“เอะ ขอได้อีกเหรอ?”

เธอถามพลางเอียงคอเล็กน้อยด้วยความสงสัย

“ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันแล้วรึเปล่าคะ อยู่ชั้นปีเดียวกันด้วย..“

ฟิโลเมเน่ได้แต่ยิ้มให้กับกิริยาของชายหนุ่มตรงหน้า จะว่าตลกก็คงใช่ จะว่าเอ็นดูก็ถูกอีก

”ไว้ครั้งหน้าฉันจะมาขอลายเซ็นคุณใหม่นะคะ แต่ฉันคงต้องไปเรียนแล้ว“

“แล้วพบกันใหม่นะคะอองรี“

เธอโบกมือร่ำลาอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มเช่นเคย

(อ้ย เกินไปแล้วค่ะ55 น้องเขินแย่เลย)

เกิดความคาดหมาย คงเป็นนิยามที่เหมาะกับสถานการณ์นี้ อยู่ ๆ ก็ได้ลายเซ็นมาซะอย่างนั้น แถมบอกราคามาให้เสร็จสรรพ ค่าเงินประเทศเขากับเธอจะต่างกันยังไง คงต้องหาคำตอบภายหลัง

แม้จะงุนงงอยู่บ้างแต่ก็ทำให้เจ้าตัวยิ้มหัวเราะเบาอย่างอดไม่ได้ ก่อนที่จะโน้มตัวลงเล็กน้อยให้เกียรติแก่อีกฝ่าย

“ฉันฟิโลเมเน่ ปีสามเช่นกันค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”

“กระดาษแผ่นนี้ ฉันขอเก็บไว้แล้วกัน”

“อ่า…“

ตอบยังไงดีล่ะ ทำเอาเธอชะงักกับคำตอบ ในเมื่ออีกฝ่ายก็งง ตัวเธอเองก็ไม่ต่างกัน ฟิโลเมเน่พลิกกระดาษไปมาดูให้แน่ใจอีกรอบ ก่อนจะเดินเอาเจ้ากระดาษปริศนานี้ไปให้เจ้าตัว

“นี่ค่ะ.. ใช่กระดาษของคุณรึเปล่าคะ?“

(ขอแจมด้วยค่า🙌🏻)

แรงกระแทกจากการชนทำเอาเธอเซเล็กน้อย ไร้อารมณ์ใดนอกจากความงุนงงเกิดขึ้นมาในห้วงความคิด ครั้นเมื่อหันกลับไปมอง ก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นน้อยของอีกฝ่ายลอยร่วงไปอยู่ที่พื้นเสียแล้ว

ไม่รอช้า เธอจึงรีบตามอีกฝ่ายไป
“คุณคะ! คุณกระดาษร่วงไว้น่ะค่ะ”

(อ้ยย น้องเขินแย่เลยค่ะ โดนคนน่ารักชม😔🫶🏻)

(เอสเม่ดีใจที่ได้เจอกับเอสเม่นะคะ🤭)

(แงง ขอบคุณนะคะ💖 สาวน้อยทางนั้นก็น่ารักเกินต้านค่ะ!)

(มาแล้วค่าา✨)