"จริงหรอ? จะน่ารักหรือหล่อฉันว่ามันก็คล้ายๆกันนะ" เธอครุ่นคิด ดวงตาสะกดอยู่ที่ใบหน้าอีกฝ่ายไม่กะพริบ

"บางทีถ้าเธอถอดกระจกบนหน้าออก..."
เธอหมายถึงแว่นตาน่ะ ว่าพลางก็เอื้อมมือไปถอดมันออกโดยไม่คิดขออนุญาต

"โดยพื้นฐานแล้ว แบบนี้อาจจะเรียกว่าหล่อก็ได้นะ?" เจ้าตัวยิ้มตอบ จ้องมองคนตรงหน้าอย่างพึงพอใจ

"บังเอิญจังเลย ฉันเองก็มาดูเจ้าพวกนี้เหมือนกัน"

พอมีเสื้อคลุมบนบ่าความหนาวก็ทุเลาลง แต่สำหรับคนป่วยง่ายอย่างเธอรีบไปเปลี่ยนชุดเสียก็ดี

"ขอบใจนะ เธอน่ารักจัง"
"ครั้งหน้าจะชดใช้คืนให้สองเท่าเลย"

เอลฟีน่าลั่นวาจาไว้พร้อมบิดน้ำออกจากหางม้าไปด้วย แต่ว่าไปแล้วเธอก็สงสัย...

"นี่ ทำไมวินเซนต์ถึงมาอยู่นี่ล่ะ? คงไม่ใช่ว่าเธอ'ทักทาย'ทุกคนที่เดินเข้ามาหรอกนะ?

"แค่นี้ไม่หนาวหรอก อากาศที่นี่อบอุ่นกว่าในบ้านเกิดฉันตั้งเยอะ–" ยังพูดไม่ทันจบประโยคก็มีสายลมเบาๆพัดผ่านทั้งสอง สำหรับอีกฝ่ายคงไม่เท่าไหร่แต่สำหรับเธอที่เปียกโชกตั้งแต่หัวจรดเท้านั้น...

"ฮะ- ฮัดชิ่ว!"

เอ๊ะ?

สีหน้าเปลี่ยนไปงุนงงชั่วครู่ก่อนจะกลับมายิ้มบางเช่นเดิม

"ดูเหมือนฉันจะประเมินภูมิต้านทานตัวเองสูงไปนะเนี่ย..."

ดูเหมือนพัฟบอลทั้งสองจะเข้ากันได้เป็นอย่างดี เพิ่งเจอหน้ากันก็ซี้ปึกกันแล้ว นับว่าเป็นลางดีล่ะนะ!

เอลฟีน่าเห็นดังนั้นก็อดเอ็นดูไม่ได้

"น่ารักจังเลยนะ ทั้งที่เวลาอยู่กับฉันมันยังขี้อายอยู่แท้ๆ..." บางทีอาจจะเป็นธรรมชาติของพัพบอลที่เข้ากับพวกเดียวกันได้ดีกว่า ต่อจากนี้เธอคงต้องพยายามหน่อยแล้วล่ะ!

"แต่เห็นเธอร่าเริงแบบนี้ก็ดีแล้วล่ะ~"

พอถังใบโตถูกยกพ้นหัวโลกก็สว่างขึ้นอีกครั้ง คนตรงหน้าไม่ใช่ใครที่ไหน รุ่นพี่นี่เอง!

"วิธีการทักทายของเธอนี่ประหลาดดีนะ"

คิดอีกทีมันอาจเป็นเรื่องปกติในเอลโวเรียก็ได้ เรื่องนั่นเธอไม่อาจรู้ หรือว่า...นี่จะเป็นสิ่งที่เรียกกันว่าการรับน้อง?

ถ้าเป็นเช่นนั้น เธอก็ควรทักทายรุ่นพี่กลับบ้าง

"สวัสดีตอนบ่ายนะ วินเซนต์!" เอลฟีน่ากล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้มก่อนจะสลัดน้ำออกจากผมที่เปียกชุ่มกระเด็นไปทั่ว

(มาแจมด้วยคนค่า!)

ตลอดหนึ่งสัปดาห์กับการใช้ชีวิตในอะคาเดมี เอลฟีน่าได้รู้อย่างหนึ่งคือที่นี่ช่างกว้างใหญ่ การที่จะทำความคุ้นเคยกับพื้นที่คงต้องใช้เวลาสักพัก

และวันนี้ก็เป็นคิวของสวนพฤกษศาสตร์

ทว่าวันนี้ดูเหมือนดวงของเธอจะไม่ดีเอาเสียเลย

'ซ่า'

ถังน้ำใบใหญ่ตกลงมาครอบหัวเธอ ปิดทัศนวิสัยให้มืดบอด แน่นอนว่าข้างในเปียกชุ่มตั้งแต่หัวยันเท้า

หืม ใครปิดไฟน่ะ?

"จริงด้วย ยินดีที่ได้รู้จักนะ! โมโมะจัง" เธอเอามือลูบขนฟูๆเรียกเสียงร้องประหลาดออกมาจากเจ้าตัวอีกครั้ง

อันที่จริง เธอก็ฟังเจ้าฟุยมุไม่ออกเหมือนกัน เมื่อครู่นี้เป็นการเดาล้วนๆน่ะ

'งะ'

ส่วนเจ้าฟุยมุพอเห็นเพื่อนใหม่ที่ขนาดตัวใกล้เคียงกันก็ยอมโผล่ออกมาจากกำบังหลังแต่โดยดีพร้อมพองขนใส่เป็นการทักทาย

(ก็มันฟรินหนิ💕)

งานเต้นรำที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ แค่เดินไปรอบๆ สนทนากับผู้คนก็กินแรงไปไม่ใช่น้อย เอลฟีน่าปลีกตัวออกจากฝูงคนมาหาอะไรดื่มเอาแรงบ้าง ไม่คิดว่าจะได้เจอกับคนคุ้นหน้าเข้า

โชคดีจริงๆ...

"เจอกันอีกแล้วนะ ซานโดร"

เธอโค้งตัวทักทายให้พอเป็นพิธีพลางส่งยิ้มประจำตัวให้