karşılamayınca medya ve siyaset arenası sessizliğe büründü.

Daha yeni başladık, umarım süreç akıllıca ve özüne uygun bir ciddiyetle yürütülür. Bir hatırlatma: Sonuç getirmeyen çözümleri tekrar tekrar deneyip, mutlu son beklemek mümkün değildir.

görülüyor.

Zaten kalıcı bir sonuç isteniyorsa 'SOSYAL ANLAŞMAZLIK' (yani sadece terörizm ve güvenlik beklentisi değil) niteliğinde olan bir sorun, özünde olan karmaşıklık ve tüm bileşenlerimin katkılarıyla çözülebilir.

Beklentiler duygusal olarak öyle köpürtülmüştü ki, sonuç bu beklentileri

büyük olasılıkla, resmi TR'nin Şam ve SR'nin bütünlüğü üzerindeki etkisi azalacak. Bu belirsizlik ortamında 'tarafların şartları' daha netleşecek. Sürecin, beklendiği gibi "şunları istedik, o da yerine getirdi, bağlı kuruluşlar da sözünü dinledi; sorun çözüldü..." düzleminde gerçekleşmeyeceği

kabul ediyor, ne kadarını etmiyor ve hangileri üzerinde bir mutabakat sağlandı daha belli değil. Özetle, ciddi bir pazarlık sürecinin devam ettiği ve sonuçlanmadığı belli oldu.
4- Özel olarak Suriye'de, genel olarak OD'a olaylar karmaşıklaştıkça, çözüm baskısı
ve aciliyeti daha da artacak. Çünkü

ve toplumun çeşitli sosyal örgütleri ve siyasî kuruluşlarının temsilcileriyle müzakere edilerek çözülebileceğine inandığı ortaya çıktı.
3- AÖ ve "resmî Türkiye"nin şartlarını karşılıklı olarak masaya yatırıp bir uzlaşmaya varmadıkları anlaşıldı. Tarafların şartları nedir, karşı taraf ne kadarını

verebileceği algısı üzerine aciliyet kazandı. Hükümet, bu değerlendirmeye dayanarak harekete geçti.
2- Resmî TR, sorunu kendi tanımladığı biçimiyle, kaygılarını A. Öcalan'ın gidereceğine kanaat etti. Oysa Buldan-Önder açıklamasında AÖ'nın meseleyi daha geniş boyutlu bir mesele olarak gördüğü

bloku, muhalefetin müzakere ve çözüm sürecinde bir ortak olmasını istiyor ve bekliyor mu?
Beklemese ve istemese bile A. Öcalan, onlarla görüşme görevini DEM Parisi'ne verdi bile.
3- Bu fırsatın son şans olduğu ve kaçırılmaması gereği...