〖 水原 恵美 | มิสุฮาระ เอมิ | อาจารย์วิชาศิลปะและภาษาต่างประเทศ 〗
doc : https://shorturl.asia/cr8zO
「 ครูดีใจนะ ที่เธอเลือกมานั่งวาดรูปกับครูวันนี้ 」
「 ถ้าวันไหนพูดไม่ออก… ลองวาดมันออกมาแทนนะ 」
「 ถ้าฉันวาดเธอใหม่อีกครั้ง… เธอจะไม่หายไปอีกใช่มั้ย…? 」
__________🍵🎨__________
มิสุฮาระ เอมิ
อาจารย์วิชาศิลปะและภาษาอังกฤษ
doc : bio
(Role | Co-op: DM ได้เลยค่า!)
#SKZ_Commu
"ยื่นมือมาสิ ฉันจะจับไว้เองไม่ต้องกลัวนะ"
"เมื่อกรรมพาเราหวนพบบางอย่าง…มันจะเป็นจุดเริ่มต้นหรือจุดจบกันนะ"
... 🫧𓇼 𓏲*ੈ𝄞⨾𓍢ִ໋.‧₊˚🎐...
【 自在 夜月 | จิไซ โยซึกิ | 1 年】
-Role / co / talk / Dm(24hr.)✅
-Doc : in bio
#SKZ_Commu
"ยื่นมือมาสิ ฉันจะจับไว้เองไม่ต้องกลัวนะ"
"เมื่อกรรมพาเราหวนพบบางอย่าง…มันจะเป็นจุดเริ่มต้นหรือจุดจบกันนะ"
... 🫧𓇼 𓏲*ੈ𝄞⨾𓍢ִ໋.‧₊˚🎐...
【 自在 夜月 | จิไซ โยซึกิ | 1 年】
-Role / co / talk / Dm(24hr.)✅
-Doc : in bio
#SKZ_HigetsuDay1
ประกาศรายชื่อจับคู่ : docs.google.com/spreadsheets...
ฟอร์มส่ง Action : forms.gle/yiGYbxVsdzS6...
สามารถอ่านรายละเอียด Gameplay เพิ่มเติมได้ในดอคอีเว้นท์
ระยะเวลาในการเล่น 00:01 04/02 - 23:59 06/02
#SKZ_HigetsuDay1
ประกาศรายชื่อจับคู่ : docs.google.com/spreadsheets...
ฟอร์มส่ง Action : forms.gle/yiGYbxVsdzS6...
สามารถอ่านรายละเอียด Gameplay เพิ่มเติมได้ในดอคอีเว้นท์
ระยะเวลาในการเล่น 00:01 04/02 - 23:59 06/02
หน้ากากจิ้งจอกสีขาวสะอาดถูกจัดวางบนเก้าอี้หอประชุมพิธีปฐมนิเทศ
คำกล่าวจากสภานักเรียนปริศนาที่สั่งให้เราทุกคนในที่แห่งนี้ 'สวมใส่' มัน
จึงจำใจต้องสวมเข้าไปแม้ผมจะแคลงใจกับมันแค่ไหนก็ตาม
"จงพนมมือ... และหลับตาลงเสีย" สิ้นเสียงประกาศน่าขนลุก
อากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบขึ้นทันที
เสียงงึมงำระงมผสมเสียงกระซิบแผ่วเบาจนทำประสาทเสีย
ดังก้องรอบหู
(+)
หน้ากากจิ้งจอกสีขาวสะอาดถูกจัดวางบนเก้าอี้หอประชุมพิธีปฐมนิเทศ
คำกล่าวจากสภานักเรียนปริศนาที่สั่งให้เราทุกคนในที่แห่งนี้ 'สวมใส่' มัน
จึงจำใจต้องสวมเข้าไปแม้ผมจะแคลงใจกับมันแค่ไหนก็ตาม
"จงพนมมือ... และหลับตาลงเสีย" สิ้นเสียงประกาศน่าขนลุก
อากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบขึ้นทันที
เสียงงึมงำระงมผสมเสียงกระซิบแผ่วเบาจนทำประสาทเสีย
ดังก้องรอบหู
(+)
โรลเปิด | แยกรูท
หลังสิ้นสุดเสียงประกาศ ประถมนิเทศปิดฉากลง ผู้คนทยอยลุกจากที่นั่งแยกย้ายเดินออกไป
เพียงแต่ชายหนุ่มผมเปียยาวใต้หน้ากากคนนึงยังคงนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวเดิม มือบีบเขานวดไปมาราวจิตใจกับจมอยู่ในห้วงความคิด
(เก้าอี้ข้างๆยังว่าอยู่มาแจมได้นะคะ แต่ฝปค.อาจตอบช้าหน่อยค่ะ🙇)
โรลเปิด | แยกรูท
หลังสิ้นสุดเสียงประกาศ ประถมนิเทศปิดฉากลง ผู้คนทยอยลุกจากที่นั่งแยกย้ายเดินออกไป
เพียงแต่ชายหนุ่มผมเปียยาวใต้หน้ากากคนนึงยังคงนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวเดิม มือบีบเขานวดไปมาราวจิตใจกับจมอยู่ในห้วงความคิด
(เก้าอี้ข้างๆยังว่าอยู่มาแจมได้นะคะ แต่ฝปค.อาจตอบช้าหน่อยค่ะ🙇)
เมื่อหลับตาลงและพนมมือขึ้นตามเสียงประกาศ ความเงียบก็ถาโถมเข้าครอบงำบรรยากาศรอบตัวราวกับมีผ้าดำผืนใหญ่คลุมทับ
ร่างสูงโปร่งนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ ทั้งที่ควรเป็นเพียงไม่กี่อึดใจแต่กลับยาวนานราวชั่วกาล เสียงกระซิบที่จับใจความไม่ได้เริ่มแทรกเข้ามา แผ่วเบา ทับซ้อน และดังขึ้นเรื่อยๆ จนเหมือนก้องอยู่ในกะโหลกของเขาเอง
(+)
เมื่อหลับตาลงและพนมมือขึ้นตามเสียงประกาศ ความเงียบก็ถาโถมเข้าครอบงำบรรยากาศรอบตัวราวกับมีผ้าดำผืนใหญ่คลุมทับ
ร่างสูงโปร่งนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ ทั้งที่ควรเป็นเพียงไม่กี่อึดใจแต่กลับยาวนานราวชั่วกาล เสียงกระซิบที่จับใจความไม่ได้เริ่มแทรกเข้ามา แผ่วเบา ทับซ้อน และดังขึ้นเรื่อยๆ จนเหมือนก้องอยู่ในกะโหลกของเขาเอง
(+)
TW: snake
“โกหก”
คุโจ เลวิส—-อาจารย์คณิตศาสตร์ถอดหน้ากากออก
เสียงกระซิบของใครสักคนดังขึ้นจากด้านหลัง
มาพร้อมกับสัมผัสอ้อมกอดที่คุ้นเคย ก่อนทุกอย่างจะเลือนหายไป
‘มาตายด้วยกัน…อีกรอบได้ไหม’
[โกหก]
สมการนั้นเป็นเท็จ
เพราะคนคนนั้น—ตายก่อนเขา
TW: snake
“โกหก”
คุโจ เลวิส—-อาจารย์คณิตศาสตร์ถอดหน้ากากออก
เสียงกระซิบของใครสักคนดังขึ้นจากด้านหลัง
มาพร้อมกับสัมผัสอ้อมกอดที่คุ้นเคย ก่อนทุกอย่างจะเลือนหายไป
‘มาตายด้วยกัน…อีกรอบได้ไหม’
[โกหก]
สมการนั้นเป็นเท็จ
เพราะคนคนนั้น—ตายก่อนเขา
ตั้งแต่ที่ตื่นขึ้นมา ในหัวเขาก็ล้วนแต่ขาวโพลน
คำถามหลากหลายถาโถม สถานที่เองก็ไม่คุ้นเคย
เมื่อถูกหยิบยื่นทางเลือกให้ บางอย่างในตัวก็เริ่มกู่ร้อง
พิธีการชวนฉงน หมู่มวลผู้คนที่เป็นเหมือนๆกัน
พลันสวมหน้ากาก เสียงกระซิบที่คอยบอกเศษเสี้ยวของ [เรื่องราว]
ก็ปราณีให้เห็น
+
ตั้งแต่ที่ตื่นขึ้นมา ในหัวเขาก็ล้วนแต่ขาวโพลน
คำถามหลากหลายถาโถม สถานที่เองก็ไม่คุ้นเคย
เมื่อถูกหยิบยื่นทางเลือกให้ บางอย่างในตัวก็เริ่มกู่ร้อง
พิธีการชวนฉงน หมู่มวลผู้คนที่เป็นเหมือนๆกัน
พลันสวมหน้ากาก เสียงกระซิบที่คอยบอกเศษเสี้ยวของ [เรื่องราว]
ก็ปราณีให้เห็น
+
'ไม่คุ้นเลยแฮะ?'
'เอ๊ะ ใส่ชุดนักเรียนนอนได้ไงเนี่ยเรา'
'เอ๊ะ?'
'แล้วผมเป็นใครเนี่ย?'
'ว่างเปล่าจัง...'
ชุดนักเรียน โต๊ะหนังสือ ตู้เสื้อผ้า
'ไม่เห็นจะนึกออกเลยแฮะ...?'
สายตากวาดมองไปทั่วห้องด้วยความเคยชิน พยายามทบทวนความทรงจำว่าทำไมถึงใส่ชุดนักเรียนนอน ก่อนจะหยุดที่บางอย่างที่ดูสะดุดตาที่สุดในห้อง ทำให้เขาเลือกที่จะเดินไปดูมัน
'ไม่คุ้นเลยแฮะ?'
'เอ๊ะ ใส่ชุดนักเรียนนอนได้ไงเนี่ยเรา'
'เอ๊ะ?'
'แล้วผมเป็นใครเนี่ย?'
'ว่างเปล่าจัง...'
ชุดนักเรียน โต๊ะหนังสือ ตู้เสื้อผ้า
'ไม่เห็นจะนึกออกเลยแฮะ...?'
สายตากวาดมองไปทั่วห้องด้วยความเคยชิน พยายามทบทวนความทรงจำว่าทำไมถึงใส่ชุดนักเรียนนอน ก่อนจะหยุดที่บางอย่างที่ดูสะดุดตาที่สุดในห้อง ทำให้เขาเลือกที่จะเดินไปดูมัน
" น่าเบื่อสิ น่าเบื่อแน่ๆเลย "
ความรู้สึกพรั่งพรูทวีความรุนแรงเข้ามายังหัวสมอง ใบหน้าบิดเบี้ยวตามแรงที่พอสัมผัสได้
กลัว กลัว กลัว กลัว กลัว กลัว กลัว กลัว
ความชาปลายนิ้วส่งไปทั่วร่างโปร่ง
ได้เพียงแต่ตื่นตระหนกคนเดียวหลังจบพิธีที่เรียกว่าปฐมนิเทศไป
เสียงกระซิบแว่วยังคงดังไม่พัก
แม้จะวิ่งตรี่ออกมายังนอกอาคารแล้ว
" พอเถอะ พอ พอได้แล้ว ! "
(1/2)
" น่าเบื่อสิ น่าเบื่อแน่ๆเลย "
ความรู้สึกพรั่งพรูทวีความรุนแรงเข้ามายังหัวสมอง ใบหน้าบิดเบี้ยวตามแรงที่พอสัมผัสได้
กลัว กลัว กลัว กลัว กลัว กลัว กลัว กลัว
ความชาปลายนิ้วส่งไปทั่วร่างโปร่ง
ได้เพียงแต่ตื่นตระหนกคนเดียวหลังจบพิธีที่เรียกว่าปฐมนิเทศไป
เสียงกระซิบแว่วยังคงดังไม่พัก
แม้จะวิ่งตรี่ออกมายังนอกอาคารแล้ว
" พอเถอะ พอ พอได้แล้ว ! "
(1/2)
เลือดที่ไหลเวียนในกายเริ่มเย็นเฉียบ
กลายเป็นร่างที่ค่อย ๆ จมลงสู่ห้วงมหาสมุทรอันไร้ก้นบึ้ง
ทั้งดำมืดและเยือกเย็น ไร้ความรู้สึก
.
.
ไม่มีเสียงสะอื้น ไม่มีความเจ็บปวด
มีเพียงความเงียบงันที่โอบกอดตัวเราไว้
.
.
แสงค่อย ๆ เลือนดับลง
จนมืดสนิท
.
.
ทว่า
“เฮือก!!”
ความเงียบนั้นถูกฉีกกระชากออกอย่างรุนแรง
วิญญาณถูกดึงกลับคืนสู่ร่างจนแทบแตกสลาย
เลือดที่ไหลเวียนในกายเริ่มเย็นเฉียบ
กลายเป็นร่างที่ค่อย ๆ จมลงสู่ห้วงมหาสมุทรอันไร้ก้นบึ้ง
ทั้งดำมืดและเยือกเย็น ไร้ความรู้สึก
.
.
ไม่มีเสียงสะอื้น ไม่มีความเจ็บปวด
มีเพียงความเงียบงันที่โอบกอดตัวเราไว้
.
.
แสงค่อย ๆ เลือนดับลง
จนมืดสนิท
.
.
ทว่า
“เฮือก!!”
ความเงียบนั้นถูกฉีกกระชากออกอย่างรุนแรง
วิญญาณถูกดึงกลับคืนสู่ร่างจนแทบแตกสลาย
" ได้ยินแล้วล่ะ ท่วงทำนองของเธอ "
" เป็นเพลงที่เพราะมากเลยนะ "
━━━━●───── 00:00 ⇆ㅤ◁ㅤ❚❚ㅤ▷ㅤ↻
奏川 真宏 | Kanekawa Mahiro | Y2-B
Doc : bit.ly/4qgMxTE
" ได้ยินแล้วล่ะ ท่วงทำนองของเธอ "
" เป็นเพลงที่เพราะมากเลยนะ "
━━━━●───── 00:00 ⇆ㅤ◁ㅤ❚❚ㅤ▷ㅤ↻
奏川 真宏 | Kanekawa Mahiro | Y2-B
Doc : bit.ly/4qgMxTE
ตั้งแต่มาที่นี่ก็มีเรื่องไม่เข้าใจเต็มไปหมด เด็กสาวที่ตอนนี้สภาพอิดโรยจากสิ่งที่เกิดขึ้น กำลังเดินไปตามทางเดินของโรงเรียนอย่างไร้จุดหมาย
'ตอนนี้พอจะมีเวลาเหลืออยู่ งั้นไปสำรวจหน่อยดีกว่า'
เด็กสาวเดินสำรวจทางเดิน อาคารเรียน และจุดต่างๆ ในโรงเรียนไปเรื่อยๆ จนมาพบสวนที่ดูเงียบสงบ
"นั่นมัน น้องแมวนี่นา!"
(+)
ตั้งแต่มาที่นี่ก็มีเรื่องไม่เข้าใจเต็มไปหมด เด็กสาวที่ตอนนี้สภาพอิดโรยจากสิ่งที่เกิดขึ้น กำลังเดินไปตามทางเดินของโรงเรียนอย่างไร้จุดหมาย
'ตอนนี้พอจะมีเวลาเหลืออยู่ งั้นไปสำรวจหน่อยดีกว่า'
เด็กสาวเดินสำรวจทางเดิน อาคารเรียน และจุดต่างๆ ในโรงเรียนไปเรื่อยๆ จนมาพบสวนที่ดูเงียบสงบ
"นั่นมัน น้องแมวนี่นา!"
(+)
" ชีวิตของคนเราน่ะเปราะบางจะตายไป "
" เหมือนกับนกกระเรียนกระดาษเลยนะ "
" จริงไหม ? "
光畑 斗陽 • มิสึฮาตะ โทวยะ🌞 | Y.2
RP | co-op | dm24/7
DOC: shorturl.asia/ESMP8
" ชีวิตของคนเราน่ะเปราะบางจะตายไป "
" เหมือนกับนกกระเรียนกระดาษเลยนะ "
" จริงไหม ? "
光畑 斗陽 • มิสึฮาตะ โทวยะ🌞 | Y.2
RP | co-op | dm24/7
DOC: shorturl.asia/ESMP8
วันแห่งการเริ่มต้นสิ้นสุดไปแล้ว
เหลือเพียงเศษซากของสิ่งที่ผ่านมาเฉกเช่นทุกครั้ง
เสียงเอี๊ยดอ๊าดของเก้าอี้ค่อยๆถูกลากมาเก็บไว้
"....ดูมีเรื่องในหัวเยอะนะ"
"ยืนอยู่ทำไมล่ะ มาช่วยฉันเก็บก่อนสิ"
วันแห่งการเริ่มต้นสิ้นสุดไปแล้ว
เหลือเพียงเศษซากของสิ่งที่ผ่านมาเฉกเช่นทุกครั้ง
เสียงเอี๊ยดอ๊าดของเก้าอี้ค่อยๆถูกลากมาเก็บไว้
"....ดูมีเรื่องในหัวเยอะนะ"
"ยืนอยู่ทำไมล่ะ มาช่วยฉันเก็บก่อนสิ"
| เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างสิ้นสุดลง เขาค่อยๆจับหน้ากากจิ้งจอกออกมาช้าๆ
หัวใจของชายหนุ่มเต้นรัว
“ อะไร..วะเนี่ย? ”
เศษเสี้ยวความทรงจําต่างๆปั่นป่วนไปทั่ว สําหรับอาราตะแล้ว ความรู้สึกนี้มีทั้งชวนให้ตื่นเต้น และ ทําให้หวาดกลัว
‘ สรุปว่า ก็จริงสินะ ’
สงสัย แต่ก็ปริปากเพื่อถามมากกว่านั้นไม่ได้ - ในเมื่อได้รับโอกาศในการแก้ไข ก็จะยอมรับไว้แต่โดยดี
| เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างสิ้นสุดลง เขาค่อยๆจับหน้ากากจิ้งจอกออกมาช้าๆ
หัวใจของชายหนุ่มเต้นรัว
“ อะไร..วะเนี่ย? ”
เศษเสี้ยวความทรงจําต่างๆปั่นป่วนไปทั่ว สําหรับอาราตะแล้ว ความรู้สึกนี้มีทั้งชวนให้ตื่นเต้น และ ทําให้หวาดกลัว
‘ สรุปว่า ก็จริงสินะ ’
สงสัย แต่ก็ปริปากเพื่อถามมากกว่านั้นไม่ได้ - ในเมื่อได้รับโอกาศในการแก้ไข ก็จะยอมรับไว้แต่โดยดี
พิธีปฐมนิเทศที่เต็มไปด้วยบรรยากาศประหลาดชวนให้อึดอัดและสับสนได้จบลงแล้ว เสียงกระซิบประหลาดนั่นก็เงียบไปแล้ว
'สัมผัสได้เลยว่าทุกคนที่นี่ก็คงยังสับสนกันอยู่ ระหว่างนี้ต้องรีบไปจากตรงนี้ ไปในที่เงียบๆ ที่ไม่มีคน…'
“….!!??”
อากิถอดหน้ากากจิ้งจอกออกมา และได้เห็นลวดลายที่ปรากฏขึ้นบนนั้น ความรู้สึกคุ้นเคยอันแปลกประหลาดพุ่งเข้ามาจากทุกทิศทาง
(1/2)
พิธีปฐมนิเทศที่เต็มไปด้วยบรรยากาศประหลาดชวนให้อึดอัดและสับสนได้จบลงแล้ว เสียงกระซิบประหลาดนั่นก็เงียบไปแล้ว
'สัมผัสได้เลยว่าทุกคนที่นี่ก็คงยังสับสนกันอยู่ ระหว่างนี้ต้องรีบไปจากตรงนี้ ไปในที่เงียบๆ ที่ไม่มีคน…'
“….!!??”
อากิถอดหน้ากากจิ้งจอกออกมา และได้เห็นลวดลายที่ปรากฏขึ้นบนนั้น ความรู้สึกคุ้นเคยอันแปลกประหลาดพุ่งเข้ามาจากทุกทิศทาง
(1/2)
[ โรลเปิด/แยกรูท | หลังจบปฐมนิเทศ ]
สิ้นเสียงของประธานกล่าวจบปิดงานปฐมนิเทศลง ชายหนุ่มผมสีแดงสดยังคงยืนอยู่ที่เดิมราวกับกำลังจบคิดอะไรบางอย่าง ร่างกายของเขานิ่งเกร็งอย่างน่าประหลาด
‘ เสียงในหัวไม่ยอมหยุดเลย… ‘
เหงื่อของเขาตกเล็กน้อย ก่อนจะรีบเดินจนพลั้งเผลอชนใครบางคนไป? เขาก้มขอโทษก่อนจะเปิดหน้ากากออกมาหาคุณ
( + มาแจมได้นะคะ ! )
[ โรลเปิด/แยกรูท | หลังจบปฐมนิเทศ ]
สิ้นเสียงของประธานกล่าวจบปิดงานปฐมนิเทศลง ชายหนุ่มผมสีแดงสดยังคงยืนอยู่ที่เดิมราวกับกำลังจบคิดอะไรบางอย่าง ร่างกายของเขานิ่งเกร็งอย่างน่าประหลาด
‘ เสียงในหัวไม่ยอมหยุดเลย… ‘
เหงื่อของเขาตกเล็กน้อย ก่อนจะรีบเดินจนพลั้งเผลอชนใครบางคนไป? เขาก้มขอโทษก่อนจะเปิดหน้ากากออกมาหาคุณ
( + มาแจมได้นะคะ ! )
[STORY]
(1/2)
พิธีการที่น่าอึดอัด แต่กระนั้นก็ไร้ทางต่อต้าน 'กลัว' นั้นอาจจะเป็นคำเดียวที่อธิบายความรู้สึกของเธอตอนนี้ได้
ทั้งความไม่รู้และความฉงนถูกกดทับและแทนที่ด้วยความเย็นวาบราวกับถูกทิ่มแทงไปยังไขสันหลัง เมื่อได้ยินเสียงกระซิบที่ถาโถมเข้ามา
"ฉันไม่ผิดสัดหน่อย แค่ทำในสิ่งที่ต้องทำเองนี่นา"
[STORY]
(1/2)
พิธีการที่น่าอึดอัด แต่กระนั้นก็ไร้ทางต่อต้าน 'กลัว' นั้นอาจจะเป็นคำเดียวที่อธิบายความรู้สึกของเธอตอนนี้ได้
ทั้งความไม่รู้และความฉงนถูกกดทับและแทนที่ด้วยความเย็นวาบราวกับถูกทิ่มแทงไปยังไขสันหลัง เมื่อได้ยินเสียงกระซิบที่ถาโถมเข้ามา
"ฉันไม่ผิดสัดหน่อย แค่ทำในสิ่งที่ต้องทำเองนี่นา"
เสียงพูดคุยแว่วมาแต่ไกล
จากผู้คนที่เริ่มปรับตัวเข้ากับโลกใบใหม่ไม่ว่าเต็มใจหรือไม่
ท่ามกลางเสียงเซ็งแซ่รายล้อมรอบกาย ปรากฏเด็กหนุ่มร่างสูงยืนนิ่งอยู่เพียงลำพังใต้เงาไม้ เงยหน้ามองฟ้าด้วยท่าทีเหม่อลอย
ภายในใจไหววูบไปด้วยคำถามมากมายที่ไม่ว่าจะพยายามนึกยังไงก็พบเพียงความว่างเปล่า
หน้ากากจิ้งจอกในมือถูกย้อมให้กลายเป็นสีดำสนิท
+
เสียงพูดคุยแว่วมาแต่ไกล
จากผู้คนที่เริ่มปรับตัวเข้ากับโลกใบใหม่ไม่ว่าเต็มใจหรือไม่
ท่ามกลางเสียงเซ็งแซ่รายล้อมรอบกาย ปรากฏเด็กหนุ่มร่างสูงยืนนิ่งอยู่เพียงลำพังใต้เงาไม้ เงยหน้ามองฟ้าด้วยท่าทีเหม่อลอย
ภายในใจไหววูบไปด้วยคำถามมากมายที่ไม่ว่าจะพยายามนึกยังไงก็พบเพียงความว่างเปล่า
หน้ากากจิ้งจอกในมือถูกย้อมให้กลายเป็นสีดำสนิท
+