"เรามีเวลาประมาณ..." ว่าพลางมองนาฬิกา "สองชั่วโมง เท่าที่ผมเผื่อไว้"

"ท่านอยากได้เพื่อนซ้อมมากกว่านี้ไหมครับ?" เขามองลงไปทางผู้คนที่อยู่อีกสนาม ขณะเอยถาม "หรือมีคู่มือแค่คนเดียวก็เหลือเฟือ?"

(แวะมาอวยยศว่าน่ารักจริงๆเลยค่ะ!! ขอให้ขายดีๆ(?)นะคะน้องเซฟฟ)

"ผมว่า ไม่มีใครอยากจะติติงอะไรท่านหรอกครับ แม้แต่สาวๆ ที่ท่านพูดถึง" ตอบพลางหัวเราะเบาๆ

เขาและวิลเฮลมิน่าพากันเดินชมไปรอบๆ งานอย่างเอื่อยเฉื่อย พักหนึ่งก็เหมือนจะนึกอะไรได้ ดิเอโก้หยิบกล้องคอมแพ็คเล็กๆ ขึ้นมา เก็บภาพผู้คนกับบรรยากาศรอบงานไว้ กระทั่งหมุนตัวกลับมาเจออีกฝ่ายยืนใกล้แบ็คดรอปดอกไม้

"องค์หญิงอยากได้ภาพเก็บไว้บ้างไหมครับ?"

เหมือนตรงหน้ามีแสงสว่างวาบประหนึ่งแฟลชแบง ลมที่มองไม่เห็นซัดวูบโฉบหน้า

"ยุติสิ่งที่เป็นอยู่..." เขาทวนคำพลางพยายามนึกย้อน ที่เป็นอยู่มันดีแล้วไหมหนอ.. แต่เหมือนจะซับซ้อนเกินจะให้ข้อสรุปกับตัวเองได้

แต่ว่า มันต้องเป็นเรื่องดีละมัง!

"ครับ ผมอยากรู้เพิ่มเติม" หน้าตาสนอกสนใจเต็มที่ เขาหันไปทางซิลเวสเทียด้วย หน้าตาเหมือนจะบอกว่า มาทั้งทีก็ต้องไปให้สุดนะ?

"ถ้าอย่างนั้นผมควรจะหยิบเพิ่มยังไงดีครับ?"