" ได้ครับ.."

เขาพยักหน้ารับคำขอเบาๆ มือข้างหนึ่งยื่นไปให้อีกฝ่ายเล็กน้อยคล้ายรอการตอบรับ เพราะเขาไม่อยากจะถือวิสาสะจับมือหรือดึงแขนเพื่อนไปโดยไม่ได้รับอนุญาต

ถึงแม้พวกเขาจะสนิทกันแต่เขาก็พอรู้ว่าเพื่อนคนนี้มีเรื่องที่อาจจะไม่ชอบอยู่

"..จะวางแค่ด้ามพัดก็ได้นะครับ "

"..ถ้าไม่สะดวกจับมือ "

รูปลักษณ์ที่ไม่คุ้นตานักของเพื่อนสนิท ไม่ได้ทำให้เขาจำไม่ได้ อาจเพราะเห็นตอนแต่งตัวตั้งแต่ที่แชร์เฮ้าส์

ดาเรียเดินไปหาเพื่อนของเขาพลางเอียงใบหน้าเล็กน้อย..

เขาไม่ได้ทักเรื่องแว่นตาในทันทีเพราะเขาก็ไม่ได้สวมเหมือนกัน เลยคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะใส่คอนแทคเลนส์
แต่เพราะสายตาที่เหมือนไม่ได้มองใครเลยทำให้เขาที่สายตาสั้นเหมือนกันดูออก

"...."

"..นี่คุณไม่ได้สวมคอนแทคเลนส์เหรอ? "

" แก้วชา?.."

เขาแสดงออกผ่านแววตาว่าสนใจนิดหน่อยเมื่อเป็นเรื่องนั้น..

" เรื่องนั้นไว้คุณชวนผมจะคิดดูนะครับ.."

เพราะปกติเขาชอบดื่มชาอยู่แล้วบางทีก็ดื่มกับเพื่อนสนิทที่แชร์เฮ้าส์ แต่จะว่าไปเขาไม่เคยไปบ้านอีกคนสักครั้งเลยนี่นา..?

"...ไม่รู้สิ ผมไม่ได้คิดจะซื้ออะไรแต่แรก "

เพราะอีกฝ่ายอยากให้มาเป็นเพื่อนเขาเลยมา ถ้าจะให้ซื้ออะไรสักอย่างล่ะก็..

" แก้วชาใบใหม่...แบบคุณล่ะมั้ง? "

"..ครับ "

เขาพยักหน้าเบาๆก่อนจะช่วยรับโคมมาถือไว้ให้ ระหว่างนั้นก็สังเกตสายตามองไปทางคนที่กำลังจะจุดไฟโคมอย่างเงียบๆ

"...."

มาสองคนแบบนี้ทีไรให้ความรู้สึกแปลกๆทุกที..ไม่เหมือนตอนที่มากับเพื่อนสนิทของเขาเลยสักครั้ง หรือเพราะพวกเขาไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นกันนะ?

"....."

" ...ผมสามารถปฏิเสธได้เหรอครับ? "

ขืนปฏิเสธอีกฝ่ายไปเขาคงดูไม่ดี..ก็ดูรอยยิ้มที่เหมือนคาดหวังว่าจะเจอเขานั่นสิ คงจะดูใจร้ายนะถ้าตอบว่าไม่

"..ไม่เป็นอะไรครับ "

" ...ยังไงก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราไปไหนมาไหนด้วยกัน "

เขาพูดขึ้นเบาๆในขณะที่เดินไปกับอีกฝ่ายอย่างไม่เร่งรีบนัก..

" ว่าแต่.."

" คุณจะไปซื้ออะไรเหรอครับ?.."

"..ผมก็ว่างั้น "

เขาเบือนสายตาไปทางอื่นเล็กน้อยเมื่อเมื่อเห็นใบหน้ายิ้มแย้มทั้งที่เพิ่งทำเขาไม่สบอารมณ์ของอีกคน..

ดาเรียลุกขึ้นยืนตามคำชวน ก่อนจะมองเวลาในโทรศัพท์มือถือเหมือนจะดึกจริงๆแหละถ้าพวกเขาไม่รีบ

" งั้นไปปล่อยโคมที่ริมทะเลสาบดีมั้ยครับ?.."

" ..มันคงจะสวยดี "

(ขออนุญาตปักไว้ครับ👐)

การกระทำถึงเนื้อถึงตัวโดยไม่ได้รับอนุญาตทำเอาเรียวคิ้วกระตุกเบาๆ ก่อนจะค่อยๆขมวดเข้าหากัน ในขณะที่นัยน์ตาสองสีคู่นั้นจ้องมองคนตรงหน้าอย่างคาดโทษเล็กน้อย..

" แล้วมันออกหรือยังครับ.."

"...ตรงที่คุณบอกว่ามีอะไรติดอยู่น่ะ "

เขาปัดมือของอีกคนออกก่อนจะเช็ดบริเวณที่ถูกจับเมื่อครู่แทน เพราะเห็นบอกว่ายังมีอะไรติดนี่..

ประตูบ้านถูกเปิดออกก่อนที่ดาเรียจะเดินออกมาด้วยท่าทีไม่เร่งรีบนักเพราะเหมือนจะยังไม่ถึงเวลาที่นัดด้วยซ้ำ..แต่ใครบางคนมาก่อนซะนี่

" ..รอนานมั้ยครับคุณเอโดงาวะ "

" ..ไปกันเลยมั้ย? "

เขาไม่รู้หรอกว่าทำไมอีกฝ่ายอยากให้ไปซื้อของเป็นเพื่อนทั้งที่เพื่อนคนอื่นน่าจะช่วยเลือกของได้ดีกว่าแท้ๆ

แต่มันก็ยากจะปฏิเสธเมื่อจ้องมองใบหน้าเว้าวอนในตอนที่เอ่ยคำชวน สุดท้ายก็ตกลงไปด้วยจนได้

ดาเรียกระพริบตาปริบๆเมื่อผ้าเช็ดหน้าถูกยื่นมาให้..แน่นอนว่าเขาจำได้ว่าอีกฝ่ายใช้มันไปแล้วทำให้สายตาละจากผ้าเช็ดหน้าและมองคนให้แทน

..เอาจริงดิ?

"...."

" ไม่เป็นอะไรครับผมเช็ดแล้ว.."

ไม่ว่าเปล่าหันใบหน้าให้ดูว่าปากของเขาในตอนนี้ไม่เลอะอะไรวางใจได้

ซึ่งไม่ใช่แนวที่เขาจะเลือกมาอ่าน

แต่ไม่รู้อะไรดลใจอาจจะเพราะลวดลายบนปก ในทีแรกเขาเพียงตั้งใจแค่จะเปิดผ่านๆ ทว่ารู้ตัวอีกทีก็ใช้เวลาล่วงไปกับการยืนอ่านหนังสือเล่มนั้นอยู่ที่มุมหนึ่งของชั้นหนังสือ..

"...."

ในทุกครั้งที่อ่านมาถึงในจุดที่ตัวละครทั้งสองภายในเรื่องแสดงความรักต่อกัน มันกลับทำให้คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ถึงอย่างนั้นเจ้าของเรือนผมสีเข้มก็ไม่มีทีท่าจะมันวางลงเลย

ร่างสูงมาหยุดยืนบริเวณโต๊ะสำหรับคืนหนังสือและเช็คอะไรอยู่นานสองนาน ก่อนที่จะหยิบหนังสือจำนวนหนึ่งขึ้นมาแล้วจึงนำไปเรียงตามชั้นในหมวดหมู่ที่หนังสือเหล่านั้นควรจะอยู่..

ยังไงมันก็เป็นหน้าที่หนึ่งของเขา..

ในจังหวะที่เขาเก็บหนังสือจนมาถึงเล่มสุดท้าย นัยน์ตาสองสีคู่นั้นกลับสะดุดกับปกสีสันสะดุดตาในมือของตัวเอง เมื่ออ่านจากชื่อหนังสือคาดว่าคงเป็นนวนิยายรักโรแมนติก..

"..?.."

(+)

"....."

ตาเหลือบมองไปทางคนข้างตัวเพียงเล็กน้อย ก่อนจะเบือนหน้าไปอีกทางและใช้มือเกี่ยเช็ดบริเวณมุมปากของตัวเองแทน

" เปล่าครับ.."

" ผมแค่คิดว่ามันสวยดีตอนลอยอยู่บนฟ้าพร้อมๆกัน.."

เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะเริ่มทานยากิโซบะโดยที่ไม่ได้ชวนคุยอะไรต่อ

เวลามีของเต็มปากมันไม่ค่อยจะพูดใช่มั้ยล่ะ?

ใช้เวลาอยู่สักพักเมื่อทานจนหมดเขาจึงทำท่าทีจะหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดปาก แต่เหมือนจะนึกขึ้นได้ว่าให้อีกฝ่ายไปแล้ว..

(+)

คำขอโทษที่ได้ยินจากปากคนเดินตามหลังทำให้เขาหันกลับไปมองเล็กน้อย เพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังขอโทษในเรื่องอะไรกันแน่..

" ไม่เป็นอะไรครับ.."

" ผมไม่ได้คิดมากขนาดนั้น "

เขานั่งลงที่ม้านั่งตัวหนึ่ง โดยเว้นที่ให้อีกคนนั่งด้วย ก่อนจะเริ่มทานของที่ซื้อมาอย่างเงียบๆในขณะที่สายตามองโคมบางส่วนที่คนอื่นเริ่มลอยกันไปบ้างแล้ว

"..คุณเอโดงาวะ"

น้ำเสียงเรียบนิ่งดูคล้ายว่ากำลังตำหนิในการฝืนถือของไว้มากมายของอีกคน

พวกเขามาเที่ยวงานเทศกาลด้วยกันไม่ใช่หรือไง? ไม่ได้ต้องการคนใช้ช่วยถือของที่เขาซื้อสักหน่อย

" ...ส่วนของผม "

" ถือเองได้ครับ.. "

ไม่ว่าเปล่าเขาเลือกที่จะหยิบยากิโซบะส่วนของตัวเองมาถือไว้ไม่ให้เป็นภาระของอีกฝ่าย ก่อนจะเดินนำไปหาที่นั่งทานด้วยกันที่ม้านั่งใกล้ๆ

เขาไม่ได้คิดอะไรต่อจากนั้นในตอนที่จับมือกัน ก็แค่กลัวที่จะคาดสายตาแค่นั้น เพราะระหว่างที่เดินไปร้านยากิโซบะ สายตาของดาเรียแทบจะมองไปทางอื่นตลอดเวลาราวกับกำลังเก็บรายละเอียดของการเทศกาลเพื่อใช้เป็นไอเดียในการออกแบบ

และเมื่อมือถูกปล่อยเขาเพียงแล้วลูบมือกับเสื้อของตัวเองเบาเท่านั้น ก่อนจะหันไปคุยกับเจ้าของร้านยากิโซบะ

"..ขอยากิโซบะสองที่ครับ "

การที่อีกคนยื่นมือมาทางข้างหลัง ทำให้เขาหยุดมองอยู่ครู่หนึ่ง..

...นี่คือจะให้เขาจับมือเหรอ?

"...."

ดาเรียไม่ได้พูดอะไร ท่าทีดูลังเลที่จะจับมือที่ยื่นมาให้อยู่เล็กน้อย แต่พอคิดว่าถ้าปฏิเสธเพื่อนคงจะเสียหน้า
สุดท้ายจึงตอบรับด้วยการจับตอบอย่างเบามือ..

ครั้งนี้พอไม่มีถุงมือให้สวมเหมือนเมื่อปลายปีที่แล้ว เขาถึงได้รู้ว่ามือของอีกคนอุ่นแค่ไหน..

" ครับ.."

เขาตอบกลับในขณะที่เดินตามไปอย่างเงียบๆ สายตากวาดมองไปรอบๆงานเทศกาล พลางคิดว่ามีคนเยอะกว่าที่เขาคิดไว้ซะอีกแถมเสียงค่อนข้างจะหนวกหูพอสมควรเลย

"...."

ขณะที่สายตามองรอบข้างสุดท้ายก็มาหยุดที่แผ่นหลังของคนตรงหน้าที่เดินนำอยู่..ก่อนที่มือจะเอื้อมไปจับชายเสื้อข้างหลังของเพื่อนร่วมชั้นปีไว้เบาๆ ราวว่ากลัวจะเผลอมองอย่างอื่นจนละสายตาไป

" ขออนุญาตนะครับ.."

"..สายไหมเหรอครับ? "

" ผมว่าทานของหวานพร้อมกันสองอย่างคงไม่ดีเท่าไหร่.."

เขามองแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลในมือ ก่อนจะหันกลับไปสบตากับอีกคน ยังไงทั้งสองอย่างนั่นก็ทำมาจากน้ำตาลทั้งคู่เขากินไม่ไหวหรอก

"..ถ้าคุณหิวทานยากิโซบะกันก็ได้นะครับ "

"..."

เขามองชาที่ถูกยื่นมาให้สลับกับใบหน้าของอีกคนครู่หนึ่ง

ไม่รู้ทำไมถึงได้รู้ว่าจะเลือกหยิบชาแถมยังเลือกแบบไม่หวานให้อีก อย่างกับว่าอีกฝ่ายรู้ใจเขายังไงอย่างงั้น คงจะบังเอิญ ไม่ก็ช่างสังเกตมากจนเกินไป

" อืม..ผมอยากดื่มชาพอดี "

" ..ขอบคุณครับ "

ดาเรียรับน้ำชามาก่อนจะหันไปจ่ายในส่วนของตัวเอง และอีกฝ่ายด้วย