ตรงหน้าของโคเมทคือเกสรที่กำลังล่องลอยอยู่เหนือศีรษะของเขาอยู่ แม้จะอยู่สูงกว่ามากจนเขย่งขาไม่ถึง แต่ถ้ากระโดดไปคว้าก็น่าจะถึง เขาคิด

' หึบ! '

ว่าแล้วก็ไม่รีรอที่จะเขย่งก้าวกระโดดหวังจะยื่นมือไปคว้าเกสรมาให้ได้ แต่ดูเหมือนว่าจะประหม่าไปหน่อยจนสะดุดขาตัวเองสะยังงั้น
ไม่ทันจะได้รู้ตัว เสียงร้องลั่นพร้อมกับตัวเขาที่เอนล้มหน้าจมผืนหญ้าไปสะแล้ว...

' ครับ! เอ๋– ผมไม่เคยบอกมาก่อนหรอครับเนี่ย แปลกจัง? '
' แต่ว่า ท่านพี่ไม่ค่อยชอบออกมาเจอคนอื่นเท่าไหร่ คงจะไม่แปลกล่ะมั้งครับ~? '

ถึงจะอยากเล่าเรื่องท่านพี่ให้เจอราร์ดฟังมากกว่านี้ แต่ถ้าให้โคเมทพูดเรื่องท่านพี่ของเขาแล้วล่ะก็ สองวันคงยังไม่พอแน่ ๆ

' ไม่ต้องห่วงครับ! เรื่องแค่นี้ผมต้องทำได้แน่นอนครับ! '

เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเต็มเปรียบไปด้วยความกระตือรือร้น

(+)

' เอ๋ อืม— ก็คงจะฝึกทำอาหาร พอตกฟ้ามืดก็แอบมานอนดูดาวกับท่านพี่ล่ะมั้งครับ ผมก็จำไม่ค่อยได้สะด้วยสิ '

ปลายนิ้วเกาที่แก้มของตัวเองเบา ๆ

' อ้ะ ตรงนั้นยังเหลือเกสรด้วยล่ะครับ! '

สายตาดันไปสดุดกับเกสรหนึ่งที่ลอยอยู่ไม่ไกลนัก ว่าแต่เขาก็รีบวิ่งไปทางเกสรนั้นทันทีหวังจะจับให้ได้

' งั้นหรอครับ? '
' แต่ไหน ๆ ก็ยังมีเวลาอีกเยอะ ผมเองก็อยากจะลองจับเกสรมาให้ได้จังครับ! '

จู่ ๆ เจ้าตัวก็ลุกขึ้นพรวดพร้อมกับแพชชั่นของความกระตือรือร้นสะงั้น

' ปีที่ผ่านมาไม่ลืมก็จับไม่ได้ตลอดเลยครับ เพราะงั้นปีนี้ผมจะพยายามอีกรอบครับ! '

ว่าแล้วก็เริ่มกวาดสายตามองไปรอบ ๆ หวังจะเจอเกสรแถว ๆ นี้บ้าง!

' เห๋? จับเกสรหรอ? '
' จริงสิ ผมไม่ได้คิดเรื่องจับเกสรเลยน่ะครับ แบบว่า ลืมไปสะสนิทเลย.. ฮะ ฮะ'

ฝ่ามือถูหลังคอไปมาพร้อมกับเสียงหัวเราะแห้ง ๆ ท่าจะลืมสนิทจริง ๆ

' หรือว่าที่ตัวเปียกโชกแบบนั้นจะเพราะจับเกสรน่ะครับ? '

' อ้ะ? ม ไม่เลยครับ ผมยังมีเวลาให้ได้นอนดูดาวอีกเยอะเลยครับ~! '

เขาพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ แท้ในใจก็รู้อยู่แก่ใจก็ตามว่าเวลาเยอะที่ว่าคือการกลับหอพักดึกก็ตาม..

' สบายมากครับ! งั้นเอาเป็นว่า เสื้อคลุมนั้นค่อยคืนวันอื่นก็ได้ครับ ยังไงก็เป็นชุดธรรมดาอยู่แล้ว '
' ห้า— วันนี้อากาศดีจนไม่อยากกลับหอเลยนะครับ~ '

ระหว่างพูดก็ค่อย ๆ หย่อนตัวลงนั่งข้าง ๆ อีกฝ่าย

' แฮะ ๆ ความจริงก็คิดจะแอบมานอนดูดาวน่ะครับ... '
' แต่ตัวเปียกโชกแบบนั้นหนาวน่าดูเลยนะครับ? อืม... ไม่มีเสื้อคลุมตัวใหญ่ ๆ สะด้วยสิ... งั้น '

สิ้นคำเขาก็ถอดผ้าคลุมสีดำทมิฬออกจากบ่า โคเมทค่อยๆ ย่อตัวลงมือทั้งสองพลางยื่นผ้าคลุมผืนนั้นไปคลุมให้กับเจอราร์ด

' ผมไม่อยากให้คุณหนาว เพราะงั้นอย่าเกรงใจแล้วช่วยคลุมผ้าคลุมทีนะครับ~ '

( เค้ามา🙌🏻 )

' ร รุ่นพี่เจอราร์ด? '

ฝีเท้าทั้งสองหยุดลงเมื่อสายตาของเขาเหลือบไปเห็นเจอราร์ดที่ตัวเปียกโชกแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะต้องเดินไปหาด้วยความเป็นห่วง

' เอ... ป เป็นอะไรหรือเปล่าครับ? '

เมื่อเข้ามาใกล้มากขึ้นก็สังเกตุเห็นว่าอีกฝ่ายกำลัวเหม่อลอยอยู่ เขาจึงค่อย ๆ ลองยื่นฝ่ามือไปใกล้ ๆ กับใบหน้าของเจอราร์ด พลางโบกมือขึ้นลงอย่างช้า ๆ

(เค้า555555555555555555555
คุนมาเหนือนุเหลืออะไร😭😭😭😭)