“ไหนว่าไม่ชอบกันไงริน”
“ก็ไม่ชอบไง”
“ก็เห็นบอกไม่ชอบมาตั้งแต่ม.ปลายจนแฝด3เดือนละนะยังไม่ชอบกันอีกเหรอ”
“อืม ไม่ชอบ รักไปแล้วจะมาชอบอะไรอีก”
“อี๋ แหวะ”
“เงียบ ละกินดีๆไปเลยอิซางิ”
“ไหนว่าไม่ชอบกันไงริน”
“ก็ไม่ชอบไง”
“ก็เห็นบอกไม่ชอบมาตั้งแต่ม.ปลายจนแฝด3เดือนละนะยังไม่ชอบกันอีกเหรอ”
“อืม ไม่ชอบ รักไปแล้วจะมาชอบอะไรอีก”
“อี๋ แหวะ”
“เงียบ ละกินดีๆไปเลยอิซางิ”
"เดี๋ยวสิโลกิ! นี่นายกำลังอินเลิฟจริง ๆ เหรอเนี่ย! แล้วคนคนนั้นเป็นใคร ฉันรู้จักไหม กลับมาบอกกันก๊อน!!!" (138)
"เดี๋ยวสิโลกิ! นี่นายกำลังอินเลิฟจริง ๆ เหรอเนี่ย! แล้วคนคนนั้นเป็นใคร ฉันรู้จักไหม กลับมาบอกกันก๊อน!!!" (138)
"เอาน่า คิดในแง่ดี อย่างน้อยตัวเล็กก็ได้ประสบการณ์มากมายเลยนะ" พอได้ยินคนโตกว่าพูดขึ้นมาแบบนี้ อิซางิก็คิดตาม แล้วถึงค่อยพยักหน้าขึ้นลงรัว ๆ เป็นเชิงว่าเห็นด้วย จนผมที่เซตมาฟูฟ่องไปหมด (101)
"เอาน่า คิดในแง่ดี อย่างน้อยตัวเล็กก็ได้ประสบการณ์มากมายเลยนะ" พอได้ยินคนโตกว่าพูดขึ้นมาแบบนี้ อิซางิก็คิดตาม แล้วถึงค่อยพยักหน้าขึ้นลงรัว ๆ เป็นเชิงว่าเห็นด้วย จนผมที่เซตมาฟูฟ่องไปหมด (101)
ในตอนที่โลกิได้เจอหน้า อิซางิ โยอิจิ เป็นครั้งแรก ตัวโลกิก็สามารถรับรู้ได้ทันทีเลยว่า อิซางิคือเด็กที่โลกิเคยมาเล่นเตะบอลด้วยเมื่อหลายปีก่อน
'โตขึ้นเยอะเลย แต่แก้มก็ยังป่องเหมือนเดิม' (1)
#ออลอิซา #คลังฟิคของกานดา
ในตอนที่โลกิได้เจอหน้า อิซางิ โยอิจิ เป็นครั้งแรก ตัวโลกิก็สามารถรับรู้ได้ทันทีเลยว่า อิซางิคือเด็กที่โลกิเคยมาเล่นเตะบอลด้วยเมื่อหลายปีก่อน
'โตขึ้นเยอะเลย แต่แก้มก็ยังป่องเหมือนเดิม' (1)
#ออลอิซา #คลังฟิคของกานดา
'พวกแกนี่เองที่มาอ้อร้อใส่แฟนฉันไม่เลิก ได้มาเจอตัวจริงสักที!' (404)
THE END.
'พวกแกนี่เองที่มาอ้อร้อใส่แฟนฉันไม่เลิก ได้มาเจอตัวจริงสักที!' (404)
THE END.
อิซางิเดินกลับเข้ามาในห้องพักส่วนตัวพร้อมกับรอยยิ้ม แล้วเจ้าตัวก็รีบเอามือถือขึ้นมากดดูข้อความที่ซาเอะส่งมาให้
[เป็นยังไงบ้างโยจัง ไอ้ 2 คนนั้นมันทำสีหน้ายังไงออกมา อัปเดตให้พี่ฟังด้วยนะคนเก่ง] (389)
อิซางิเดินกลับเข้ามาในห้องพักส่วนตัวพร้อมกับรอยยิ้ม แล้วเจ้าตัวก็รีบเอามือถือขึ้นมากดดูข้อความที่ซาเอะส่งมาให้
[เป็นยังไงบ้างโยจัง ไอ้ 2 คนนั้นมันทำสีหน้ายังไงออกมา อัปเดตให้พี่ฟังด้วยนะคนเก่ง] (389)
ฉันว่าไอ้เด็กนี่มันน่าสนใจอยู่เหมือนกันนะโนอา"
ในตอนนั้นโนอาจึงสามารถรับรู้ได้ทันทีเลยว่า ความต้องการของเอโกะในครั้งนี้ ก็คือ อิโตชิ ซาเอะ อย่างแน่นอน (379)
ฉันว่าไอ้เด็กนี่มันน่าสนใจอยู่เหมือนกันนะโนอา"
ในตอนนั้นโนอาจึงสามารถรับรู้ได้ทันทีเลยว่า ความต้องการของเอโกะในครั้งนี้ ก็คือ อิโตชิ ซาเอะ อย่างแน่นอน (379)
"ไปกันเถอะค่ะโยอิจิคุง" อันริหันมาเรียกให้คนเด็กกว่าเดินตามเธอไป
และในตอนนั้นอิซางิก็รู้สึกว่า ตัวเองโชคดีเหลือเกินที่ได้มาอยู่ในการดูแลของ เอโกะ จินปาจิ (320)
"ไปกันเถอะค่ะโยอิจิคุง" อันริหันมาเรียกให้คนเด็กกว่าเดินตามเธอไป
และในตอนนั้นอิซางิก็รู้สึกว่า ตัวเองโชคดีเหลือเกินที่ได้มาอยู่ในการดูแลของ เอโกะ จินปาจิ (320)
เพราะการที่ได้มาเจอกับไอดอลคนที่ 2 อย่าง อิโตชิ ซาเอะ แล้วได้เป็นแฟนกัน แค่นี้อิซางิก็รู้สึกได้ว่าชีวิตของตัวเองมันไปถึงจุดพีคมากที่สุดแล้วจริง ๆ
แต่ เอโกะ จินปาจิ กลับทำให้ชีวิตของอิซางิไปอยู่ในจุดที่ตัวอิซางิก็ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตัวเองจะได้ไปอยู่ในจุดนั้น (313)
เพราะการที่ได้มาเจอกับไอดอลคนที่ 2 อย่าง อิโตชิ ซาเอะ แล้วได้เป็นแฟนกัน แค่นี้อิซางิก็รู้สึกได้ว่าชีวิตของตัวเองมันไปถึงจุดพีคมากที่สุดแล้วจริง ๆ
แต่ เอโกะ จินปาจิ กลับทำให้ชีวิตของอิซางิไปอยู่ในจุดที่ตัวอิซางิก็ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตัวเองจะได้ไปอยู่ในจุดนั้น (313)
"อะไรนะ! แล้วแกมีสิทธิอะไรที่ไปห้ามโยอิจิแบบนั้น!!!" ซาเอะตะโกนใส่หน้าอัลวาร์ไปด้วยความโมโห จากนั้นเจ้าตัวก็พยายามที่จะดึงแขนของตัวเองออกมา แต่อัลวาร์กลับออกแรงจับมากกว่าเดิม (305)
"อะไรนะ! แล้วแกมีสิทธิอะไรที่ไปห้ามโยอิจิแบบนั้น!!!" ซาเอะตะโกนใส่หน้าอัลวาร์ไปด้วยความโมโห จากนั้นเจ้าตัวก็พยายามที่จะดึงแขนของตัวเองออกมา แต่อัลวาร์กลับออกแรงจับมากกว่าเดิม (305)
แต่ก็ไม่ใช่ว่าทุกคนจะได้แบบนี้นะคะ เอโกะซังเขามองคนเก่งมากเลยค่ะ ถ้าคนไหนที่ไม่ได้มาดีด้วยจริง ๆ เอโกะซังเขาแผลงฤทธิ์ใส่ยับเลย
แต่ถ้าคนไหนที่จริงใจด้วย เอโกะซังเขาก็ดูแลดีจนเหมือนคนในครอบครัวเลยแหละค่ะโยอิจิคุง" (300)
แต่ก็ไม่ใช่ว่าทุกคนจะได้แบบนี้นะคะ เอโกะซังเขามองคนเก่งมากเลยค่ะ ถ้าคนไหนที่ไม่ได้มาดีด้วยจริง ๆ เอโกะซังเขาแผลงฤทธิ์ใส่ยับเลย
แต่ถ้าคนไหนที่จริงใจด้วย เอโกะซังเขาก็ดูแลดีจนเหมือนคนในครอบครัวเลยแหละค่ะโยอิจิคุง" (300)
"ไม่ต้องตกใจไปนะคะโยอิจิคุง เอโกะซังเขาก็เป็นแบบนั้นแหละค่ะ พวกเรารีบตามเขาไปกันดีกว่า"
'ให้ตายเถอะ โชคดีจังที่มีอันริซังอยู่ด้วย ไม่งั้นเราได้เกร็งตายแน่...' อิซางิคิดขึ้นมาอยู่ภายในใจ ก่อนที่จะเดินลากกระเป๋าตามอันริและเอโกะไป (291)
"ไม่ต้องตกใจไปนะคะโยอิจิคุง เอโกะซังเขาก็เป็นแบบนั้นแหละค่ะ พวกเรารีบตามเขาไปกันดีกว่า"
'ให้ตายเถอะ โชคดีจังที่มีอันริซังอยู่ด้วย ไม่งั้นเราได้เกร็งตายแน่...' อิซางิคิดขึ้นมาอยู่ภายในใจ ก่อนที่จะเดินลากกระเป๋าตามอันริและเอโกะไป (291)
"...ฉันก็ยิ่งรู้สึกเอ็นดูนายมากกว่าเดิมอีก เด็กโง่ คิดมากไม่เข้าเรื่อง ก็ถ้าฉันเห็นว่านายไปลงเล่นให้กับทีมชาติ
แล้วตัวนายคิดจริง ๆ น่ะเหรอว่าฉันจะไม่ตามนายไปน่ะโยอิจิคุง" (209)
"...ฉันก็ยิ่งรู้สึกเอ็นดูนายมากกว่าเดิมอีก เด็กโง่ คิดมากไม่เข้าเรื่อง ก็ถ้าฉันเห็นว่านายไปลงเล่นให้กับทีมชาติ
แล้วตัวนายคิดจริง ๆ น่ะเหรอว่าฉันจะไม่ตามนายไปน่ะโยอิจิคุง" (209)
"พวกผมไม่ไหวกันแล้วนะโค้ช ได้ครองบอลแต่ละทีก็รู้สึกได้ถึงสายตาอาฆาตที่อิโตชิมันส่งมาให้
โค้ชไปคุยกับมันให้พวกผมเลยนะ ว่ามันเป็นอะไรกันแน่" (197)
"พวกผมไม่ไหวกันแล้วนะโค้ช ได้ครองบอลแต่ละทีก็รู้สึกได้ถึงสายตาอาฆาตที่อิโตชิมันส่งมาให้
โค้ชไปคุยกับมันให้พวกผมเลยนะ ว่ามันเป็นอะไรกันแน่" (197)
อิซางิจึงทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงไปอย่างหมดแรง เพราะมาถึงวันแรก เจ้าตัวก็เจอเรื่องวุ่นวายเข้าให้แล้ว
'เราจะพึ่งซาเอะซังตลอดไปไม่ได้หรอก แต่เราจะทำยังไงดี ถึงจะทำให้คนพวกนั้นเลิกมาวุ่นวายกับเรา' (190)
อิซางิจึงทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงไปอย่างหมดแรง เพราะมาถึงวันแรก เจ้าตัวก็เจอเรื่องวุ่นวายเข้าให้แล้ว
'เราจะพึ่งซาเอะซังตลอดไปไม่ได้หรอก แต่เราจะทำยังไงดี ถึงจะทำให้คนพวกนั้นเลิกมาวุ่นวายกับเรา' (190)
"ก็มันเป็นธรรมเนียมของที่นี่นี่นา แล้วแกก็กำลังมาขัดขวางธรรมเนียมของที่นี่อยู่นะอิโตชิ"
"งั้นเหรอ ธรรมเนียมอะไรล่ะ ฉันไม่เห็นจะรู้เรื่องด้วยเลย (184)
"ก็มันเป็นธรรมเนียมของที่นี่นี่นา แล้วแกก็กำลังมาขัดขวางธรรมเนียมของที่นี่อยู่นะอิโตชิ"
"งั้นเหรอ ธรรมเนียมอะไรล่ะ ฉันไม่เห็นจะรู้เรื่องด้วยเลย (184)
"โอเคครับอิโตชิซัง แล้วก็ขอบคุณสำหรับผ้าห่มด้วยนะครับ" พอได้ยินแบบนี้แล้ว ซาเอะก็พยักหน้ารับน้อย ๆ ก่อนที่จะเดินผละออกไปโดยที่ไม่ได้เข้ามายุ่งวุ่นวายอะไรกับอิซางิอีก
เพราะห้องพักของซาเอะนั้นเป็นห้องเดี่ยวที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่อยู่พอสมควร (93)
"โอเคครับอิโตชิซัง แล้วก็ขอบคุณสำหรับผ้าห่มด้วยนะครับ" พอได้ยินแบบนี้แล้ว ซาเอะก็พยักหน้ารับน้อย ๆ ก่อนที่จะเดินผละออกไปโดยที่ไม่ได้เข้ามายุ่งวุ่นวายอะไรกับอิซางิอีก
เพราะห้องพักของซาเอะนั้นเป็นห้องเดี่ยวที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่อยู่พอสมควร (93)
อิซางิในวัย 11 ปีนั่งมองข่าวของ อิโตชิ ซาเอะ ที่อยู่ในทีวีด้วยแววตาชื่นชม
'เก่งจัง เท่มากเลย...' (1)
#ออลอิซา #คลังฟิคของกานดา
อิซางิในวัย 11 ปีนั่งมองข่าวของ อิโตชิ ซาเอะ ที่อยู่ในทีวีด้วยแววตาชื่นชม
'เก่งจัง เท่มากเลย...' (1)
#ออลอิซา #คลังฟิคของกานดา
.
.
.
.
.
.
"คาคาชิ ฉันหากลิ่นของนารูโตะไม่เจอเลย เพราะมันมีกลิ่นรบกวนกระจายฟุ้งไปทั่ว จนฉันกับไอ้พวกนี้ไม่สามารถแยกแยะได้เลยว่ากลิ่นของนารูโตะไปทางไหนกันแน่"
สุนัขอัญเชิญของคาคาชิกลับมารายงานให้โจนินผมเงินฟังด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกได้ถึงความรู้สึกผิด (66)
.
.
.
.
.
.
"คาคาชิ ฉันหากลิ่นของนารูโตะไม่เจอเลย เพราะมันมีกลิ่นรบกวนกระจายฟุ้งไปทั่ว จนฉันกับไอ้พวกนี้ไม่สามารถแยกแยะได้เลยว่ากลิ่นของนารูโตะไปทางไหนกันแน่"
สุนัขอัญเชิญของคาคาชิกลับมารายงานให้โจนินผมเงินฟังด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกได้ถึงความรู้สึกผิด (66)
ความทรงจำในวัยเด็กของไกเซอร์มันขาด ๆ หาย ๆ ไปบางส่วน เพราะส่วนใหญ่มันก็มีแต่เรื่องที่ไม่ค่อยดี
ตัวไกเซอร์จึงพยายามกดความทรงจำพวกนั้นลงไปให้ลึกมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ (1)
#ออลอิซา #ไคอิซา #คลังฟิคของกานดา
"ได้สิ แต่ถ้าความสามารถของพวกนายไม่พอ ฉันก็อาจจะถอนตัวออกไปก่อนก็ได้นะ"
"หึ ไม่มีทางหรอก เพราะพวกฉันเป็นถึงทีมชาติเลยนะ อิโตชิ ซาเอะ" (279)
"ได้สิ แต่ถ้าความสามารถของพวกนายไม่พอ ฉันก็อาจจะถอนตัวออกไปก่อนก็ได้นะ"
"หึ ไม่มีทางหรอก เพราะพวกฉันเป็นถึงทีมชาติเลยนะ อิโตชิ ซาเอะ" (279)
"โยจัง โยจังจะมีเพื่อนเป็นใครก็ได้ แต่จะต้องไม่ใช่ไอ้หนวดแมลงสาบนี่นะ!" รินหันมาพูดกับอิซางิด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
ส่วนทางด้านอิซางิเองที่พอเจ้าตัวตัดสินใจเข้ามาคัดเลือกกับทีมของริน (252)
"โยจัง โยจังจะมีเพื่อนเป็นใครก็ได้ แต่จะต้องไม่ใช่ไอ้หนวดแมลงสาบนี่นะ!" รินหันมาพูดกับอิซางิด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
ส่วนทางด้านอิซางิเองที่พอเจ้าตัวตัดสินใจเข้ามาคัดเลือกกับทีมของริน (252)