ส่วนคำถามข้อหลัง...

"ฉันไม่สนใจเด็กๆ หรอก ถึงการเห็นท่าทีเงอะงะกระอักกระอ่วนตามแวดวงสังคมจะดูรื่นรมย์ดีก็เถอะ"

แต่หากเป็นผู้ใหญ่เกินไปก็มักจะทำตัวน่ารำคาญคนละแบบกับพวกอ่อนวัย...ลงท้ายแล้วเธอคงไม่ถูกกับช่วงวัยไหนเลยกระมัง

"เธอต่างหาก ไปผูกมิตรกับเพื่อนร่วมชั้นเสียสิ จะมาฟังความเห็นรุ่นพี่หน้าหงิกอย่างฉันไปทำไมเนี่ย"

"ช่างตัดเสื้อฉันไม่ยอมน่ะสิ กว่าจะเจรจาให้ชุดออกมาเรียบๆ ได้ก็ใช้เวลาตั้งหลายวันแล้ว"

ถึงเธอจะอยากแต่งตัวแบบอื่นแค่ไหน แต่ก็ทำชุดขึ้นเองไม่ได้...ต้องพึ่งพาคนอื่นอยู่ ดังนั้นถ้าอีกฝ่ายไม่ยอมทำ เธอก็จนปัญญา

แถม...หากช่างประจำตัวยังไม่ยอม ช่างคนอื่นที่ไม่มักคุ้นกับเธอยิ่งยากจะยอม

กางเกงของหญิงสาวกับชายหนุ่มนั้นอาศัยการออกแบบต่างกัน นี่คือเหตุผลที่ทำไมเอพิเรียจึงไม่หันไปใส่ของบุรุษเพศแทน
+

"ถ้าไม่เกรงใจกว่านี้ฉันคงเลือกใส่กางเกงแล้ว"ยังดีที่เป็นกระโปรงยาว...แม้จะเป็นแบบที่แหวกด้านข้างก็ตาม

สายตาเสมองทางฟลอร์เต้นรำ ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ

"จะรีบเต้นไปตอนนี้ทำไม เธอรู้ไหมว่าในอนาคตมีอีกนับสิบๆ งานที่ต้องเต้นเลยนะ? อะไรที่ตอนนี้เลี่ยงได้ก็เลี่ยงไปเถอะ"ตอบแบบไม่ใส่ใจนัก

บางงานเลี้ยงนั้นจำเป็นต้องลงไปร่วมกลางฟลอร์อย่างช่วยไม่ได้

เอพิเรียเลยอยากใช้โอกาสนี้อู้ไว้ก่อน

(โถ้ะ

รอชิมอาหารน้ะค้ะ😋😋)

(แก้เรย .ลบความจำ)

"...ก็ตีหนักขึ้น"งุบงิบตอบเสียงเบากลับไป

"งานเลี้ยงในใจฉันมันหมดสนุกตั้งแต่ต้องมาร่วมงานเป็นรอบที่สามแล้ว"

ซึ่งปีหน้าคงน่าหงุดหงิดกว่าเดิม เธออาจโดดเข้าจริงๆ ก็ได้

เมื่อทั้งคู่ผละออกห่างจากกันแล้ว เอพิเรียก็เดินกลับไปประจำมุมเดิม ๆ ของตน...ภาพคงไม่ต่างจากตอนแรกมากนัก

ติดที่ว่า สีหน้านั้นดูจะบึ้งตึงน้อยลงสักหน่อย

คงเพราะได้แกล้งใครบางคนไปแล้วจนสมใจนั่นเอง

(ปิดได้เยยคับ!)

ชักมือกลับทันที สีหน้าไม่เข้าใจดีนัก

"ทำไม? ปกติลูกขุนนางผู้ดีทำอาหารเองเป็นที่ไหนกัน ไม่คิดว่ามันยากบ้างรึ? แถมต้องให้ฉันยอมรับว่ามันอร่อยด้วยนะ"ไม่ปิดบังเลยสักนิดว่าตนคิดอะไรอยู่

แต่ตอนนี้หญิงสาวกำลังหงุดหงิดมากกว่าเดิม เพราะเห็นหน้ายิ้มไม่หุบของเขานี่แหละ

"ถ้าแอบใส่ของไม่ดีหรือไร้คุณภาพลงมาละก็ฉันตีนายแน่!"ฮึ่มๆ ใส่

หญิงสาวแอบตกใจเบาๆ ที่อยู่ดีๆ ตรงหน้าตนก็ปรากฏร่างเด็กสาวคนหนึ่งขึ้น

เมื่อมองให้ดี แม้จะดูแปลกตาไปบ้าง แต่ก็เป็นใบหน้าที่เคยพบเจอมาก่อนเมื่อไม่กี่วันที่แล้ว

"อ้อ หล่อนเองรึ..."พึมพำขึ้นเบาๆ หัวคิ้วมุ่นเข้าหากันเล็กน้อย

"ไม่นึกว่าจะหาฉันเจอจริงๆ"แล้วสายตาก็เหลือบลง มองดูการแต่งกายรุ่มร่ามเข้าตีมงานของเธอ

แค่เห็นก็รู้สึกขยับตัวลำบากแทนแล้ว

เลิกคิ้วขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม

เธอแปลกใจไม่น้อยที่เขาเลือกเช่นนี้

"ฮึ อย่าเสียใจทีหลังแล้วกัน"เปรยๆ ขึ้นไว้เป็นเชิงข่มขู่

แต่เพราะปกติเธอไม่ได้โลภอะไรนักอยู่แล้ว เรื่องนี้จึงเป็นภาระทางความคิดเธอมาก...

ควรขออะไรดีหนอ?

ระหว่างกำลังครุ่นคิดอยู่ ท่วงทำนองก็เข้าสู่ช่วงที่สุดท้าย

จะอย่างไรก็คิดไม่ออก หญิงสาวเลย-

"งั้นก็...ทำอาหารที่ฉันกินแล้วต้องบอกว่าอร่อยให้หน่อยแล้วกัน"

"!" หญิงสาวเป็นต้องตกใจอีกครากับความใกล้ชิดกะทันหันนี้

แม้จะไม่พอใจมากๆ แต่เธอก็พยายามใจเย็นเข้าไว้

"ใกล้ไปแล้ว―ขืนคนอื่นเข้าใจว่าฉันสนิทกับนายดีก็แย่สิ"กดเสียงลงต่ำคล้ายเตือนชายหนุ่ม

มือข้างนึงผละจากตำแหน่งที่ควรอยู่ ยกขึ้นกันระหว่างใบหน้าตรงครึ่งล่าง

"ส่วนรางวัลอะไรนั่น...นายเป็นคนมาท้าทายฉันเองนะ ย่อมเป็นธรรมดาที่จะอยากได้ค่าเหนื่อยที่ร่วมเกมบ้าบอนี่ของนาย"พูดไปเรื่อย

"!" มือที่จับไหล่เขาออกแรงมากขึ้นตามคาด เอพิเรียถลึงตามอง

"คิดพิศดารอะไรเนี่ย!!!? ฮึ...ถ้าเรื่องนั้นคงไม่มีใครเก่งเกินนายแล้ว"แหวเสียงใส่ช่วงแรกจากที่เขาเร่งจังหวะ ก่อนกัดฟันตอบกลับไป

อยากจะลงส้นหนักๆ ที่เท้าเขาสักทีจริงๆ

"แต่ยอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้ฉันก็ต้องได้รางวัลสิ?"กล่าวทวงเสียอย่างนั้น

เธอไม่ได้สนรางวัลนั่นหรอก แค่อยากเห็นชายหนุ่มคนนี้เป็นฝ่ายปราชัยเท่านั้น

"ว่าอย่างไร?"

"ตัวฉันทุกวันนี้ก็น่าประทับใจเกินพอแล้ว"มั่นใจสุดๆ กล่าวออกมาโดยไม่เหนียมอายเลยด้วยซ้ำ

นึกอะไร คิดทำอะไร...ทุกสิ่งอย่างเมื่อมาอยู่กับเอพิเรียแล้วล้วนดูไม่มีความหมายนัก

"แต่จะเห็นด้วยหรือไม่นั่นก็เป็นเรื่องของนาย"หมุนตัวอีกครั้งเมื่อถึงเวลา ตอนนี้ผ่านไปครึ่งเพลงได้แล้วกระมัง

"เวลากระชั้นแบบนี้ จะรอดูเซอร์ไพรส์จากนายแล้วกันนะ คุณชาย"กล่าวเชิงเยาะเย้ย เพราะคาดไว้ว่าเขาทำไม่ได้แน่

...💢

เอพิเรียออกแรงบีบมือเขาแน่น ก่อนจะลงส้นเท้าหนักๆ ลงพื้น

"ลองคิดเองดูสิคะ คุณชาย?" เชิดหน้าขึ้นมองก่อนจะหมุนตัวตามจังหวะเพลง

"เหอะ แต่ไม่น่าเป็นไปได้หรอก บอกเลยว่านายน่ะไม่มีทางทำให้ฉันยิ้มได้แน่"

แค่นหัวเราะ กล่าวปฏิเสธบอกปัดไปทันที

เรื่องอะไรฉันต้องช่วยนายคิด

"...แล้วถ้าทำไม่ได้ขึ้นมา ฉันจะได้อะไร? ทำได้แล้วนายได้อะไร เรื่องนี้มีประโยชน์ตรงไหนเนี่ย?" ไม่เข้าใจ

เพลงเริ่มบรรเลง เป็นท่วงทำนองที่ได้ยินบ่อยครั้งตามงานเต้นรำ

สองเท้าก้าวไปตามจังหวะแบบไม่กริ่งเกรง

"อยากไปจากตรงนี้ตั้งแต่จับมือนายแล้ว"เบ้หน้า

ต่อให้ชายหนุ่มจะสัมผัสเบาแค่ไหน แต่อย่างไรก็คือสัมผัสจากบุคคลอื่น

ยิ่งเห็นรอยยิ้มนั่นเข้าอีก!!

มือที่อยู่ตรงต้นแขนเขาจึงขยับ...หยิกเบาๆ คล้ายเตือนสติอย่างหมั่นไส้

"อย่าได้ใจไปนักเลยเจเรเมีย ฉันยอมเพราะจะได้ไล่นายไปเร็วๆ ต่างหาก!"

(เหยียบนั้นอาจจงใจก้ได้!!!!)

สายตาหลุบลงมองมือชายหนุ่มเรื่อยๆ ขณะเคลื่อนตัวตามการนำของเขาไปยังฟลอร์

ดูจะไม่ชอบใจนัก...ซึ่งก็คงเป็นตามนั้นจริงๆ สีหน้าเธอแสดงออกอย่างไม่ปิดบังเลยสักนิด

"ฮึ ใครว่าล่ะ เต้นได้อยู่น่า..." เรื่องนี้ไม่ได้โกหก เธอเต้นได้จริงๆ

แค่จะเผลอ 'ลื่น' เหยียบเขาบ้างหรือไม่นั้นไม่ทราบ

"...เพลงเดียวพอนะ" หรี่ตามอง กล่าวย้ำอีกครั้งเมื่อมาถึงจุดที่ต้องการ

สองมือประจำตำแหน่งแบบไม่เต็มใจนัก

เบิกตากว้างอย่างตกตะลึง เอพิเรียเกร็งตัวขึ้นเล็กน้อยตามสัมผัสจากชายหนุ่ม แต่ก็แข็งทื่อไปเสียก่อนจะได้สะบัดออก

"...หา?"

นี่เขาสติดีหรือเปล่า? ชวนเธอเต้นนี่นะ?

กัดริมฝีปากเบาๆ ชั่งใจ แต่หากไม่ตอบรับคงไม่ได้ไปจากตรงนี้เสียทีกระมัง

"เออ เต้นก็เต้น! จบเพลงแล้วก็รีบไปหาคนอื่นซะนะ"หล่อนจำใจยอมรับคำชวนนี้จนได้

เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย "ถ้าเหยียบเท้าเข้าก็อย่าว่ากันล่ะคุณชายเจเรเมีย"

ยกมือขึ้นเป็นเชิงบอกว่าไม่รับผ้าเช็ดหน้า "ไม่ต้อง อีกเดี๋ยวก็ต้องขึ้นไปจัดของต่อแล้ว"

นับว่าตอบคำถามหลังไปในตัว

หญิงสาวใช้อีกมือหนึ่งเสยเส้นผมที่เปียกปอนของตนขึ้นเบาๆ

"ถ้าหาฉันเจอล่ะก็นะ―กับถ้าหล่อนหาช่องผละจากฟลอร์มาได้"ไม่รับปาก

ปีหนึ่งนั้นค่อนข้างยุ่งอยู่กับการเต้นรำ...และพูดคุยกับคนที่เข้ามาทักทาย อย่างน้อยก็เท่าที่เธอเห็นมา

ดังนั้นการหาช่องหนีออกมาจึงอาจจะเป็นเรื่องท้าทายสักหน่อย

เอพิเรียเตรียมคำตอบไว้แต่เนิ่นๆ แล้ว กรณีว่าหากมีใครมาขอให้เธอเป็นคู่เต้นสักเพลงเข้า(ซึ่งคงยาก)

"ข้อเท้าแพลง・ไม่เต้น"กล่าวข้ออ้างที่ฟังอย่างไรก็รู้ว่าหล่อนโกหกออกไป

"...และไม่สนใจจะเต้น"กล่าวย้ำเพิ่ม

ปีปีนึงมีงานเต้นรำตั้งเท่าไหร่ อะไรเลี่ยงได้หญิงสาวต้องเลี่ยงอยู่แล้ว

สายตาเสมองไปทางประตูบานที่เชื่อมสู่ระเบียงชมทิวทัศน์ ดูพิจารณาบางอย่างอยู่...

แต่นี่มันชั้นสามนะ?

"เรื่องอะไรฉันต้องยอมรับผิดด้วย? เพ้อเจ้อใหญ่แล้ว"มุ่นคิ้วใส่

หญิงสาวในชุดค่อนไปทางราบเรียบแหงนมองชายหนุ่มผู้เป็นรุ่นพี่ ก่อนจะยกยิ้มยียวนขึ้นบ้าง

"นั่นสินะ อยากได้อีกหรือไม่? ...เอาให้หายช้ากว่าเดิม"

แต่ต้องบอกว่าน่าเสียดายที่ตอนนี้ในมือเธอนั้นว่างเปล่า...หากต้องการอุปกรณ์(?) ย่อมต้องเดินไปหยิบจากส่วนโต๊ะของกิน

"ไม่ไปหาคู่เต้นรึ อย่างนายน่าจะหาได้สบายๆ นี่"ถามเหมือนออกปากไล่

"ลาก่อน"ยกมือขึ้นเป็นเชิงบอกลาเบาๆ ไม่ได้ตอบคำถามก่อนหน้านั้นให้ชัดเจน

แต่จากสีหน้าก็พอบอกได้ว่าหล่อนค่อนข้างพึงใจกับมันทีเดียว

มองส่งแผ่นหลังรุ่นน้องหนุ่มแวบนึง ก่อนจะดึงสายตากลับสู่ที่เดิม

---

(ปิดโรลได้เลย ขอบคุณที่มาแจมค่าา)