ถ้ารู้ความคิดอีกคน ตัวเขาคงมีแอบเคืองอยู่บ้าง แต่ไม่ได้พูดอะไรออกไปเพราะก็เป็นความจริงที่เขายังมือใหม่หัดขี่

"...เชือก"
มองตามที่อีกคนชี้ พลางพยักหน้าให้ มือคว้าจับเชือกไว้อย่างเบามือ ไว้ใช้บังคับสินะ..

ยามที่นัวร์เริ่มเคลื่อนตัว ดันเต้แอบสะดุ้งตัวกึกเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆเริ่มคุ้นชิน ดวงตาเหลือบไปมองดาร์เชลแวบนึง

"มันก็...ไม่แย่...การขี่ม้าน่ะ"

ก่อนรีบหันกลับไปมองพลางลูบเจ้านัวร์ต่อ

การกระทำของนัวร์และการแปลของดาร์เชล ทำให้เขาหลุดยิ้มมุมปากพลางหัวเราะในลำคอเบาๆ

"หึ...ถ้าเจ้าว่าอย่างนั้นล่ะนะ"

"..."

ดันเต้ยืนมองดูวิธีปีนขึ้นอยู่ซักพัก ก่อนจะลองยกขาขึ้นไปเหยียบที่เหยียบแล้วปีนขึ้นไปขี่ แอบทุลักทุเลเล็กน้อย แต่ก็ยังคงรักษาภาพพจน์ของชนชั้นสูงไว้ได้อยู่

"...ก็ไม่เลวแฮะ"

กระซิบขึ้นเบาๆ มือลูบไล้ไปตามขนนุ่ม ทิวทัศน์และความรู้สึกต่างออกไปจากการนั่งพาหนะอื่นๆจริงๆ

ครานี้ที่เจ้าม้ากำยำเดินเข้ามาหา ประกายในตาแววตาก็ปิดเอาไว้ไม่มิด

ท่าทีของเจ้าชาร์ พัฟบอลข้างกายเขาก็ดูสนอกสนใจกับการกระทำของเขากับสหายสีดำตรงหน้า

" ข้าไม่ได้ขอให้เจ้าช่วยสอนข้าเสียหน่อย... "

ถึงปากจะพูดออกไปแบบนั้น แต่มือของเขาค่อยๆยกขึ้นไปให้อีกฝ่ายได้ทำความคุ้นเคยเสียก่อน พลางอิงมือเอาไว้รอให้เจ้าม้าอนุญาตให้ตนลูบได้

" ... ✨️ "

สายตาลอบมองตามที่รุ่นน้องกล่าวถึง แวบนึงที่ประกายความสนใจเผยออกมาก่อนที่จะหายไปเป็นแววตาเรียบนิ่งแทน

" ...เจ้าก็เดาไปเรื่อย พาหนะที่ดีกว่าม้าก็ดีกว่าตั้งเยอะแยะ "

เขาเบี่ยงประเด็นออกไป หน้าเสมองไปที่เจ้าม้า หลบตากับผู้สนทนาด้วยไม่อยากให้อีกฝ่ายรับรู้ ว่าตัวของเขานั้นขึ้นขี่ม้าไม่เป็น เนื่องด้วยที่อาณาจักรของเขา เลิกใช้ม้าในการเดินทาง ตั้งแต่ก่อนตัวดันเต้จะเกิดเสียอีก

แน่นอนว่าที่เขาพูดออกมา มาจากใจจริงของตัวดันเต้ด้วยส่วนนึง...อีกส่วนก็...

สายตาของดันเต้มองเจ้าม้าก่อนที่จะเสตามองไปทางอื่นเหมือนกำลังปิดบังบางอย่างอยู่ ปากมีแอบผิวขึ้นมานิดหน่อย

พอเสียงทักดังขึ้นเขาจึงเลือกที่จะก้าวเดินเข้าไปภายในโรงเลี้ยง พร้อมกับพยักหน้าเป็นการยืนยันให้กับประโยคแรกของอีกฝ่าย ทว่าก็ต้องส่ายหัวเล็กๆเป็นเชิงปฏิเสธให้

" ดาร์เชล...สินะ อรุณสวัสดิ์ "

เป็นดั่งที่คิดในหัวเมื่อครู่ ใช่คนที่เจอวันก่อนจริงๆ

" เปล่าหรอก ข้าแค่เดินผ่านมาน่ะ "

" อีกอย่างข้าไม่เห็นความจำเป็นที่ข้าจะต้องขี่ม้าเลย "

+

ดันเต้ยืนนิ่งมองดูการกระทำเหล่านั้น พลางคิดในหัวเรื่อยเปื่อยไปด้วย

ถ้าให้พูดกันตามตรง สาเหตุที่ตัวของดันเต้ออกมาเดินในตอนเช้า ก็คงไม่พ้นเจ้าพัฟบอลผู้ช่วยประจำตัวของนี่แหละ อ้อนขอให้เขาพามาเดินเล่นสักหน่อย

แล้วเขาก็ดันแพ้ลูกอ้อนเจ้าก้อนขนนี่ซะด้วยสิ

จังหวะที่กำลังเดินผ่านโรงเลี้ยงสัตว์ก็เห็นอะไรแวบๆเหมือนคนที่พึ่งได้เจอกันไปเมื่อไม่กี่วันก่อน ทำให้เขาค่อยๆเดินถอยหลังกลับมามอง ในจังหวะที่หนึ่งคนหนึ่งม้ากำลังสัมผัสหัวกันและกัน

" ... "

+