ร่างเล็กลิ้งไถลออกมาจากความมืดด้านหลัง วิเวียนตั้งตัวนั่งในจังหวะสุดท้าย สายตาจับจ้องยังจุดที่พึ่งหนีออกมา

ฝ่ามือกำมีดข้างเอวไว้แน่นขณะมองกลับไปว่าอะไรก็ตามที่ไล่กวดเธอมาจะโผล่ตัวให้เห็นเมื่อไหร่

"..."

แต่ทว่ากลับไม่มีสิ่งใดหรือเสียงไหนเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย ราวกับทุกอย่างหยุดและถูกตัดขาดไปในทันทีที่เธอก้าวขาเข้ามาอยู่ในโถงใหญ่นี้

เด็กสาวกลืนน้ำลายหนืดลงคอที่แห้งผาก

+

[ ประกาศเกี่ยวกับการเช็คแอคทีฟ ]

ลูกมูสามารถเล่นทุกอีเวนต์ย้อนหลังได้เสมอแม้คอมมูจะจบแล้ว ซึ่งสตาฟจะเปิดให้ส่งหลักฐานได้ถึงวันที่ 10 กรกฎาคม 2568

โดยต้องส่งให้ครบทั้ง 4 ด่านจึงจะถือว่าเป็นผู้ให้ความร่วมมือและได้รับสิทธิพิเศษในอนาคตเมื่อเปิดรับตัวเต็มในฐานะผู้เล่นเบต้า

ลิงก์ส่ง : bit.ly/3Zt3UWG
ลิงก์ตรวจ: bit.ly/43vllr4

เหนี่ยวรั้ง ผลักดัน

อะไรก็ตามที่เกิดขึ้นจากการทำงานของประตูปริศนานั่นลากวิเวียนข้ามมายังอีกฝั่งในทันที

ก่อนที่เสียงการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วของบางสิ่งจะเกิดขึ้นพร้อมเสียงกระแทกประตูที่ปิดดังตามมา

ไม่ว่าแรงเมื่อครู่จะมาจากอะไร วิเวียนก็รู้สึกขอบใจที่มันอนุญาตให้เธอเพียงผู้เดียวที่ข้ามมายังฝั่งนี้

+

ในคราวนี้เคลื่อนไหวเร็วยิ่งกว่าความคิดของตน

เจ้ามนุษย์อวดดีนั่น
มันกล้าดียังไงถึงช่วยข้า
ทั้งๆที่พึ่งรู้จักกันมาไม่กี่วันแท้ๆ

ด้านล่างเป็นอะไร?
รังของมันหรือไม่?
แล้วถ้าถูกทรายขังไว้ล่ะ?
หรือเป็นบ่อของพิษสีดำที่อยู่ในปากมัน?

ต้องคล้องโซ่ไว้เผื่อใช้ขึ้นกลับไป
ไม่มีเวลาทดสอบต่อความน่าจะเป็นแล้ว

"หลุมนี่อาจเป็นทางออก จับมือข้าไว้!!!"

แต่ต่อให้มันจะไม่ใช่ ไม่ว่าอย่างไร
เธอจะต้องกลับขึ้นมาให้ได้

(มองน้องเจ็บตัวด้วย😔)

(ภาพคอมมิชจากคุณจิ​ นานาจิ)

ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความเจ็บ​ และเหน็บหนาว แต่ปากเล็กนั้นยังเม้มแน่น ไม่ยอมเปล่งถ้อยคำตอบกลับอย่างที่พวกมันต้องการ​ ได้เพียงหลับตาแน่น กลืนเสียงสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอ

จะไม่ร้องไห้
จะไม่ยอมพูด
จะปกป้องไว้ให้ได้...

แม้ว่าความพยายามเพียงลำพังนี้จะไม่มีครอบครัวคนใดได้เห็น​ หรือชื่นชมเธอเลยก็ตาม

เด็กหญิงสูดลมหายใจลึกจนอกสะท้าน ก่อนเงยหน้าขึ้น มองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่พยายามแน่วแน่แม้ขอบตาจะคลอหน่วงม่านน้ำตา

"เราไม่อาจตอบได้"

เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย ทว่าทุกคำนั้นย้ำชัดเจน

"หากท่านเป็นผู้ใหญ่จริง ก็ควรรู้ว่าการใช้ความรุนแรงกับเด็กที่บาดเจ็บอยู่จะไม่มีทางนำท่านสู่คำตอบที่ต้องก…"

เธอพยายามวางน้ำเสียงให้นิ่ง ทว่าการเลือกไม่ตอบนั้น​ ก็สนองกลับมาเป็นความรุนแรงอีกระลอกเท่านั้น
+

พยายามกดอารมณ์ที่พร้อมจะระเบิดกลับลง กลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้หลุดรอด

เด็กน้อยหาได้มีความมั่นคงต่ออาณาจักร​ ทว่าหากมันถูกทำลายลงแล้ว​ ครอบครัวของเธอย่อมมีภัยถึงตัวด้วยแน่

คิดถึงบิดาที่ไม่ค่อยพูด แต่มักจะวางมือลงบนหัวเธอแล้วลูบปลอบเบาๆ​ เสมอ

หากการเปิดปากสุ่มเสี่ยงจะเป็นจุดเริ่มของความพินาศด้วยมือเธอ​ ดาร์ลีนย่อมเลือกจะไม่ปริปาก

+

พวกมันเมื่อไม่ได้รับคำตอบที่คาดคั้น​ จึงสวนกลับเป็นแรงกระแทกของโลหะกระแทกเข้าหาอย่างจัง เสียงลมหายใจขาดห้วงหลุดจากปาก ร่างเล็กผงะล้มอย่างห้ามไม่อยู่

แววตาดาร์ลีนพร่าเลือน แต่ยังพยายามลืมขึ้น สองมือถูกมัดไพล่หลังกำแน่นออกแรงราวกับระบายอารมณ์​ออกมาเสียจนแรงฝืนนั้นยิ่งประทับฝังรอยเชือกเข้าบนเนื้อ

เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อน หัวใจเต้นระรัว​ หวาดกลัว​ เจ็บปวด
+