Doc :: https://shorturl.at/tvygy
――――――――――
Roleplay account for #SKZ_Commu
ยามลืมตาขึ้น ความไม่คุ้นเคยถาโถมเข้ามาพร้อมกับความเย็นเฉียบ ทำให้ร่างกายมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนทุกอย่างจะค่อย ๆ สงบลง
เมื่อขยับตัวได้ เขาพยายามลุกขึ้นทันที ทว่าไม่ทันได้ก้าวไปไหน ขาทั้งสองกลับอ่อนแรง ทรุดล้มลงกระแทกพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ความเจ็บแล่นวาบผ่านร่างกายราวสายฟ้า
+
ยามลืมตาขึ้น ความไม่คุ้นเคยถาโถมเข้ามาพร้อมกับความเย็นเฉียบ ทำให้ร่างกายมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนทุกอย่างจะค่อย ๆ สงบลง
เมื่อขยับตัวได้ เขาพยายามลุกขึ้นทันที ทว่าไม่ทันได้ก้าวไปไหน ขาทั้งสองกลับอ่อนแรง ทรุดล้มลงกระแทกพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ความเจ็บแล่นวาบผ่านร่างกายราวสายฟ้า
+
ไม่รู้หรอกว่าโผล่มากลางป่าได้ยังไงแต่แบบนี้มันก็....
"กระทะ???"
อากิระได้แต่นั่งเกาหัวสับสนท่ามกลางดงหญ้าพงไพรที่ไม่รู้ว่าทำไมตัวเขาที่ควรจะอยู่ในห้องมาทำอะไรที่นี่
แล้วเราควรทำอะไรต่อ...
หาทางกลับหอเหรอ?
หรือหาไข่มาทอดแทน...
ไม่รู้หรอกว่าโผล่มากลางป่าได้ยังไงแต่แบบนี้มันก็....
"กระทะ???"
อากิระได้แต่นั่งเกาหัวสับสนท่ามกลางดงหญ้าพงไพรที่ไม่รู้ว่าทำไมตัวเขาที่ควรจะอยู่ในห้องมาทำอะไรที่นี่
แล้วเราควรทำอะไรต่อ...
หาทางกลับหอเหรอ?
หรือหาไข่มาทอดแทน...
— 『 銭本 瑞煉 』
|| Zenimoto Suiren 🍂
“ความอยากรู้อยากเห็น มันห้ามกันไม่ได้นี่คะ“
“ความน่ากลัวและคาดเดาไม่ได้ เพราะแบบนั้นแหละค่ะ มันถึงได้น่าค้นหาขนาดนี้”
❈ 2-A
❈ 168 / 49
— Doc in bio
— 『 銭本 瑞煉 』
|| Zenimoto Suiren 🍂
“ความอยากรู้อยากเห็น มันห้ามกันไม่ได้นี่คะ“
“ความน่ากลัวและคาดเดาไม่ได้ เพราะแบบนั้นแหละค่ะ มันถึงได้น่าค้นหาขนาดนี้”
❈ 2-A
❈ 168 / 49
— Doc in bio
เวลาช่วงเย็นหลังเลิกเรียน | แถว ๆ ป่าใหญ่ไม่ลึกมาก
" เน่ㅡ เธอคนนั้นหน่ะ "
ถึงสถานการณ์จะดูหน้าอาย แต่ถ้าลำบากก็ต้องขอความช่วยเหลือสินะ !
" ช่วยทำอะไรสักอย่างหน่อยสิ "
( ผปค.อยากเทสคาร์ค่ะ ฟื้ดๆ แวะมาแจมได้นะง้าบ <3 )
เวลาช่วงเย็นหลังเลิกเรียน | แถว ๆ ป่าใหญ่ไม่ลึกมาก
" เน่ㅡ เธอคนนั้นหน่ะ "
ถึงสถานการณ์จะดูหน้าอาย แต่ถ้าลำบากก็ต้องขอความช่วยเหลือสินะ !
" ช่วยทำอะไรสักอย่างหน่อยสิ "
( ผปค.อยากเทสคาร์ค่ะ ฟื้ดๆ แวะมาแจมได้นะง้าบ <3 )
[ เปิดโรล |แยกรูท | หลังจบปฐมนิเทศ ]
รอบข้างเริ่มเงียบลง นักเรียนส่วนใหญ่กระจายตัวออกไปแล้ว เหลือเพียงเสียงฝีเท้าประปรายกับลมที่พัดผ่านช่องทางเดินยาว
เมย์พิงกำแพงอยู่ตรงนั้น หน้ากากจิ้งจอกดำยังบดบังสีหน้าเขาไว้ทั้งหมด ราวกับเจ้าตัวไม่รีบร้อนจะถอดมันออก
+
[ เปิดโรล |แยกรูท | หลังจบปฐมนิเทศ ]
รอบข้างเริ่มเงียบลง นักเรียนส่วนใหญ่กระจายตัวออกไปแล้ว เหลือเพียงเสียงฝีเท้าประปรายกับลมที่พัดผ่านช่องทางเดินยาว
เมย์พิงกำแพงอยู่ตรงนั้น หน้ากากจิ้งจอกดำยังบดบังสีหน้าเขาไว้ทั้งหมด ราวกับเจ้าตัวไม่รีบร้อนจะถอดมันออก
+
"แหม่ ๆ~ อยากทำหน้าเหมือนเห็นผีแบบนั้นสิ"
"อ้ะ ไม่สิ ตอนนี้จะเรียกว่าผีก็คงไม่ผิดนี่นา"
"แต่ก็ไม่เห็นต้องถอยห่างขนาดนั้นก็ได้นี่ ฉันไม่กัดเธอหรอกหน่า~"
.
.
.
"...บางทีน่ะนะ 🌸✨ "
________________________________
微笑 ▪ 冥亜 | โฮโฮเอมิ เมย์อา | Y3-B
Doc : In bio
โค | โรล | เวิ่น : ตอบตามความว่าง+ตอนตื่นอยู่ (เวลาตื่นนอนไม่แน่นอน)
"แหม่ ๆ~ อยากทำหน้าเหมือนเห็นผีแบบนั้นสิ"
"อ้ะ ไม่สิ ตอนนี้จะเรียกว่าผีก็คงไม่ผิดนี่นา"
"แต่ก็ไม่เห็นต้องถอยห่างขนาดนั้นก็ได้นี่ ฉันไม่กัดเธอหรอกหน่า~"
.
.
.
"...บางทีน่ะนะ 🌸✨ "
________________________________
微笑 ▪ 冥亜 | โฮโฮเอมิ เมย์อา | Y3-B
Doc : In bio
โค | โรล | เวิ่น : ตอบตามความว่าง+ตอนตื่นอยู่ (เวลาตื่นนอนไม่แน่นอน)
ความมืด ตามด้วยความว่างเปล่า และผู้คน
เสียงฝีเท้าเคลื่อนไหว สับสน และหยุดนิ่ง
ใครกันจะให้คำตอบได้ ไม่ใช่คนข้างๆ ไม่ใช่แม้แต่ตัวเอง หรือจะเป็นหน้ากากจิ้งจอก หยิบมันขึ้นมา และสวมไว้บนหน้า
และแล้ว ความมืดอีกครั้ง
(๑/๕)
ความมืด ตามด้วยความว่างเปล่า และผู้คน
เสียงฝีเท้าเคลื่อนไหว สับสน และหยุดนิ่ง
ใครกันจะให้คำตอบได้ ไม่ใช่คนข้างๆ ไม่ใช่แม้แต่ตัวเอง หรือจะเป็นหน้ากากจิ้งจอก หยิบมันขึ้นมา และสวมไว้บนหน้า
และแล้ว ความมืดอีกครั้ง
(๑/๕)
เพราะความว่างเปล่ากลืนกินจิตใจ
เพราะความ ‘ไม่รู้‘ ว่าสิ่งใดเป็นสิ่งใด
เขาถึงเดินตามมาที่นี่อย่างง่ายดาย
หน้ากากจิ้งจอกสีขาวーถูกหยิบขึ้นมาสวมใส่
ท่วงท่าสงบนิ่ง ...หากแต่ลมหายใจ
กลับแรงขึ้นทุกขณะ
เสียงประกาศดังกึกก้อง ทำให้สองแขนของเขายกขึ้นราวกับกำลังถูกบีบบังคับด้วยเสียงเพียงอย่างเดียว
「 จงพนมมือ...และหลับตาลงเสีย 」
เพราะความว่างเปล่ากลืนกินจิตใจ
เพราะความ ‘ไม่รู้‘ ว่าสิ่งใดเป็นสิ่งใด
เขาถึงเดินตามมาที่นี่อย่างง่ายดาย
หน้ากากจิ้งจอกสีขาวーถูกหยิบขึ้นมาสวมใส่
ท่วงท่าสงบนิ่ง ...หากแต่ลมหายใจ
กลับแรงขึ้นทุกขณะ
เสียงประกาศดังกึกก้อง ทำให้สองแขนของเขายกขึ้นราวกับกำลังถูกบีบบังคับด้วยเสียงเพียงอย่างเดียว
「 จงพนมมือ...และหลับตาลงเสีย 」
#SKZ_HigetsuDay1
หน้าที่ของพวกคุณคือชำละล้างสิ่งที่ผิดบาปออกไป จนกว่าจะได้คำตอบ เก็บเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมาว่าพวกคุณได้ทำอะไรลงไปบ้างครั้นเมื่อยังมีชีวิตอยู่
คุณคือคนบาป และทุกคนที่นี่เองก็เป็นคนบาปเช่นเดียวกัน
จงลงโทษพวกเขาเสียสิ ด้วยวิธีอะไรก็ได้ที่คุณอยากจะทำ คุณจะหนีก็ได้ถ้าไม่อยากรับรู้สิ่งใดแล้วเช่นความทรงจำที่หายไป
[1]
#SKZ_HigetsuDay1
หน้าที่ของพวกคุณคือชำละล้างสิ่งที่ผิดบาปออกไป จนกว่าจะได้คำตอบ เก็บเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมาว่าพวกคุณได้ทำอะไรลงไปบ้างครั้นเมื่อยังมีชีวิตอยู่
คุณคือคนบาป และทุกคนที่นี่เองก็เป็นคนบาปเช่นเดียวกัน
จงลงโทษพวกเขาเสียสิ ด้วยวิธีอะไรก็ได้ที่คุณอยากจะทำ คุณจะหนีก็ได้ถ้าไม่อยากรับรู้สิ่งใดแล้วเช่นความทรงจำที่หายไป
[1]
∘₊✧─────✧❅₊∘❈∘₊❅✧─────✧₊∘
"ลำนำรุเธียรขอคุณ.. อยู่ที่ไหนหรอ.."
"นั่น..คือสีแดงที่เสียงดัง แต่สุภาพ.."
∘₊✧─────✧❅₊∘❈∘₊❅✧─────✧₊∘
紅粱 • 灰坂 | Kurenya Haizaka
Y.2 | 17Y | 160cm.
Doc : bio
Talk /Role/etc | DM 24/7!
∘₊✧─────✧❅₊∘❈∘₊❅✧─────✧₊∘
"ลำนำรุเธียรขอคุณ.. อยู่ที่ไหนหรอ.."
"นั่น..คือสีแดงที่เสียงดัง แต่สุภาพ.."
∘₊✧─────✧❅₊∘❈∘₊❅✧─────✧₊∘
紅粱 • 灰坂 | Kurenya Haizaka
Y.2 | 17Y | 160cm.
Doc : bio
Talk /Role/etc | DM 24/7!
โรลเปิด | แยกรูท
หลังสิ้นสุดเสียงประกาศ ประถมนิเทศปิดฉากลง ผู้คนทยอยลุกจากที่นั่งแยกย้ายเดินออกไป
เพียงแต่ชายหนุ่มผมเปียยาวใต้หน้ากากคนนึงยังคงนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวเดิม มือบีบเขานวดไปมาราวจิตใจกับจมอยู่ในห้วงความคิด
(เก้าอี้ข้างๆยังว่าอยู่มาแจมได้นะคะ แต่ฝปค.อาจตอบช้าหน่อยค่ะ🙇)
โรลเปิด | แยกรูท
หลังสิ้นสุดเสียงประกาศ ประถมนิเทศปิดฉากลง ผู้คนทยอยลุกจากที่นั่งแยกย้ายเดินออกไป
เพียงแต่ชายหนุ่มผมเปียยาวใต้หน้ากากคนนึงยังคงนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวเดิม มือบีบเขานวดไปมาราวจิตใจกับจมอยู่ในห้วงความคิด
(เก้าอี้ข้างๆยังว่าอยู่มาแจมได้นะคะ แต่ฝปค.อาจตอบช้าหน่อยค่ะ🙇)
โรลเปิด | หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
คุณกำลังทยอยออกจากแถวหลังจากทำตามคำสั่งของประธานนักเรียนหญิง เสียงพูดคุยพึมพำดังขึ้นเป็นระยะ บางคนกังวล บางคนตื่นเต้น คุณอาจจะกำลังหาทางออก แต่กลับถูกนักเรียนชายคนหนึ่งเรียกไว้
“ ว่างรึปล่าว..?
มาเล่นเกมฆ่าเวลาหน่อยมั้ย ”
คุณอาจจะคุ้นหน้าเด็หคนนี้หรือไม่คุ้นก็ได้ แต่ว่า..คนๆนี้ไม่ใช่ว่ายืนข้างประธานเมื่อหี้นี้หรอ?
(+ได้นะ)
โรลเปิด | หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
คุณกำลังทยอยออกจากแถวหลังจากทำตามคำสั่งของประธานนักเรียนหญิง เสียงพูดคุยพึมพำดังขึ้นเป็นระยะ บางคนกังวล บางคนตื่นเต้น คุณอาจจะกำลังหาทางออก แต่กลับถูกนักเรียนชายคนหนึ่งเรียกไว้
“ ว่างรึปล่าว..?
มาเล่นเกมฆ่าเวลาหน่อยมั้ย ”
คุณอาจจะคุ้นหน้าเด็หคนนี้หรือไม่คุ้นก็ได้ แต่ว่า..คนๆนี้ไม่ใช่ว่ายืนข้างประธานเมื่อหี้นี้หรอ?
(+ได้นะ)
| เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างสิ้นสุดลง เขาค่อยๆจับหน้ากากจิ้งจอกออกมาช้าๆ
หัวใจของชายหนุ่มเต้นรัว
“ อะไร..วะเนี่ย? ”
เศษเสี้ยวความทรงจําต่างๆปั่นป่วนไปทั่ว สําหรับอาราตะแล้ว ความรู้สึกนี้มีทั้งชวนให้ตื่นเต้น และ ทําให้หวาดกลัว
‘ สรุปว่า ก็จริงสินะ ’
สงสัย แต่ก็ปริปากเพื่อถามมากกว่านั้นไม่ได้ - ในเมื่อได้รับโอกาศในการแก้ไข ก็จะยอมรับไว้แต่โดยดี
| เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างสิ้นสุดลง เขาค่อยๆจับหน้ากากจิ้งจอกออกมาช้าๆ
หัวใจของชายหนุ่มเต้นรัว
“ อะไร..วะเนี่ย? ”
เศษเสี้ยวความทรงจําต่างๆปั่นป่วนไปทั่ว สําหรับอาราตะแล้ว ความรู้สึกนี้มีทั้งชวนให้ตื่นเต้น และ ทําให้หวาดกลัว
‘ สรุปว่า ก็จริงสินะ ’
สงสัย แต่ก็ปริปากเพื่อถามมากกว่านั้นไม่ได้ - ในเมื่อได้รับโอกาศในการแก้ไข ก็จะยอมรับไว้แต่โดยดี
เมื่อหลับตาลงและพนมมือขึ้นตามเสียงประกาศ ความเงียบก็ถาโถมเข้าครอบงำบรรยากาศรอบตัวราวกับมีผ้าดำผืนใหญ่คลุมทับ
ร่างสูงโปร่งนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ ทั้งที่ควรเป็นเพียงไม่กี่อึดใจแต่กลับยาวนานราวชั่วกาล เสียงกระซิบที่จับใจความไม่ได้เริ่มแทรกเข้ามา แผ่วเบา ทับซ้อน และดังขึ้นเรื่อยๆ จนเหมือนก้องอยู่ในกะโหลกของเขาเอง
(+)
เมื่อหลับตาลงและพนมมือขึ้นตามเสียงประกาศ ความเงียบก็ถาโถมเข้าครอบงำบรรยากาศรอบตัวราวกับมีผ้าดำผืนใหญ่คลุมทับ
ร่างสูงโปร่งนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ ทั้งที่ควรเป็นเพียงไม่กี่อึดใจแต่กลับยาวนานราวชั่วกาล เสียงกระซิบที่จับใจความไม่ได้เริ่มแทรกเข้ามา แผ่วเบา ทับซ้อน และดังขึ้นเรื่อยๆ จนเหมือนก้องอยู่ในกะโหลกของเขาเอง
(+)
เสียง
มากมายเกินไป
เสียงฝีเท้า เสียงหายใจ คำกระซิบที่ไม่ตั้งใจให้ได้ยิน
ทุกเสียงซ้อนทับกันจนแยกไม่ออกว่าสิ่งใดที่สำคัญ
แต่สิ่งหนึ่งที่ตระหนักได้ คือการ'ทำตามที่พวกเขาบอก'
(1/7)
เสียง
มากมายเกินไป
เสียงฝีเท้า เสียงหายใจ คำกระซิบที่ไม่ตั้งใจให้ได้ยิน
ทุกเสียงซ้อนทับกันจนแยกไม่ออกว่าสิ่งใดที่สำคัญ
แต่สิ่งหนึ่งที่ตระหนักได้ คือการ'ทำตามที่พวกเขาบอก'
(1/7)
ยามเมื่อหน้ากากจิ้งจอกถูกประทับลงบนใบหน้า เสียงพรึมพำที่ฟังไม่เป็นคำก็ค่อย ๆ แทรกเข้ามากระซิบข้างหู
ความทรงจำก่อนตายฉายแวบขึ้นมาเพียงชั่วครู่
ก่อนจะได้เรียบเรียงความทรงจำที่เลือนรางนั้น เธอก็ต้องสะดุ้งอีกครั้ง เมื่อเสียงของหญิงชรากระซิบขึ้นข้างหู เปล่งถ้อยคำบางอย่างออกมา— เป็นประโยคที่เธอไม่อาจเข้าใจได้เลย
“ ฉันผิดขนาดนั้นเลยเหรอคะ ”
ยามเมื่อหน้ากากจิ้งจอกถูกประทับลงบนใบหน้า เสียงพรึมพำที่ฟังไม่เป็นคำก็ค่อย ๆ แทรกเข้ามากระซิบข้างหู
ความทรงจำก่อนตายฉายแวบขึ้นมาเพียงชั่วครู่
ก่อนจะได้เรียบเรียงความทรงจำที่เลือนรางนั้น เธอก็ต้องสะดุ้งอีกครั้ง เมื่อเสียงของหญิงชรากระซิบขึ้นข้างหู เปล่งถ้อยคำบางอย่างออกมา— เป็นประโยคที่เธอไม่อาจเข้าใจได้เลย
“ ฉันผิดขนาดนั้นเลยเหรอคะ ”
หลังพิธีปฐมนิเทศ | โรลเปิด
หลังจากพิธีปฐมนิเทศเมย์เดินออกมาพร้อมคนอื่นๆโดยที่มือซ้ายยังคงถือหน้ากาก ในหัวเขาตอนนี้มันว่างเปล่าไปหมดเขานึกอะไรไม่ออกจึงได้แต่ยืนเหม่ออยู่ข้างมุมนึงของตึกอยู่อย่างนั้น ใจเขากำลังรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างหายไปแต่ก็นึกไม่ออก
..ความรู้สึกมันเหมือนบางอย่างหายไปครึ่งนึง
(มาบวกทำความรู้จักกันได้นะคะ 🖤)
หลังพิธีปฐมนิเทศ | โรลเปิด
หลังจากพิธีปฐมนิเทศเมย์เดินออกมาพร้อมคนอื่นๆโดยที่มือซ้ายยังคงถือหน้ากาก ในหัวเขาตอนนี้มันว่างเปล่าไปหมดเขานึกอะไรไม่ออกจึงได้แต่ยืนเหม่ออยู่ข้างมุมนึงของตึกอยู่อย่างนั้น ใจเขากำลังรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างหายไปแต่ก็นึกไม่ออก
..ความรู้สึกมันเหมือนบางอย่างหายไปครึ่งนึง
(มาบวกทำความรู้จักกันได้นะคะ 🖤)
________________________
月宮 暁夜
Tsukimiya Akiya
18 years old | 172 / 66
________________________
role | dm 24/7
doc : shorturl.asia/w2j7f
________________________
月宮 暁夜
Tsukimiya Akiya
18 years old | 172 / 66
________________________
role | dm 24/7
doc : shorturl.asia/w2j7f
โรลเปิด | แยกรูท
หลังพิธีปฐมนิเทศจบลงไป เก็นไซหอบร่างตนเดินออกมาเพื่อเดินเลาะไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมาย
เมื่อเหนื่อยก็นั่งพักกายลงพื้นหญ้า
ปล่อยความคิดหลงกระเจิงด้วยดวงตาเหม่อลอย
ภาพตรงหน้าตลกไม่น้อย มีหญิงสติไม่ดีนั่งตากแดดดูกลืนไปกับโลกหลังความตายเหลือจริง
| จะลองเข้าไปทักทายดูสักหน่อยหรือเปล่า ?
โรลเปิด | แยกรูท
หลังพิธีปฐมนิเทศจบลงไป เก็นไซหอบร่างตนเดินออกมาเพื่อเดินเลาะไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมาย
เมื่อเหนื่อยก็นั่งพักกายลงพื้นหญ้า
ปล่อยความคิดหลงกระเจิงด้วยดวงตาเหม่อลอย
ภาพตรงหน้าตลกไม่น้อย มีหญิงสติไม่ดีนั่งตากแดดดูกลืนไปกับโลกหลังความตายเหลือจริง
| จะลองเข้าไปทักทายดูสักหน่อยหรือเปล่า ?
[ โรลเปิด | แยกรูท ]
หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
ผู้คนต่างเริ่มแยกย้ายส่วนเขาที่ยังไม่ได้ไปไหนจึงสะกิดเรียก [ คุณ ] ที่อยู่แถวนั้น
" ไง เธอน่ะ "
" เป็นยังไงบ้าง? "
หนุ่มเจ้าสูงเพรียวเอ่ยทักทายคุณด้วยน้ำเสียงเริงร่าคล้ายจะชวนคุยให้รู้สึกผ่อนคลายลงหลังจากเจอพิธีปฐมนิเทศไป
เขา ? ไม่รู้สิ เขาดูไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเท่าไหร่เลยนะ ?
( +ได้ตามสบายเลยค่ะ🤩 )
[ โรลเปิด | แยกรูท ]
หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
ผู้คนต่างเริ่มแยกย้ายส่วนเขาที่ยังไม่ได้ไปไหนจึงสะกิดเรียก [ คุณ ] ที่อยู่แถวนั้น
" ไง เธอน่ะ "
" เป็นยังไงบ้าง? "
หนุ่มเจ้าสูงเพรียวเอ่ยทักทายคุณด้วยน้ำเสียงเริงร่าคล้ายจะชวนคุยให้รู้สึกผ่อนคลายลงหลังจากเจอพิธีปฐมนิเทศไป
เขา ? ไม่รู้สิ เขาดูไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเท่าไหร่เลยนะ ?
( +ได้ตามสบายเลยค่ะ🤩 )
เด็กหนุ่มนั้นทำได้เพียงแค่ยืนแน่นิ่ง
ภายใต้หน้ากากที่ย้อมด้วยดอกไม้อันน่ารังเกียจก็ไม่อาจรู้ได้เลยว่าตนควรแสดงสีหน้าแบบไหนในตอนนี้
ความทรงจำของการกระทำของตนที่มิอาจเคยคาดถึง ทั้งเสียงประหลาดที่กระซิบกระซากข้างหูอย่างไม่เข้าใจ
ขัดแย้ง เคว้งคว้าง สงสัย
ความกระอักกระอ่วนที่ไม่สามารถอธิบายได้
เพียงแค่มือเล็กๆที่กำชายเสื้อและอดทนมันไว้แน่เจียนจะจิกขาด
( + )
เด็กหนุ่มนั้นทำได้เพียงแค่ยืนแน่นิ่ง
ภายใต้หน้ากากที่ย้อมด้วยดอกไม้อันน่ารังเกียจก็ไม่อาจรู้ได้เลยว่าตนควรแสดงสีหน้าแบบไหนในตอนนี้
ความทรงจำของการกระทำของตนที่มิอาจเคยคาดถึง ทั้งเสียงประหลาดที่กระซิบกระซากข้างหูอย่างไม่เข้าใจ
ขัดแย้ง เคว้งคว้าง สงสัย
ความกระอักกระอ่วนที่ไม่สามารถอธิบายได้
เพียงแค่มือเล็กๆที่กำชายเสื้อและอดทนมันไว้แน่เจียนจะจิกขาด
( + )
หน้ากากรูปอสุรจิ้งจอกเย็นเยียบแนบสนิทผิวพักตร์ ลมหายใจของอันโด เรย์ล่า กระทบด้านในจนเกิดไอฝ้า
อากาศภายใต้นั้นอับชื้น หนักอึ้งประหนึ่งผู้จมน้ำลึก
สองมือประนมตามคำบัญชา เปลือกตาปิดลงช้าๆ ครั้นแสงสุดท้ายดับวูบ— โลกทั้งใบก็ถูกกลืนหาย
หน้ากากรูปอสุรจิ้งจอกเย็นเยียบแนบสนิทผิวพักตร์ ลมหายใจของอันโด เรย์ล่า กระทบด้านในจนเกิดไอฝ้า
อากาศภายใต้นั้นอับชื้น หนักอึ้งประหนึ่งผู้จมน้ำลึก
สองมือประนมตามคำบัญชา เปลือกตาปิดลงช้าๆ ครั้นแสงสุดท้ายดับวูบ— โลกทั้งใบก็ถูกกลืนหาย
โรลเปิด , หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
ท่ามกลางเสียงเซ็งแซ่และภาพความโกลาหลของเหล่าผู้คนที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์ที่ยากจะเข้าใจมา
[ อิโอริ ] ยังคงยืนอยู่จุดเดิม สายตาปรายมองนาฏกรรมแห่งความโกลาหลเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกว่างเปล่า
“ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ฤดูกาล , ก็มีแต่พวกปวกเปียกเช่นเคย ”
( 1/2 )
โรลเปิด , หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
ท่ามกลางเสียงเซ็งแซ่และภาพความโกลาหลของเหล่าผู้คนที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์ที่ยากจะเข้าใจมา
[ อิโอริ ] ยังคงยืนอยู่จุดเดิม สายตาปรายมองนาฏกรรมแห่งความโกลาหลเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกว่างเปล่า
“ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ฤดูกาล , ก็มีแต่พวกปวกเปียกเช่นเคย ”
( 1/2 )