ร่างเล็กลิ้งไถลออกมาจากความมืดด้านหลัง วิเวียนตั้งตัวนั่งในจังหวะสุดท้าย สายตาจับจ้องยังจุดที่พึ่งหนีออกมา

ฝ่ามือกำมีดข้างเอวไว้แน่นขณะมองกลับไปว่าอะไรก็ตามที่ไล่กวดเธอมาจะโผล่ตัวให้เห็นเมื่อไหร่

"..."

แต่ทว่ากลับไม่มีสิ่งใดหรือเสียงไหนเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย ราวกับทุกอย่างหยุดและถูกตัดขาดไปในทันทีที่เธอก้าวขาเข้ามาอยู่ในโถงใหญ่นี้

เด็กสาวกลืนน้ำลายหนืดลงคอที่แห้งผาก

+

เหนี่ยวรั้ง ผลักดัน

อะไรก็ตามที่เกิดขึ้นจากการทำงานของประตูปริศนานั่นลากวิเวียนข้ามมายังอีกฝั่งในทันที

ก่อนที่เสียงการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วของบางสิ่งจะเกิดขึ้นพร้อมเสียงกระแทกประตูที่ปิดดังตามมา

ไม่ว่าแรงเมื่อครู่จะมาจากอะไร วิเวียนก็รู้สึกขอบใจที่มันอนุญาตให้เธอเพียงผู้เดียวที่ข้ามมายังฝั่งนี้

+

ไม่แปลกนักที่มนุษย์จะไม่คุ้นชินรึไม่รู้ภาษาเอลฟ์เพราะมันเป็นภาษาที่ค่อยๆถูกกลืนหายไปตามกาลเวลา แต่ยังดีที่บ้านของเธอยังมีบทเพลง หรือการคุยภาษาเหล่านี้ในกลถ่มชุมชนเอลฟ์เล็กๆ

"ใช่ที่บ้าๆ"

เธอก้าวลงจากเกวียนพร้อมสัมภาระอันน้อยนิด

"แล้วเจอกันนะคาเอลัน"

ไม่รู้ว่าเบื้องหน้าจะต้องเจอกับอะไรแต่เธอหวังว่าจะได้พบเจอกับเขาอีกที่ปลายทาง

[ทางนี้จบไว้เท่านี้ค่ะ ขอบคุณที่มาเล่นด้วยกันค่ะ!]

(มาเร็วมานอนวัดพื้นเป็นเพื่อนกัน---)

(มาเจ็บด้วยกันเร็-)

ในคราวนี้เคลื่อนไหวเร็วยิ่งกว่าความคิดของตน

เจ้ามนุษย์อวดดีนั่น
มันกล้าดียังไงถึงช่วยข้า
ทั้งๆที่พึ่งรู้จักกันมาไม่กี่วันแท้ๆ

ด้านล่างเป็นอะไร?
รังของมันหรือไม่?
แล้วถ้าถูกทรายขังไว้ล่ะ?
หรือเป็นบ่อของพิษสีดำที่อยู่ในปากมัน?

ต้องคล้องโซ่ไว้เผื่อใช้ขึ้นกลับไป
ไม่มีเวลาทดสอบต่อความน่าจะเป็นแล้ว

"หลุมนี่อาจเป็นทางออก จับมือข้าไว้!!!"

แต่ต่อให้มันจะไม่ใช่ ไม่ว่าอย่างไร
เธอจะต้องกลับขึ้นมาให้ได้

ยิ่งถูกกดดัน ยิ่งถูกทุบตี ยิ่งสติใกล้หลุดลอยทำให้กลายเป็นคนที่โวยวายร้องหาสหายร่วมทางมากกว่าจะปล่อยข้อมูลที่ไม่มีอยู่ และไม่รู้แล้วให้รั่วไหลออกมา

"พวกเจ้าจับเพื่อนข้าไปไว้ที่ไหน!!!!"