⠀
⠀ ⠀
หน้าจอโทรศัพท์ของเขายังคงเปิดค้างที่หน้าการสนทนาระหว่างเพื่อนสนิทอีกคน คนที่รู้ใจเขาที่สุด.

เสียงของแป้นพิมพ์ข้อความดังขึ้นอย่างรวดเร็วหลังจากที่อีกฝ่ายส่งข้อความมาเพียงไม่กี่วินาที ก่อนที่มันจะถูกส่งไปให้กับคนคนเดิม

📲 : ธันเดอร์ มีที่ที่อยากให้ไปด้วยกันอยู่

📲 : ทีมล่าผีของเรา 👻 เจอกันตอนห้าทุ่มนะ เดี๋ยวส่งโลไปให้ 🔦

📲 : sent location📍

♣️ @ofthechess.bsky.social

⠀
⠀ ⠀
แววตาสีดำเป็นประกายแวววับออกมาอีกครา หากว่าย่านที่อยู่ในโรงแรมไม่ได้เป็นย่านเดียวกันกับที่เขาอาศัยอยู่ หัวข้อนี้คงจะถูกตัดออกไปเสียดื้อ ๆ เด็กหนุ่มเริ่มไล่อ่านเนื้อหาภายในนั้นอย่างละเอียด พรางจดเนื้อหาลงใส่ลงในสมุดจดเล็ก ๆ ที่วางอยู่ไกลจากโต๊ะ

เขาคงจะตั้งใจจนเกินไป. .

เพราะในทันทีที่มีเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์เด้งขึ้นมาทำเอาร่างสูงที่นั่งติดอยู่กับเก้าอี้สะดุ้งโหยง

⠀

⠀
⠀ ⠀
ความท้อแท้เริ่มกลืนกินไฟที่ลุกโชนให้มอดดับ ลมหายใจเฮือกใหญ่ถูกทอดถอนออกมาเมื่อเริ่มรู้สึกหัวเสีย จนหัวข้อสุดท้ายก่อนหน้าถัดไปดึงดูดสายตาของเด็กหนุ่มให้จับจ้องไปที่มันได้ไม่ยาก

‘มีใครรู้เรื่องเกี่ยวกับโรงแรมร้างย่าน** หรือเปล่าครับ ?‘

คลิ๊ก !

เสียงคลิ๊กเม้าท์กดเข้าไปที่หัวเรื่องนั้นอย่างรวดเร็ว

⠀
⠀

⠀
⠀ ⠀
ในหน้าจอคอมพิวเตอร์กำลังเปิดบล็อคและบทความเกี่ยวกับเรื่องลี้ลับ ที่ที่ยังไม่สามารถพิสูจน์ได้ด้วยตัวเองหรือ เครื่องมือหรือคำบอกเล่าทางวิทยาศาสตร์ ค่อนข้างที่จะหมกหมุ่นเลยก็ว่าได้

นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มไล่อ่านข้อความหลายบรรทัด บรรทัดแล้ว บรรทัดเล่า เพื่อหาเรื่องราวที่พอจะจุดประกายให้กับการเขียนเนื้อหานิยายในคืนนี้
⠀
⠀
⠀

⠀

ค่ำคืนฮาโลวีนเป็นสิ่งที่เขาโปรดปราณแม้จะไม่ได้นับถือในพระเจ้าหรือคริสตจักร ไม่มีคัมภีร์ไบเบิ้ล เขาเป็นเพียงเด็กคนหนึ่งที่หลงไหลไปกับความดำมืดและสิ่งลี้ลับ เรื่องผีสาง หรือตำนานลี้ลับ

ภายในห้องที่ถูกปิดไฟจนเกือบมืดสนิทมีเพียงแสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ราคาหลายหมื่นให้แสงส่องสว่าง. .

⠀