Yaz mevsimini o kadar sevmiyorum ki, kendimi yaz uykusundan uyanıyor gibi hissediyorum. Herkes gezdi tozdu, tatilini yaptı. Ben öylece oturdum ve geçmesini bekliyorum.

Muhteşem bir rüya gördüm. Berlin’de christmas markt’a gitmişim. Elimde sıcak şarap kenarda oturup ‘burası Kiev gibi eğlenceli değil’ diye ağlıyorum. Rüyalarımı uluslararası görmeye başladım, kıyas falan yapıyorum. Aşırı mutlu oldum ya.

Yeni bir diziye başlıyorum, senaryoymuş oyunculukmuş berbaatt! Sıfır keyif ama sırf başladım diye bitirmeye çalışıyorum. Ya bırak, kapat! Yok illa izleyeceğim. Bağlılık denince de ben…

Bu ay 4 hafta sonu farklı şehirlerde geçiyor, geçecek. (Hiçbiri tatil değil) Sabah kalkıp neredeyim diye sorguladığım bir süre oluyor. Camdan bakıyorum önce burası neresi diye. Şu anki eve de taşınalı 1 sene olmadı. Kendi evimde yerimi yadırgadım.

Salıymış gibi uyanıp, Perşembeymiş gibi yaşıyorum. Asla Çarşamba olamaz bugün ya.

Hiç borcum yokmuş gibi bir tatil planlayışım var. Ben iflah olmam.

Akşam çok yorgundum. Saat 6’ya alarm kurmuştum. Neden çalmadı ki derken… Hesap makinesi ne alaka ya, ne alaka!?

Hiç başvuru yapmadığım firmalardan ret geliyor. Şey mi bu ‘aman sakın başvurayım deme’

Burada arkadaşlarımı nasıl bulacağımı hiç bilmiyorum. Öyle bir boşluk. Tam günce olarak kullanmalık aslında. Bunu düşünüp geliyorum.