“ทุกคนมีลายเซ็นแบบฉบับตัวเอง เพราะงั้นที่นายน้อยลงสีแล้วดูต่างกับผม นับเป็นเรื่องปกติครับ”

“ถ้ายังไม่มั่นใจ–จะลองฝึกลงน้ำหนักมือกับกระดาษก่อนก็ได้นะ”แนะนำพลางหยิบหลอดสีม่วงมาบีบลงบนถาด เอาพู่กันจุ่มสีแล้วเขียนคำว่ากลาดิอุสหรือชื่อตัวเองลงบนกระดาษด้วยลายลักษณ์อักษรค่อนข้างกลมคล้ายเด็ก

“ไหนๆก็คุยกันมาสักพักแล้ว…ผมกลาดิอุสนะครับ”ถือโอกาสแนะนำตัวกับเพื่อนใหม่ต่างวัย

เจ้าของหมวกปีกกว้างผงกหัวเป็นนัยว่ามาถูกทางแล้วยามเด็กชายสะกดใกล้เคียงมากขึ้น

“ปะป๊าสอนมาดีมากเลย”กล่าวชื่นชมหลังได้คำตอบ ส่วนนัยน์ตาอันถูกบดบังจับจ้องร่างเล็กผู้กำลังปฏิบัติตามตน

กระทั่งเห็นผลลัพธ์ ทำเอานิ่งงันราวหุ่นเชิดสักพักนึง

เนื่องจากมีหน้ากากปิดโฉมหน้าจึงมิอาจทราบว่ากำลังแสดงอารมณ์ใด แต่เหมือนจะแอบยิ้มพิกล ครั้นเพราะความขบขันระคนเอ็นดู

+

ร่างสูงหยุดอยู่ตรงปลายเท้าคนนอน ยืนไพล่หลังมองขณะมือหนึ่งถือกระเช้าผูกโบสีหวานแหวว ข้างในมีทั้งแก้วกาแฟร้อนหอมกรุ่น ไข่ต้ม ขนมปังและเหยือกบรรจุน้ำส้มคั้นจวบจนขวดใส่น้ำเกลือแร่กับของกินตั่งต่าง ทำเสมือนจะไปนั่งปิกนิกมิปาน

“อาการเป็นยังไงบ้างครับนายน้อยเคียรอน?”ถามสุรเสียงทุ้มนุ่มพลางค้อมหัวแบบนอบน้อมทักทายตามประสาแล้วยอบกายลงมานั่งยองพร้อมวางกระเช้าข้างตัว

บุคคลผู้ไม่ได้มีบทบาทสำคัญอะไรนักยุรยาตรผ่านมายังห้องนี้พอดี

คราแรกเขากะตามหาญาติคนสนิท กระทั่งเจอรุ่นน้องพ่วงตำแหน่งเหยื่อจากปาร์ตี้ครั้งก่อน สองเท้าพลันเปลี่ยนทิศทางทันที ส่วนนึงเพราะกะรับผิดชอบวีรกรรมที่ก่อไว้ แม้ไม่มั่นใจว่าอีกฝ่ายจำได้หรือไม่ว่าใครเป็นผู้ร้าย

+

สาธยายพร้อมเอาพู่กันจุ่มสีแดง ก่อนจะป้ายลงบนผิวกระดาษประจักษ์เนื้อสีที่ดูเข้มข้น ทึบและหนืด

“หรือจะผสมน้ำก็ได้”

เอ่ยจบ เขาเอาพู่กันก่อนหน้าจุ่มน้ำ นำมาผสมกับสีแดงในถาด รังสรรค์ลงบนผิวกระดาษอีกคราบริเวณใกล้ๆกันเพื่อเปรียบเทียบ ปรากฎสีแดงที่ไม่ทึบเท่าอันแรกดูฟุ้ง เบาบางกว่า

เลื่อนสายตามองสบ เอียงศีรษะเล็กน้อยด้วยความฉงน

“คิดว่าใช้ยากไปมั้ยครับ?”

(ไหว้ย่อที่มาช้าค่ะ🙏)

อธิบายตามด้วยหยิบพู่กันขึ้นมาถือแล้วบีบสีอะคริลิคสีแดงลงบนช่องหนึ่งในถาดขาว

จากนั้นจึงเสกกระดาษแข็งอันออกแบบมาสำหรับสีน้ำไว้ตรงกลางโต๊ะ

“ปกติเราจะใช้สิ่งนี้ในการช่วยระบาย–มีชื่อเรียกว่าพู่กัน”ไม่พูดเปล่า เขายื่นอันขนาดพอดีมือกอปรฝีแปรงพอเหมาะให้คนนั่งฝั่งตรงข้าม

ดูไปดูมาเหมือนตนเป็นครูสอนศิลปะเก๊พิกล

“เราสามารถเอาอะคริลิคมาระบายแบบนี้ได้ครับ”

+

ทอดมองเด็กนัอยลงจากตักของบุพการีด้วยความไม่รีบร้อน มือหนึ่งยกขึ้นเผื่อกรณีร่างเล็กตกลงมา ตนจะได้ประคองทัน

เมื่อเห็นว่าเหยียบย่ำพื้นโดยสวัสดิภาพ เขาจึงดึงมือกลับอย่างนุ่มนวล

“ครับ สีอะ-คริ-ลิค”สุรเสียงทุ้มนุ่มสะกดทีละคำให้คู่สนทนาพ่วงเพื่อนเล่น(?)เข้าอกเข้าใจชื่อของมันมากขึ้น

“เรียกได้ว่าต่างจากสีไม้กับสีเทียนเยอะเลยครับ…เพราะค่อนข้างหลากหลายวิธีใช้”

+

นอกจากนี้บนโต๊ะยังมีพู่กันหลายขนาด ถาดสี แก้วชะล้าง ผ้าขนหนูผืนนึงและแผงสีอะคริลิคปลอดภัยสำหรับเด็กวางเรียงราย

ร่างสูงหย่อนตัวลงบนเก้าอี้และผายมือไปยังทั่นั่งฝั่งตรงข้าม

“มานั่งด้วยกันสิครับ”

“บนโต๊ะสามารถหยิบใช้ตามใจชอบได้ทุกอย่างเลย–”

ปรารภเสียงเริงร่า พลันเสี้ยววิถัดมาต้องชะงัก

“ว่าแต่…เคยใช้สีอะคริลิคมาก่อนมั้ยครับ หรือนี่ครั้งแรก?”

พยักหน้าเป็นอันเห็นพ้องลงมติกับการตัดสินใจของสหายตัวจิ๋ว

จวนได้ยินเหตุผล ทำเอาเขาแทบน้ำตาไหลเพราะซึ้งใจผนวกกับความสดใสจากรอยยิ้มคู่สนทนาเล่นเอาแทบตาพร่ากันเลยทีเดียว

ทำไมหลานเขาไม่เป็นงี้บ้างน้อ…กลาดิอุสรำพึงรำพันในใจและยื่นหน้ากากไปให้ ตามด้วยใช้เวทมิติเก็บของเรียกเอาเก้าอี้กับโต๊ะชมพูพาสเทลขนาดย่อมออกมา

+

“เรามาเล่นระบายสีกันดีกว่า”สิ้นวลี เขาดีดนิ้วอีกครา มือนึงถือหน้ากากสีขาวโพลนเอาไว้ ส่วนอีกมือถือกระเป๋าผ้าสีขาวมิต่าง

“สหายตัวจิ๋วของผมอยากระบายสีหน้ากากหรือกระเป๋าผ้าดีครับ?”ถามพร้อมยื่นไปตรงหน้าเป็นเชิงให้ตัดสินใจ

“แต่ถ้าอยากเล่นอย่างอื่นก็บอกได้นะครับ ผมเล่นด้วยได้หมดเลย”กล่าวด้วยความกระตือรือร้น ดูยินดีพาเด็กน้อยซน(ในชอบเขต)ใช่ย่อย

เจ้าของเรือนผมสีดำขลับแซมม่วงไอริสนั่งนิ่งให้สำรวจหน้ากากตามใจชอบ สองหูสดับฟังคำตอบไปพลาง

“แบบนี้นี่เอง–”

มือเรียวข้างที่สวมถุงมือสีขาวพิสุทธิ์จับคางครุ่นคิดว่าจะพาเล่นอะไรดี

ครู่ถัดมา เขาดีดนิ้วตัวเองดังเป๊าะเสมือนนึกออก

“เพื่อไม่ให้คุณพ่อเป็นกังวล งั้นเล่นตรงนี้กันนะครับ”เขาทำข้อตกลง

+

(เห็นความน่ารักของโลกใบนี้เต็มตาเลยค่ะ😭💖🤲)

(เอาเล-)

หัวเราะเบาๆในลำคอเมื่อเด็กน้อยซุกซ่อนความเขินอาย ดูน่ารักน่าชัง

“ขอบคุณครับ”

“ใช่แล้ว--ผมชอบหน้ากากมากๆ!"ตอบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นพร้อมผงกหัวหงึกหงักเป็นนัยยืนกรานอีกแรง

กระทั่งอีกฝ่ายขอจับ เขาขยับตัวมาใกล้กว่าเดิมเล็กน้อยให้แวมไพร์ตัวจ้อยสัมผัสได้ถนัด มิวายหันไปมองคนสัปหงก ทำเอาบังเกิดความสงสัย

“ทานมื้อเที่ยงรึยังนะครับ?”

ว่าแต่ควรปลุกมั้ย…

ยามพบว่าต้นเหตุในการยื้อไว้คือใคร แม้จะใส่หน้ากากประดับประดาบดบังใบหน้า ทว่าบรรยากาศรอบตัวดูเบิกบานใจประดุจมีดอกไม้ลอยล่องรอบตัวทันควัน ยอบกายต่ำลงมานั่งยองให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน

“มีอะไรเหรอครับ?”สุรเสียงทุ้มนุ่มน่าฟังเจือความเอ็นดูเอ่ยถาม ท่าทางพร้อมรับฟังเต็มที่

(ขอแวะมาดูเบบี๋หน่อยนะคะ🥺👉👈)

ชายร่างสูงชะลูดผู้กำลังยุรยาตรพลันต้องชะงักฝีเท้าเมื่อรู้สึกถึงแรงรุดรั้งเบาๆ

เขาหันมาอย่างเนิบช้า เอียงศีรษะมองราวกับฉงน

+