O primeiro dos artigos que publiquei en Praza Pública (Sabiades que?):
Sabiades que en 1913 conviviron en Viena Hitler, Stalin, Trotski, Tito e Freud? @praza.gal praza.gal/opinion/sabi...

–Son mellor ca ti.
–En que?
–En todo.
–Ai, si? Pois demóstramo.
E ficou alí parado, irto coma un pau, mirándoo desafiante, sen facer nada, por espazo de cinco minutos.
Ao outro, namentres, sooulle un aviso no móbil. Sacouno do peto pra chequear.
–Cago no demo, tes razón!

Non sei se fago ben iso de ser pai.
O rapaz viña sen libro de instruccións.
Non hai servizo técnico.
Nin un triste chat bot pra consultar dúbidas.

"O mundo é marabilloso cando a luz está acesa. E unha merda na punta dun garabullo cando cha apagan. Fóra diso pouco máis hai."
Disque llo dixo Edison a Tesla. Na rúa chovía. Abeiráranse nun fumadeiro de opio.
"Voulle chamar «chave» ao conmutador, sabes? Abre e pecha a porta da melancolía."
Engadiu.

–Pois non me fai graza.
–O que?
–O Telexornal. Dixéronme que era un programa de humor.
–Xa, oh. É que agora están cos Deportes. Tes que ver a parte de Nacional e Internacional. Aí é onde están os bos chistes.

Un día, despois da Apocalipse nuclear, non ha haber ninguén que che lembre que peches a chave do gas, e daquela si que se ha montar unha boa.

Lembrades aquilo do «Espazo Vital»?
Canadá, Grenlandia e Panamá.
Austria, os Sudetes e Polonia.
Soñan con Canadá uníndose á gran nai anglosaxoa nun Anschluss. Con Grenlandia anexionada en plebiscito popular. Cun rápido blitzkrieg sobor de Panamá.
Desatinos, fabulacións de tolos. Así crían en 1933...

Se rañas abondo, todo neste mundo noso remata por che semellar unha estafa Ponzi.
Ou piramidal.
A pedra do curuto de Queops enganou ás outras pra se agruparen baixo dela en fileiras e fileiras, aguantando silandeiras a monstruosa presión, dicíndolles que algún día sería a súa quenda de tocar o ceo.