ในวันย้ายเข้าหอพักคริสปินไม่มีที่บ้านมาส่ง ทว่าเขาไม่ได้ขนอะไรมามากนัก นอกจากกระเป๋าเสื้อผ้า ของใช้ส่วนตัวและห่อไม้แร็กเก็ตที่สะพายพาดบ่า ข้าวของส่วนใหญ่ของเขาอยู่ที่ห้องและรถขนส่งที่คงมาถึงภายในวันพรุ่งนี้

เด็กหนุ่มกดรับสายจากอูเบอร์ ไม่นานนักรถโดยสารของเขาจึงมาถึง—เพื่อพาเขากลับไปยังซอมเมอร์ลิน

เสียงแจ้งเตือนข้อความดังจากมือถือ เมื่อเปิดอ่าน, มันไม่ได้มาจากสาวที่ไหนแต่มาจากรูมเมทที่คาดว่าอยู่ที่หอพักแล้ว

เขาเพิ่งมาถึงเมืองเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน หลังจัดการแรปแซนด์วิชที่ซื้อจากร้านข้างทางและปัดเศษกับขากางเกง จึงพิมพ์ตอบกลับส่งไปสั้น ๆ

CJ: ใกล้ถึงแล้ว กำลังหารถ

+

CJ: พูดเป็นเล่น? สีเทาออกจะมีสเน่ห์ ให้เทียบกับสีเงินยวงของพระจันทร์จะว่าฉันพูดเกินไปไหม

คาดเดาจากบรรจุภัณฑ์และแบรนด์ ไม่แปลกใจเลยที่เธอจะดูฉุนเฉียว

"เอาเป็นว่าเรามาจัดการรอยก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกทีนะ"

คริสปินกล่าวอย่างใจเย็น ก่อนหยิบผ้าเช็ดหน้าที่พกติดตัวออกมาจากกระเป๋า; มันเป็นผ้าฝ้ายผืนบางลายสก็อตสีน้ำเงินดำดูไม่โดดเด่น ทว่าถูกพับมาอย่างประณีตเว้นเพียงรอยยับเล็กน้อยจากการจัดเก็บ

"อยากให้ฉันช่วยเช็ดให้ให้มั้ย" เขาไม่ได้ยื่นผ้าให้เธอทันทีแต่เอ่ยถามอย่างสุภาพ

เมื่อมองตามสายตาของเธอจึงเห็นลิปสติกที่หักเป็นสองท่อน พร้อมกับคำพูดและท่าทางสุดเสียดายพาลทำให้เขารู้สึกผิด ส่วนหนึ่งมันเป็นความผิดของเขา แม้ว่าจะไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้นก็ตาม

การมีพี่สาวถึงสามคนทำให้เขาพอรู้ว่าไม่ควรยุ่งกับเครื่องสำอางของผู้หญิง สิ่งของเหล่านี้เป็นของรักของหวงสำหรับสาวเจ้าที่รักสวยรักงามเป็นชีวิตจิตใจ—และราคาบางอย่างไม่ใด้ถูกเสียด้วย

+

(Gotta call my mom now. we might actually be related lol)

(DUDE we're almost the same person)

(นายสินะ JC ส่วนฉัน CJ 🫵 เราเล่นเทนนิสเหมือนกันเลย)

CJ: เธอคิดว่างั้นเหรอ? แหม แต่ฉันว่าสีเทาก็สวยเหมือนกันนะ

CJ: what about me? เธอว่าฉันเหมาะกับสีอะไร ☺️