بعد یه ماه اولین روز تعطیلیه که سر کار نمی‌رم و مدیونید اگه فکر کنید ساعت شیش صبح، چشمام مثل وزغ باز نبوده.

شوهر عمه‌م کارخونه آبکاری داشت. بمب که خورد تو کارخونه، پرت شد زیر میز و زنده موند ولی تا آخر عمر نه چندان درازش بر اثر ترکش‌ها مریض و رنجور بود. همون زمان پسر عمه کوچیکه‌م تو کردستان سرباز بود. جلو چشمش سر هم‌سنگریش رو بریدن و بعد هم سوک کارخونه باعث شد قاطی کنه. عمه‌م تنها کسی بود

ترکیب حلوا و آبجو هم چیز بینواییه.

پس ما کی زورمون میرسه؟

الان که خودم رو میذارم جای این پسره که ساعت هفت صبح با داد و بیداد من سر مسافر و بعدشم فحش ناموس به پاپ از خواب پریده؛ می‌بینم خیلی صبوره. خیلی‌ها!

من ریدم تو قشر مذهبی از هر دینی که فکرش رو بکنید که حتی توی روزمره‌، تو کشور آزاد، دارن به من صدمه میزنن. از بس که همه‌شون از خودراضی و متوقع هستن. گل بگیرن در واتیکان و کعبه و بیت‌المقدس رو.

چیکار کنیم حالا؟

من الان دارم تو دو جبهه توییتر و اینجا تولید محتوا می‌کنم‌ها. قدرم رو ندونید، میرم. 😌

جهت آزار وسواسی‌های جمع.

از مدیریت محترم بلو اسکای درخواست داریم ایلان ناسک رو اینجا راه نده. با تشکر.

خدا ازت نگذره ایلان که آواره‌مون کردی!