pfp by sarnaiesra
"นั่นสินะครับ...ขอโทษนะครับ"
ความรู้สึกผิดค่อยๆตีตื้นขึ้นจนดาเซลอยากจะร้องไห้ขึ้นมาแต่สุดท้ายเขาก็เก็บเอาความรู้สึกไว้ในก้นบึ้งของจิตใจแล้วพยายามยิ้มต่อไป
"ถ้าอย่างงั้นคุณอาร์ดิเซียร์มีที่ที่อยากไปหรือเปล่าครับ..?"
"นั่นสินะครับ...ขอโทษนะครับ"
ความรู้สึกผิดค่อยๆตีตื้นขึ้นจนดาเซลอยากจะร้องไห้ขึ้นมาแต่สุดท้ายเขาก็เก็บเอาความรู้สึกไว้ในก้นบึ้งของจิตใจแล้วพยายามยิ้มต่อไป
"ถ้าอย่างงั้นคุณอาร์ดิเซียร์มีที่ที่อยากไปหรือเปล่าครับ..?"
"ผมอยากออกไปเดินเล่นชมบรรยากาศตอนกลางคืนอยู่พอดี.."
"แต่คุณไม่เป็นไรเหรอครับ ท่าทางยังสนุกกับงานอยู่เลย.."
"ผมไม่ได้..ทำคุณหมดสนุกใช่ไหมครับ..?"
ในประโยคสุดท้ายแฝงไปด้วยความเศร้าเล็กน้อย เขาส่งยิ้มเบาบางให้แต่ดูเหมือนออกจะฝืนไปสักหน่อยสำหรับตัวเขา
"ผมอยากออกไปเดินเล่นชมบรรยากาศตอนกลางคืนอยู่พอดี.."
"แต่คุณไม่เป็นไรเหรอครับ ท่าทางยังสนุกกับงานอยู่เลย.."
"ผมไม่ได้..ทำคุณหมดสนุกใช่ไหมครับ..?"
ในประโยคสุดท้ายแฝงไปด้วยความเศร้าเล็กน้อย เขาส่งยิ้มเบาบางให้แต่ดูเหมือนออกจะฝืนไปสักหน่อยสำหรับตัวเขา
เขาถอนหายใจเล็กน้อย ที้งๆที่รู้นิสัยญาติคนนี้ดีกลับเปิดโอกาสให้อีกคนเสียอย่างงั้น
"ขอให้นายสนุกกับงานแล้วกันนะ"
เขาว่าจบก็เดินหนีจากญาติคนนี้ไปให้เร็วที่สุด...
เขาถอนหายใจเล็กน้อย ที้งๆที่รู้นิสัยญาติคนนี้ดีกลับเปิดโอกาสให้อีกคนเสียอย่างงั้น
"ขอให้นายสนุกกับงานแล้วกันนะ"
เขาว่าจบก็เดินหนีจากญาติคนนี้ไปให้เร็วที่สุด...
"ท่านเฟลิเซีย ริเซ่ บรีอันเน่...ก็เป็นชื่อที่แสนงดงามเช่นกันครับ"
เขาค่อยๆเผยยิ้มอ่อนที่นานๆครั้งจะออกมาจากใบหน้ามืดมนนั้น
"ผมชอบเวลาที่ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าสดใส ดวงอาทิตย์ค่อยๆสาดแสงส่องลงมาทำให้บรรยากาศรอบข้างส่องสว่าง..."
"มันช่างดูสดใสต่างกับตัวผมโดยสิ้นเชิงเลย..."
"ท่านเฟลิเซีย ริเซ่ บรีอันเน่...ก็เป็นชื่อที่แสนงดงามเช่นกันครับ"
เขาค่อยๆเผยยิ้มอ่อนที่นานๆครั้งจะออกมาจากใบหน้ามืดมนนั้น
"ผมชอบเวลาที่ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าสดใส ดวงอาทิตย์ค่อยๆสาดแสงส่องลงมาทำให้บรรยากาศรอบข้างส่องสว่าง..."
"มันช่างดูสดใสต่างกับตัวผมโดยสิ้นเชิงเลย..."
เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา ค่อยๆเลื่อนสายตาไปยังดวงดาวที่แสนระยิบระยับบนท้องฟ้า
"แท้จริงแล้ว ผมชอบบรรยากาศตอนกลางวันมากกว่า"
"เพราะชื่อและนามสกุลของผมต่างก็มีคำว่าท้องฟ้าและพระอาทิตย์ทั้งนั้น"
"แต่การมีคนมาดูดาวด้วยกันอย่างท่านเฟลิเซียถือว่าเป็นเรื่องที่ดีเลยล่ะครับ..."
เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา ค่อยๆเลื่อนสายตาไปยังดวงดาวที่แสนระยิบระยับบนท้องฟ้า
"แท้จริงแล้ว ผมชอบบรรยากาศตอนกลางวันมากกว่า"
"เพราะชื่อและนามสกุลของผมต่างก็มีคำว่าท้องฟ้าและพระอาทิตย์ทั้งนั้น"
"แต่การมีคนมาดูดาวด้วยกันอย่างท่านเฟลิเซียถือว่าเป็นเรื่องที่ดีเลยล่ะครับ..."
"ไม่รู้สิ"
"ผลไม้ที่มีรสเปรี้ยว..?"
"ไม่รู้สิ"
"ผลไม้ที่มีรสเปรี้ยว..?"
เขาเงียบชั่วขณะแล้วจึงค่อยๆเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาเหมือนทุกที
"ผมเองก็อยากจะเป็นแบบนั้น แต่ต่อให้พยายามสักกี่ครั้งก็เหมือนเดิม"
"เพียงแค่ได้ยินเสียงผู้คนมากมายก็เริ่มจะรู้สึกเวียนหัวแล้วล่ะครับ.."
เขามองสบสายตาอีกคนแต่เพียงครู่เดียวก็เบนสายตาไปทางอื่นตามนิสัยของตน
เขาเงียบชั่วขณะแล้วจึงค่อยๆเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาเหมือนทุกที
"ผมเองก็อยากจะเป็นแบบนั้น แต่ต่อให้พยายามสักกี่ครั้งก็เหมือนเดิม"
"เพียงแค่ได้ยินเสียงผู้คนมากมายก็เริ่มจะรู้สึกเวียนหัวแล้วล่ะครับ.."
เขามองสบสายตาอีกคนแต่เพียงครู่เดียวก็เบนสายตาไปทางอื่นตามนิสัยของตน