"ในเมื่อนายบอกว่าไม่เป็นไร งั้นมาลองซ้อมซีนที่ต้องเล่นคู่กันดีไหมละ"

เอซิโอมองสีหน้านั้นแล้วรู้สึกหมั่นไส้เล็กๆ ก่อนไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้พลั้งปากพูดออกมา แต่เชื่อเถอะเขาคิดมาดีแล้วแม้เป็นแค่หลักวินาทีก็ตาม

เขาลอบยิ้มมุมปากลุ้นคำตอบราวกับตั้งใจกลั่นแกล้งทั้งที่รู้ว่าสภาพอีกฝ่ายไม่เต็มร้อย แทนที่จะปล่อยเคียรอนพักผ่อนเงียบๆ

ทว่ามันไม่ใช่การเอาคืน แต่เป็นความโหยหาช่วงเวลาที่เคยใช้ร่วมกันมากกว่า

"ฉันเอง ทำท่าตกใจหยั่งกับเห็นผี"

คนพูดยืนเท้าสะเอวมองเอลฟ์เปิ่นผมสีทองลุกลี้ลุกลนจนหาเรื่องเจ็บตัวซ้ำซ้อน

"ถามแปลกๆ ถ้าไม่มาซ้อมจะให้ทำอะไร หรืออยากให้เก็บซีนเด็ดของดาราชื่อดังกำลังเมาหัวทิ่มปล่อยพวกปาปารัซซี่ดีละ?"

บีสต์หนุ่มยัดคิ้วกล่าวตอบกวนประสาทและไม่ได้กุลีกุจอรีบเข้าไปช่วยพยุงอีกฝ่ายแต่อย่างใด แล้วจึงค่อยทวนย้ำคำถามเดิม

"ว่าแต่นายเถอะ ยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลยนะ"

บีสต์หนุ่มชะงักงันอยู่กับที่ เมื่ออีกฝ่ายเลือกที่จะกลิ้งตัวออกไปดื้อๆ เสียอย่างนั้นพร้อมกับเสียงแว่วมาจากมุมห้อง

'จะให้ไม่สนใจได้ยังไง'

เอซิโอคิดในใจก่อนตัดสินใจเอ่ยถามคนป่วยที่นอนบนพื้นโดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะจำเสียงเขาได้รึเปล่า

อย่างน้อยๆ เขาก็ไม่ได้ใจจืดใจดำถึงขนาดทนซ้อมบทโดยเห็นคนเคยคุยนอนหมดสภาพกองตรงมุมห้องได้หรอก

"ให้ผมเรียกคนมาช่วยพาคุณกลับห้องพักก่อนดีไหม?"

(เคียรอนหล่อมากครับ แม่ผมฟิน—)

ท่ามกลางความเงียบโรยตัวเสียงเปิดประตูดังขึ้น เอซิโอก้าวขายังไม่ทันพ้นหน้าประตู สองขากลับหยุดชะงักเมื่อเห็นว่ามีคนก่อนหน้ายังใช้ห้องซ้อมอยู่ มิหนำซ้ำยังเป็นคนๆ นั้นอีก

ไม่สบายเหรอ...

ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลคิดพลางทอดสายตานิ่งเงียบ ความคิดตีกันสับสนจนอยากถอยหลังกลับออกไป ทว่าท่าทางไม่สู้ดีของคนคุ้นเคยทำให้เขาขยับเข้าไปใกล้อีกฝ่ายไร้เสียง และคาดหวังอีกฝ่ายจะไม่ลืมตาตื่นมาเจอเขาเสียก่อน