**สปอยมั้ง**

ประโยคที่ทำให้ร้องไห้ก๊อกสุดท้ายคือ “เด็กนักเรียนดีตรงที่เป็นอิสระ แต่มันใช่อย่างนั้นจริงมั้ย ไม่อย่างนั้นเราคงไม่ต้องแยกจากกันเพราะเหตุผลของพ่อแม่ เพราะฉะนั้นการที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วได้พบกันอีกครั้งมันดีจริงๆ อย่างน้อยก็เลือกที่อยู่ของตัวเองได้”

รีเลทกับชีวิตนิดหน่อย อ.แกถนัดเขียนอะไรได้แทงใจฉันตลอด

หลายประโยคคือความอับอาย ความน่าสมเพชที่อยู่ในหัวเราเวลาใช้ชีวิตจริง หรือบางอันก็ซ่อนอยู่มีตัวตนจางๆที่นึกถ้อยคำในใจยังไม่ออก แต่อ.ช่วยเรียบเรียงถ้อยคำที่ผสมปนเปในหัวของเราออกมาเป็นประโยคที่ใช้ในเรื่องนี้ได้ สุดยอดมาก

พาร์ทบรรยายคือเลิศนะ แค่ห้องเรียน แสงแดดก็ทำให้รำลึกถึงความทรงจำเมื่อร้อยกว่าหน้าที่แล้ว55555 เหมือนเราเดินทางผ่านช่วงเวลาสิบปีมาด้วยกันจริงๆทั้งที่อ่านไปไม่กี่ชั่วโมง

ชอบแนวความรักที่เดินทางผ่านกาลเวลาและต้องอยู่กับการรอคอย และการได้เห็นอีกฝ่ายเติบโตเป็นผู้ใหญ่ในวันที่ได้กลับมาพบกันอีกครั้งเนี่ยมันฟรินมากกก

ในพาร์ทของรุ่นพี่มายะโชว์ความอ่อนหัดด้านความรักที่รู้ตัวเองดีแต่ก็เปราะบางเกินกว่าจะแก้ไขมัน หลายไดอะล็อกแฝงไปด้วยความอบอุ่นและเหงาเศร้าตามแบบฉบับอ.

พูดว่ารวมส่งมันลำบากกว่างี้หรออออ

ก่อนหน้านี้เคยกินวันละมื้อเพราะเบื่อข้าวอยู่อาทิตย์นึง พอกลับมากินสองมื้อปุปร่างกายพังหมด