก็ใช้ประคบ เดี๋ยวหนักกว่าเดิม"

พอนึกย้อนอีกทีแล้วก็เริ่มรู้สึกว่ายุ่งยากจึงเอ่ยปัดหน้าตาเฉย ไม่วายตีมึนหลบความนัยในน้ำเสียงอีกฝ่ายด้วยความเชี่ยวชาญ

คนถูกถามโคลงหัวขบคิด มองสิ่งที่ถูกดีดไปดีดมาในมืออีกคนนิ่ง ๆ แต่ก็ดูเหมือนไม่ได้จะว่าอะไร

"ห้ามิเมอร์ซ่า..ประมาณสี่ฟลอร์ได้"

"ถามทำไม?"

(กลับมาแล้ววว ขอโทษที่ช้าด้วยนะคะㅠㅠㅠ)

"หรือจะใช้ประคบ..ก็น่าจะได้มั้ง เจ้าเหรียญนี่มันก็กักความเย็นได้ดีพอตัว"

เอ่ยเสริมไปอย่างไม่แน่ใจ เธอเองก็ไม่เคยทำ จำมาจากเรื่องเล่าของพวกตาลุงในกองคาราวานทั้งนั้น

โดนต้มรึเปล่าก็ไม่รู้

"ส่วนที่บอกว่าฉันยืนขวางนาย.."

คนถูกกล่าวหายกแขนขึ้นกอดอก

"ถ้านายตั้งสติใคร่ครวญสักนิด นายจะสำเหนียกว่าฉันหลบให้ตั้งนานแล้วเถอะ"

ที่ที่เธอเว้นให้มีมากพอให้อีกฝ่ายเดินบิดก้นผ่านไปด้วยซ้ำ

อ่อ

ส่งเสียงในลำคอ เข้าใจในทันใดว่าทำไมอีกฝ่ายจึงมีสภาพแบบนี้

ใช้ชีวิตได้สุดโต่งจริง ๆ

"เอ้า"

หยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋าจิ๋ว วัตถุทรงกลมในมือถูกดีดออกไปโดยกะระดับพอให้คนที่เหมือนยังตื่นไม่เต็มตารับได้

"ใช้ขูดตรงรอย เจ็บหน่อยแต่น่าจะช่วยให้จางเร็วขึ้น"

เอ่ยเสียงเนิบ เหรียญประทับตราอาณาจักรเมอร์เบียขนาดประมาณนิ้วหัวแม่มือสะท้อนแสงวับวาว

+

ปีที่ 4?

รุ่นพี่หรอกเหรอ?

เธอเม้มปากก่อนพ่นลมหายใจ วางมือข้างหนึ่งทาบอกในขณะที่ไขว้อีกข้างไปด้านหลัง สตรีผู้ไม่เคร่งเรื่องมารยาทค้อมตัวกลับไปอย่างนอบน้อม

"เอสเมลินน์ เธเรส..ค่ะ ปีสาม"

คิดแล้วก็โชคดีเหลือเกินที่ไม่เผลอยื่นมือไปลูบหัวตอนบอกให้อีกฝ่ายไม่ต้องรู้สึกผิด

"แถวนี้เกสรเยอะพอตัว" ที่จามอาจจะเพราะสิ่งนี้

"ถ้าเริ่มหายใจลำบาก จะเปลี่ยนบรรยากาศไปโซนไม้ไร้ดอกก็ดีนะคะ?"

เมื่อเห็นอีกฝ่ายตั้งหลักได้แล้วจึงค่อยปล่อยมือ คนหน้านิ่งผงกหัวรับคำขอบคุณด้วยแววตาที่อ่อนลง

"อือฮึ ปลอดภัยดี"

ตอบกลับไปโดยไม่แม้แต่จะเช็ค เรียกอีกอย่างว่าชินแล้ว โดนพวกเด็กแสบแถวบ้านพุ่งเข้ามากอดยังจะเจ็บกว่า

"เหตุสุดวิสัยนี่ ไม่ต้องไปคิดมากหรอก"

เอ่ยย้ำให้อีกคนเบาใจ และถ้าให้เดา ต้นตอของเหตุการณ์นี้ก็คงจะเป็นเสียงที่เธอได้ยินก่อนหน้านั้นไม่กี่วินั่นแหละ

"ภูมิแพ้เหรอ?"

"เวทมนตร์?"

เอสเมลินน์เลิกคิ้ว ดวงตาคมจ้องมองดอกไม้งามในมือสาวน้อยผู้มีศักดิ์เป็นเพื่อนสมัยเด็กของน้องสาวคนสนิทก่อนจะยกยิ้มมุมปาก

"อือฮึ เอาสิ"

เธอรับดอกกุหลาบดอกนั้นมาก่อนจะหมุนควงก้านยาว ๆ นั่นไปตามนิ้วเรียว ใช้ช่วงเวลาสั้น ๆ นั้นพิจารณาจนสรุปได้ว่าเป็นก้านที่ไร้หนามอย่างสิ้นเชิงแล้วจึงค่อยทัดมันคืนกลับไปที่หลังใบหูเจ้าของที่แท้จริง

"เวทมนตร์ของเธอ..เป็นแบบไหนล่ะ โนรา?"

(เค้ามาปักปุ📌)

"สภาพ..ดูไม่ค่อยสมกับเป็นนายเท่าไหร่"

บุคคลผู้ครองดวงตาสองสีกล่าวโดยไม่ละสายตาไปจากคนตรงหน้า ก็พอรู้ตัวว่าเป็นสิ่งที่ไม่สมควรพูดกับคนที่เพิ่งเคยเจอกันแค่ครั้งสองครั้งสักเท่าไหร่ แต่มันก็อดไม่ได้

แปลกตาเกินไป

"นอนไม่พอ?"

เอ่ยถามขณะก้าวขายาว ๆ ของตัวเองหลบออกข้างพอให้อีกฝ่ายได้มีพื้นที่เดินต่อตามที่ขอ

สงสัย ก็ใช่ แต่หากเขาไม่อยากตอบ เธอเองก็ไม่อยากรั้นเช่นกัน

(งั้นขออนุญาตนะคะ(*ˊ꒳ˋ*)!)

เพราะช่วงนี้รู้สึกว่าบรรยากาศอื้ออึงจนเริ่มปวดหัว เอสเมลินน์จึงแอบหลบมาพักที่สวนพฤกษศาสตร์

ไม่นึกเลยว่าจะได้ยินเสียงจาม..และขณะกำลังจะหันไปดูก็ตามมาด้วยความรู้สึกเหมือนถูกใครบางคนชนเข้า

"ไม่เป็นไร"

แต่แค่นี้ไม่สะเทือนเธอหรอก

เธอส่ายหน้าน้อย ๆ เผลอวางมือไว้บนไหล่อีกฝ่ายเพื่อช่วยพยุงด้วยความเคยชินส่วนตัว

"ไม่เป็นไรนะ?"