เขาตั้งใจมองจ้องไปในตาของคนตรงหน้าด้วยที่ดวงตาเป็นประกาย ราวกับคาดหวังคำตอบรับ ที่น่ายินดี

“จะฝึกทุกวันเลยก็ได้นะ” สายตาที่มุ่งมั่นยังคงจับจ้องอย่างไม่ลดละ

“อะ” เขาชะงักไปก่อนจะผละมืออกจากฮิโรโตะทันทีที่รู้สึกตัว

เขาลูบหลังคอตัวเองอย่างเขินอาย

“เอ่อ…ขอโทษที”

ถ้าไม่ถึงเวลาคับขันก็เป็นแบบนี้ตลอดสมแล้วที่เป็นคนคลั่งดาบ

“ถ้าคนที่ชอบน่ะไม่มีหรอก ตอนนี้มันก็ไม่ได้แย่นะ”

หลังจากที่มองหน้าอีกฝ่ายสักพักครุ่นคิดอยู่นาน ไดจิส่ายหัวก่อนจะจับมือของอีกฝ่ายมากุมไว้ด้านหน้า

“ยามาซากิซังน่ะ น่าสนใจที่สุดแล้ว” เก่งดาบทั้งยังคอยเป็นคู่ซ้อมให้ตลอด ชมจากใจจริง

เวลาที่มองไปที่ยามาซากิเห็นภาพคาตานะลอยมาตลอด

ดูเหมือนว่าจะคิดลึกเกินไปจนภาพดาบในหัวก็เริ่มเข้ามาแทรก จนลืมจุดมุ่งหมายของคำถามไปเสียแล้ว

”ไว้มาฝึกดาบด้วยกันอีกนะ“
(+)

เขาไม่ได้ตอบกลับอะไรได้แต่อมยิ้มให้กับการนึกสนุกของตัวเอง

เมื่ออีกฝ่ายเอนตัวพิงแบบไม่ทันตั้งตัวก็ไม่ได้ทำให้เขาขยับแม้แต่น้อย ทั้งยังรับตัวประคองไว้

ดวงตาของเขาเบิกกว้างกับคำถาม ไม่ได้คิดว่าจะถูกถามกลับแบบนี้ แต่ก็ไม่เกินจริงเลยที่ตัวเขาเองสนใจแต่ดาบจนแทบไม่ได้ทำอย่างอื่นเลย เรียกได้ว่าซึมดาบโดยแท้

ทว่าไดจิเงียบไปสักพักก่อนจะจ้องกลับไปที่ตัวฮิโรโตะอย่างเงียบๆ คิดว่ายังไงล่ะ?

อยากดูปฏิกิริยาของอีกฝ่ายว่าจะเป็นยังไง ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้เห็นมาสักพักแล้ว

ไดจิเลิ่กคิ้วขึ้น และคอยสังเกตอาการอีกฝ่าย ในใจคาดหวังอยากเห็นอีกฝ่ายเสียอาการบ้าง

เขายักไหล่ ประมาณว่าก็ไม่จำเป็นต้องแต่งอะไรมาก

ไดจิเดินเข้าไปตามมือเรียก เขายืนประกบข้างหลังอีกฝ่าย เอนตัวลงให้สายตาอยู่ระดับเดียวกันกับฮิโรโตะ

"ก็จริงนะ คงจะสนุกเลยสิท่า" ก่อนหันมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้ายิ้มๆเขาหัวเราะในลำคอจนสังเกตเห็นได้ว่ามุมปากของเขายกขึ้นและดวงตาที่หรี่ลง พร้อมมือขึ้นมาตบบ่าอีกฝ่ายเบาๆ

"ปีนี้มีใครยามาซากิซังสนใจเป็นพิเศษมั้ย?"ลองพูดแหย่อีกฝ่ายเล่น(+)

"ยามาซากิซัง ชุดนี้ใส่แล้วดูดีเลยนะ"

เขายืนกอดอกในชุดซ้อมดาบธรรมดาที่ใส่เป็นประจำ ทั้งที่รับบทเป็นผี นั่นเพราะรู้ตัวว่าไม่ต้องแต่งเยอะก็น่ากลัวอยู่แล้ว ด้วยร่างที่สูงใหญ่และใบหน้าไม่รับบุญ ใครเห็นเป็นต้องหนีเตลิด

"เลือกชุดได้ดีเลย" เขาปรายตามองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสีหน้าจริงจัง กำลังสังเกตอย่างตั้งใจ

"รุ่นน้องปีนี้เป็นยังไงบ้างล่ะ?"