دارم خفه میشم.

اصلا من دیوار کوتاه؛ خوشحالم شبیه سین، ف و صاد نیستم. خوشحالم که منم.

یادم رفته بود چقدر عاشق این قرصم. انگار همه‌ی اتفاقایی که تو مغزم میفته مثل تصویر ام‌آر‌آی میاد جلوی چشمم. چی میشد اگه همیشه همینطوری بودم؟ همینطوری به دنیا اومده بودم. انگار همه چیزو دارم عمیق میفهمم. کربن‌ها و پیوندهاشون میشینن رو شیارهای مغزم. آلیل‌لیتیوم، وینیل. همه‌شون.

فالوم نکنین اجنبیای کله‌زرد. این من نیستم، ایرن ژاکوبه. به کاهدون زدین.

آدم همیشه باید تو زندگی جوری پیش بره که حتی اگه موفق نشد سرشو بالا بگیره و بگه من تلاشمو کردم. عین من که نیم ساعت نشستم رو توالت فرنگی و نیومد. اما با سر بالا اومدم بیرون. (و زانوی شکسته)

اینجا رو باید زغال بریزیم تا یچیزی پست بشه.

دلم یه کلاس نویسندگی میخواد که گروه تلگرامی نداشته باشه و توش هیچکس قربون‌صدقه‌ی اون یکی نره. هفته به هفته تو کلاس شرکت کنیم و بعد، داستان‌هامون رو برای هم بخونیم. بی‌تکلف، بی‌هوا، بدون مقصد.

چیزی که امروز توی آینه دیدم رو قبلا کابوس دیده بودم.