( มาฝากสตอรี่แฝดหลังจากหายไปนานค่ะ😭 )

' จริงหรอ! ฮิฮิ ดีใจจัง ผมเองก็อยากอยู่กับท่านพี่ไปตลอดเหมือนกัน! '

' อืม อยู่ด้วยกันไปตลอดเลยนะ โคเมท '
' จะไม่มีอะไร... แยกพวกเราได้ ไม่มี... อะไร '

แม้จะได้ยินเหตุผลไม่สมเหตุสมผลแบบนั้น แต่ก็อดยิ้มไม่ได้เมื่อมองไปที่รอยยิ้มของคนเบื้องหน้า

' แต่! ท่านพี่ออกมาไม่บอกโคเมทแบบนี้ก็ไม่ดีเลยนะ! '
' ตอนที่ท่านพี่ไม่อยู่น่ะ เหงาจนน่ากลัวเลยล่ะ... '

อีกคนเอ่ยเสียงแผ่ว ได้ยินแบบนั้นก็นึกรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

' ขอโทษนะ โคเมท ต่อจากนี้จะไม่ทิ้งโคเมทไว้คนเดียวแล้ว สัญญาเลย '

เขาว่า พลางยกฝ่ามือไปลูบหัวอีกคนอย่างเอ็นดู

(+)

' ก็ดี จะพยายามหาเวลาว่างแล้วกัน '

สิ้นประโยค เสียงหน้ากระดาษที่กระทบปิดกันดังขึ้น ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน

' ว่าแล้วก็อยากได้กาแฟอีกสักแก้ว งั้นฉันไปหาที่ชงกาแฟก่อนล่ะ ก่อนที่จะภาพตัด '

เขาไม่ลืมที่จะหันมาลาอาแจ็กส์ก่อนที่จะเดินออกไปจากตรงนั้น

( ถ้าไม่มีอะไรต่อแล้วตัดจบที่เค้าได้เลยนะคะ🤏 ยังไงก้ขอบคุณที่มาเล่นด้วยกันนะคะ)

( หึ้ย จะพาเจ้าหมาปอมไปเล่นด้วยแน่นอนค่ะ🫵 )

' ที่พูดมาก็ไม่เคยกินสักอย่าง หรือว่าครั้งหน้าจะต้องลองจริงๆ นะ? '

สำหรับคนที่ตารางชีวิตมีเวลาทานอาหารแค่ไม่กี่มื้อ คงจะไม่ค่อยได้มีเวลาไปลองเมนูใหม่ ๆ บ้างนี่อาจจะถือเป็นโอกาศดีเลยที่จะได้ลองอะไรอย่างอื่นบ้าง

' ไว้ถ้าว่างจะชวนไปหาทานตามที่นายแนะนำแล้วกัน '

' งั้นหรือ? หรือบางทีฉันต้องลองสร้างอะไรที่ช่วยปลุกฉันได้โดยที่ไม่รบกวนคนอื่นนะ? '

ระหว่างที่พูด ปลายนิ้วก็แตะหน้ากระดาษไปทีละหน้าเหมือนกับกำลังหาอะไรที่เกี่ยวกับความคิดเมื่อกี้

' ของแบบนั้นช่วยได้ด้วยหรอ? '
' ถึงจะไม่ชอบรสเปนี้ยวเท่ารสขมเท่าไหร่ แต่ถ้าช่วยได้ก็น่าลอง? '

' ฮึ ฉันสูงกว่านายอีกนะ '

หลังจากที่ได้ยินที่อีกฝ่ายพูดแบบนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะนึกหัวเราะในลำคอออกมา เขาพูดแซวเบาๆ แม้จะรู้อยู่แล้วว่าพูดเบาแค่ไหนก็ได้ยินอยู่ดี..

' อาศัยเสียงสินะ? แปลกดีแฮะ? '

เขาไปมองพลางเอียงศีรษะเล็กน้อยอย่างประหลาดใจ

' วิธีอื่นน่ะหรอ? นั่นสิ นอกจากกาแฟขม ๆ แล้วมีอะไรบ้างนะที่ไม่ทำให้น็อคคาโต็ะไปสะก่อน– '

ถ้าไม่นับเรื่องโดนปลุกก็คงยากที่จะช่วยได้เทียบเท่ากับกาแฟของโปรดของเขาแล้วล่ะ..

' อา แต่ฉันชอบนะ ที่ตื่นตาสว่างได้ก็เพราะดื่มนั่นแหล่ะ '
' ฮึ่ม ชักจะสงสัยแล้วสิ คนที่ไม่ดื่มคาเฟอีนขม ๆ อย่างนายนี่ใช้วิธีอะไรในการไม่ให้ตัวเองน็อคกันนะ? '

จู่ ๆ เขาก็เหมือนจะนึกสงสัยอะไรขึ้นมา ในเมื่อที่ตลอดที่ผ่านมาเขาตื่นได้ก็เพราะมีกาแฟ แล้วคนที่ไม่ชอบดื่มกาแฟอย่างอาแจ็กส์นี่เขาตื่นกันได้ยังไงกันนะ..

' คอสมอส '
' รู้จักกันไว้ก็ดี '

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูสงบ ระหว่างที่พูดอยู่สายตาก็ยังคงกรอกมองตัวหนังสือยั้วเยี้ยมากมายบนหน้ากระดาษสีนวลไม่แม้แต่จะเหลือบมองอีกฝ่าย

' นานสิ ปกติไม่ค่อยชอบอ่านในห้องสมุดน่ะ '

ถึงจะไม่ได้บอกตรง ๆ แต่จากแค่อาแจ็กส์เดินเข้ามาใกล้เพียงนิดเดียวแล้วชุน-ชุน ก็ดันหนีซุกไปแล้ว ก็คงเดาได้ไม่ยากเท่าไหร่ว่าทำไม..

' แต่แถวนี้บรรกาศดีจริง ๆ นั่นแหล่ะ จนบางทีเอสเปรสโซก็เอาไม่อยู่แหน่ะ '

' งั้นหมายความว่าจะเบียดจนตกม้านั่งก็ไม่ว่าใช่ไหม? '
' พูดเล่นน่ะ แค่งีบพักสายตาสักหน่อยคงไม่ดันจนตกหรอก '

ระหว่างที่พูดก็เหมือนจะโยกตัวลงน้ำหนักเล็กน้อยเหมือนเป็นแกล้งดันเล่น ๆ ก่อนที่จะค่อย ๆ คล้อยหลับตาลง

' ไม่ใจดีเหมือนชุน-ชุน หรอกนะ ฝันไปเถอะ '

เห็นว่าฟิเนียมส่งสายตาจ้องมองมาแบบนั้น คงเดาได้ไม่อยากว่าหมายถึงอะไร
นึกได้แบบนั้นเขารีบเบือนหน้าหนีทันทีพร้อมกับพูดดักความหวังของอีกฝ่ายไปอย่างไม่ไยดี

' ถ้าอยากได้ล่ะก็สู้ไปทำเสื้อผ้าเนื้อตัวให้เรียบร้อยทีเดียวไม่ดีกว่ารึไง?'

' ไม่ขนาดนั้น ยังไงก็ต้องเจอหน้านายทุกวันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? '
' อา ขอบใจ '

เขาหันไปมองคุกกี้ในมืออีกฝ่าย ก่อนที่ฝ่ามือจะยกไปรับคุกกี้รูปร่างคล้ายคลึงกับดอกกุหลาบมา
ด้วยความสงสัยในรสชาติ หลังจากที่รับมาแล้วเขาจึงตัดสินใจที่จะชิมทันที

' อืม ไม่แปลกใจที่จะดังในอาณาจักรนายล่ะนะ '

เขาเอ่ยปากชื่นชมแม้ว่าน้ำเสียงและสีหน้าจะไม่ได้แสดงออกก็ตาม

' พัฟบอล ตอนนี้เธอมุดตัวซ่อนไปแล้วล่ะ '
' ชุน-ชุน ขี้กลัวนิดหน่อยน่ะ เป็นเรื่องปกติ '

เขาเอ่ยในระหว่างที่สายตาก็หันไปสนใจเหล่าตัวหนังสือบนหน้ากระดาษสีนวลต่อ

' แล้วนาย– ... '

เขาลากเสียงยาคล้ายกำลังจะพูดอะไรซักอย่างแต่เพราะไม่รู้ชื่อของอีกฝ่ายยังไงยังงั้น..

' ฮึ ทำไมจะไม่ล่ะ? ฉันพูดเรื่องนี้ได้ยันสร้างอารยธรรมใหม่เลย '
'ช่วยไม่ได้ '

ว่าแล้ว เขาก็ค่อย ๆ หันไปเอนตัวพิงไหล่อีกฝ่ายแทน ด้วยบรรยากาศที่ดูสบาย ๆ เหมาะแก่การพักสายตาสักนาทีสองนาที

' พูดเองนะ เมื่อยฉันไม่ลุกให้หรอกนะ '

เขาค่อย ๆ หลี่ตาลงทำทรงเหมือนจะงีบแต่ก็ไม่ได้งีบจริงสะงั้น ยังกับแค่เมื่อยหาที่พิงหลัง

' ชุน-ชุน ก็กลัวแบบนี้มาแต่ไรแต่ไรแล้วนะ? แล้วก็ เรียกว่าคอสมอสปกติสะที เรียกแบบนั้นแล้วน่าขนลุกชะมัด.. '

เขาเอ่ยระหว่างที่ปลายนิ้วสองนิ้วก็ดันแว่นที่กำลังสวมอยู่ ส่วนชุน-ชุน เหมือนว่าจะหนีมุดเจ้าไปอยู่ในผมของเขาอีกแล้วล่ะ

' แล้ว มาทำอะไรแถวนี้ล่ะ เดินเลยหรอ? '