(นั่นนายหรอเวร็น สวยเกินหน้าเกินตามาก😭🛐🛐)

(นี่เค้า 😭😭😭 เข้ามาเจอบอม แงงง น่ารักมากเลยคับ 🫶🏻🫶🏻🤧✨️✨️)

(แวะแก้ข่าวนิดนึง เดอริกซ์ยังไม่ได้โยนนะคะๆ)

: สีเงินก็ดูเข้ากันดี แต่พวกโรสโกลด์น่าจะได้อีกลุค

(รอบที่แล้วฝันร้าย รอบนี้น้องแซมคงจะไม่ได้กลับแล้วมั้งคะ😘)

: นี่ คุณชายพูดดีๆหน่อย 😡😡 ฉันน่ะเป็นรูมเมทที่ดีที่สุดที่นายจะหาได้เลยนะ

: ดูเหมือนเพื่อนแท้เขาคงวัดกันแค่ตรงนี้

: poor thing 🫳🏾🫳🏾 what kind of british that you met 🤣

: ได้ทุกที่ที่รูมเมทฉันขอ 😉

(รอบหน้าฉันจะไม่เป็นเหยื่อสังคังอีกแล้ว!)

"ไว้วันหยุดถ้าว่างก็ไปด้วยกันก็ได้ นั่งเครื่องแค่สองชั่วโมง จริงสิ..."

"อะนี่ ของฝาก"

หยิบแม่เหล็กติดตู้ขนาดพอดีออกมา เขาบังเอิญเจอขณะเดินเที่ยวจึงเลือกหยิบแบบสุ่มมาไว้ให้เพื่อนที่เจอ

"ที่เอาติดกระเป๋ามามีแค่ไอ้นี่น่ะโทษที"

กับผู้หญิงเขาจะดูพูดจาอ่อนลงกว่าปกติ เพราะโตมากับแม่แล้วก็พี่สาว เลยได้รับอิทธิพลมาพอควร

"ขอบใจนะ ชื่อลอมก็ฟังดูยูนีคดี มันแปลว่าอะไร?"

อดสงสัยเกี่ยวกับชื่อของอีกฝ่ายจนถามไป จะบอกว่าเซนส์การเดาชื่อของเขาห่วยแตกพอๆกับการจำใบหน้าคนก็ว่าได้

"ไปพักผ่อนน่ะ พ่อแล้วก็พวกน้องๆอยากไปเล่นทะเลกับเดินป่า"

ใครจะไปนึก ว่าเจ้าของธุรกิจโรงแรมหรูทั่วยุโรปจะใช้ชีวิตติดดินถึงเพียงนี้ แต่ก็ละภรรยาใหม่เอาไว้หนึ่งคนล่ะนะ หล่อนไม่ยอมไปสเปนและเลือกไปฝรั่งเศสลำพัง
+

: ไม่เคยเข้าไปนอนในห้องขังเลย ถ้ามีเตียงนุ่มๆก็ไม่แย่หนิ จริงไหม?

: แล้วไอ้ 4.6/10 นั่นมันอะไร 🫤

มุมปากหยัดยิ้มชอบใจ ตอนนี้หากใครมาเห็นเข้าคงคิดดีกับการกระทำโจ่งแจ้งนี้ไม่ได้

"หัวใจเหรอ? นี่เธอใจเต้นเร็วขนาดไหนกันล่ะเนี่ย"

มือถือวิสาสะสัมผัสบนอกซ้าย มันเต้นเร็วระส่ำระส่าย ผิวปากแซวทันที ดวงตาสีน้ำข้าวเหลือบมองคู่กรณีเรียบนิ่ง

"ถ้าพูดงั้นฉันก็ไม่เกรงใจแล้วกัน"

"แค่ช่วยจ่ายเงินนิดหน่อย ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอกเนอะ"

เปลี่ยนท่าทางรวดเร็ว กอดคอพาอีกฝ่ายเดินเลือกช็อปปิ้งต่อ

: คงนิดนึงล่ะมั้ง 🤔

"พอดีว่าฉันลืมการ์ดแล้วก็โทรศัพท์เอาไว้ ตอนนี้เลยไม่มีเงินจ่ายค่าของน่ะ"

ของในตะกร้ามีไม่มากนักแต่ก็มากพอสำหรับการกินอยู่ในหนึ่งอาทิตย์

"ฉันพักอยู่ที่หอใกล้ๆนี่ โอ๊ะ...เธอก็เรียนที่ซอมเมอลินนี่?"

ดูเหมือนเขาจะจำอีกฝ่ายได้ลางๆ ความจำเรื่องใบหน้าคนอื่นของเดอริกซ์ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน นับว่าเป็นเกียรติสำหรับอีกฝ่ายที่เขาเอ่ยเช่นนี้

"ฉันเดอริกซ์นะ" ยิ้มอย่างเป็นมิตร

(/ล็อคตัว เอาล่ะนิกกี้ มีเงินบ้างไหม ตอนนี้ฉันลำบากมากเลย😚)

คำถามที่ไม่คาดคิดโพล่งขึ้นมาทำให้เดอริกซ์เลิกคิ้ว ก้มสำรวจตัวเองว่าแต่งตัวซอมซ่อหรือไม่ เขาว่ามันก็ปกติ

แต่ดูเหมือนการแสดงที่ร่ำเรียนมาในคลาสจะใช้ได้จริง

"ก็...นิดหน่อยล่ะนะ ถ้าเธอไม่ผ่านมาก็คงลำบากหนักอยู่"

แสร้งตีหน้าเศร้าพูดด้วยน้ำเสียงหม่นหมอง

"ขอบคุณจริงๆนะ"

เอ่ยขอบคุณแต่ยักจะอยากแนะนำตัว เกิดรู้ชื่อแล้วรู้จักขึ้นมาได้ความแตกพอดีน่ะสิ