เขาไปแล้ว เขากลับไปยังที่ ๆ เขาจากมา
เขากลับไปที่บ้านของเขา
ภายในห้องที่ไม่มีแสงสว่างใด ๆ ฉันทรุดตัวลงบนพื้น
“ไหนบอกว่าดวงดาวดวงนี้จะไม่ไปไหนไง… นายโกหกฉันตลอดเลยเซเวียร์…”

เซเวียร์กลายเป็นดวงดาวดวงน้อยๆ ที่ส่องแสงสุกสกาวอยู่บนอากาศ ลอยละล่องไปติดอยู่ที่หน้าต่างหนึ่งบานภายในห้อง
ฉันฝืนเดินไปที่หน้าต่างใบนั้นด้วยร่างกายที่ไม่มีแม้แต่แรงจะร้องไห้ ฉันเปิดหน้าต่างใบนั้นด้วยมือสั่นเทา
ดวงดาวเหล่านั้นลอยออกนอกหน้าต่างไป ฉันมองแสงสว่างลอยอย่างอิสระขึ้นสู่ท้องฟ้าข้างบนที่มืดสนิท… สู่ห้วงอวกาศ

“ไม่นะ ไม่”
แสงสว่างจากดวงดาวดวงเล็กๆ ที่ลอยอยู่ทำให้ฉันสติแตกยิ่งกว่าเดิม
ตอนนี้ร่างของเขากลายเป็นเหมือนฝุ่นละอองเรืองแสงอย่างช้า ๆ ลอยล่องขึ้นสู่อากาศ
ฉันพยายามใช้มือกอบกุมแสงเหล่านั่นเอาไว้ แต่ก็ไม่เป็นผล ฉันก้มลงดูเขาในอ้อมแขน แต่ตอนนี้ไม่มีคนในอ้อมกอดของฉันอีกต่อไปแล้ว

ฉันก้มหน้าลง หน้าผากชิดหน้าผากของคนใต้ร่าง
“ฮึก..ฮือ..“
ฉันจุมพิตเซเวียร์เป็นครั้งสุดท้ายอย่างช้า ๆ สัมผัสกับริมฝีปากของเขาที่ทั้งซีดและเย็นทำให้เสียงสะอื้นนั้นดังขึ้นอีกเป็นเท่าตัว
“นายสัญญาฉันแล้วนี่ ถ้านายทำไม่ได้นายจะโกหกฉันทำไม ทำไมนายถึง- หือ”
แสงสว่างจากเบื้องหน้าดึงความสนใจฉันออกมาจากการร้องไห้

“ไม่นะ ไม่ได้นะ เซเวียร์ตื่นสิ ข้อร้องอย่าไปนะ”
แขนสองข้างโอบร่างคนรักไว้เข้าเต็มอก เสียงร้องไห้ดังสนั่นภายในห้องสี่เหลี่ยมสีขาว
“ไม่ได้นะ เซเวียร์นายสัญญากับฉันแล้วนะ นายสัญญาแล้ว นายจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ”
เสียงสะอื้นทำให้ฉันพูดไม่ได้ศัพท์ น้ำตาไหลลงเปรอะเปื้อนหน้าคนในอ้อมอก ฉันเช็ดใบหน้าของเขาอย่างเบามือ

ฉันก้มลงไปฟังเสียงหัวใจของเขาอย่างรีบร้อน
‘ไม่มี‘
คว้าข้อมือของเขา จับชีพจรบริเวณอย่างคุ้นมือ
’ไม่มี’
สองนิ้วชี้และนิ้วกลางกดไปที่ชีพจรบริเวณต้นคอของเขา
‘ไม่มี…‘
ที่สุดท้าย… ฉันพยุงมือที่สั่นเทาของตัวเอง นิ้วชี้วางระหว่างจมูกกับปากของเขาอยู่นาน
เขา…ไม่หายใจแล้ว

เพียงแค่ได้รับรู้ว่าไม่มีลมอะไรมาปะทะกับนิ้วมือ ตัวฉันสั่นไปหมด น้ำตาไหลออกมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

สวัสดีตอนดึกค่ะคุณเกรป เค้าเอ็มมี🙇🏻‍♀️ ยินดีที่ได้รู้จักนะคับ มีอะไรมาเม้าๆกันได้ตลอดน้า