Hayat benle taşşak geçmeyi fazla seviyor galiba. Biraz gaddar bir mizah anlayışı var ama bende severim böyle şakaları. Ondan çok gülüyorum şu aralar.

Her şey yolunda...

Kendime söz veriyorum; parmaklarımın ucu ne kadar aşınırsa aşınsın, önüme çıkacak taşlar ne kadar sert olursa olsun, gün ışığına kendi başıma ulaşacağım! Umudu başka yerlerde ve başka bedenlerde aramadan!

Üç gündür parmaklarımın ucu donuyor bazen, ısıtamıyorum.
Kendimde dahil kimseye kızgın yada dargın değilim. ÇOK BÜYÜK talihsizlikti. Çok salladı ama yine yıkılmadım. Yolumdan geri de dönmüyorum!

Üstesinden geliyorum ama yaşamak çok tatsız şu aralar.

Kendimden başka bana yardım edebilecek kimse yok

Güçlüyüm, hemde çok. Düşündüğümden de çokmuş gücüm hatta. Hep kendime haksızlık etmişim. Herşeye rağmen ilerleyecek cesaretim de bolca var artık. Yol da alıyorum ama ne pahasına? Neyin bedelini ödüyorum?
Karanlık zamanlarımda çok istedim herkesin gitmesini. Şimdi yanımda istediğim herkes bana uzak
+

Lisenin başında çok fazla talihsizlik üst üste geldi ve toparlayamadım. Tutunmayı umduğum dallar çürüktü. Yıkılmadım hiç ama ÇOK yalpaladım senelerce.

Herşeye rağmen yeniden başladım yaşamaya. Geç kaldığım ve kaçırdığım ne çok şey olduğunu hep hissederdim ama şimdi öğrenmeye de başladım.
+

birlikte gitti bahçeden.

Özlediğim yada imrendiğim ne varsa duvarsız bir tiyatroda seyrettim hepsini. Babamı hiç tanımadım. Annem bana gebeyken ayrılmışlar.

Annem memur. Bana bakacak vakti olmadığı için ondan çok uzakta anneannem ile dedemin yanında büyüdüm liseye kadar.

+