ทุกอย่างมันลงล็อกเข้าหากันหมดเลยริน แล้วพี่ก็เชื่อว่าโยอิจิจะไม่เป็นอะไร

เผลอ ๆ โยอิจิจะไปซื้อใจพวกไคเซอร์ได้เลยด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้นนายใจเย็น ๆ ก่อนนะริน

อย่าเพิ่งใจร้อน พักผ่อนฟื้นฟูร่างกายให้กลับมาเป็นปกติก่อนเชื่อพี่ แล้วเดี๋ยวพวกเราค่อยไปช่วยโยอิจิกัน" (287)

ผมนึกว่าเขาจะอวดด้วยซ้ำ..." อิซางิเว้นจังหวะพูดไปเล็กน้อย

ซึ่งมันก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่รถติดไฟแดงพอดี ราวิญโญ่จึงหันมามองทางคนเด็กกว่า และเจ้าตัวก็ได้เห็นว่าอิซางิกำลังยิ้มขึ้นมาอยู่

'สงสัยบันนี่น่าจะมีโอกาสอยู่นะเนี่ย' ราวิญโญ่คิด แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป เพราะมันเป็นเรื่องระหว่างคนสองคนที่จะต้องตัดสินใจกันเอาเอง (91)

“ทำไมยจจังถึงดูสนิทกับนายจัง”
“หรือว่าเองจะเป็นกิ๊กตัวจริง?”
“ทำไมไม่เล่าให้พวกเราฟังหน่อยล่ะ ว่าไปรู้จักยจจังได้ยังไง”
คู่หูนักฆ่า-นินจาเอ่ยขึ้น ดึงสายตาคนส่วนใหญ่มาที่นายแบบหนุ่ม

เป็นเรื่องแล้วไหมล่ะ

"ไม่ ๆ ---

ในขณะที่จีอ็อตโต้กำลังพูดปฏิเสธออกไปนั้น เจ้าตัวกลับฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ถ้าเป็นโรงเรียนในสลัม มันจะไม่มีเอกสารที่เกี่ยวกับนักเรียนเก็บไว้เลย

เพราะโรงเรียนในสลัมจะมีนักเรียนที่ค่อนข้างเยอะ และนักเรียนบางส่วนก็เข้า ๆ ออก ๆ บ่อย แล้วครูก็ไม่ได้สนใจพวกนักเรียนเลยด้วยซ้ำ (64)

โอเปร่าจึงจิ๊ปากออกมาอย่างหงุดหงิด หงุดหงิดเพราะตัวโอเปร่าดันลืมคำนึงถึงเรื่องนี้ไปแล้วจริง ๆ

"เออ ขอบใจที่เตือน ยังไงฉันก็มาทันแน่นอน แกก็แถให้เนียนเข้าไว้ล่ะอัสโมเดอุส" (167)

ซึ่งอลิสกับคลาร่าก็ไม่ได้มีความลังเลเลยที่จะคว้าแก้วตรงหน้ามา ก่อนที่จะกระดกดื่มเข้าไปจนหมด

จากนั้นทั้ง 2 ตนก็รู้สึกเหมือนกับว่ามีอะไรกำลังเข้ามารัดหัวใจของตัวเองอย่างรวดเร็ว

'ถ้าพวกเธอคิดที่จะทำร้ายท่านอิรุมะ ใบมีดกับโซ่ปิศาจที่พันรอบหัวใจของพวกเธอ ก็จะรัดจนแน่น และปักไปที่กลางหัวใจของพวกเธอทันที' (211)

"ซากุระซังจริง ๆ เหรอครับ?" แล้วนิเรอิก็ได้เห็นภาพที่แมว 2 สีในอ้อมกอดของสุโอพยักหน้าขึ้นลงไปมาแทนคำตอบ

"ไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ"

"ใช่ ฉันเองก็ไม่อยากจะเชื่อเลยเหมือนกัน"

และในที่สุดสุโอกับนิเรอิก็ตัดสินใจว่าจะเอาเรื่องนี้ไปปรึกษากับอุเมมิยะ เพราะพวกเขาทั้ง 2 คนก็ไม่รู้ว่าจะต้องช่วยซากุระยังไงแล้วจริง ๆ (26)

ส่วนทางด้านนางิเอง เจ้าตัวก็อ่านหนังสือที่เรโอะให้มา พร้อมกับเขียนสรุปตามความเข้าใจของตัวเองไปด้วย

"ยุ่งยากจัง เฮ้อ" นางิบ่นขึ้นมาเบา ๆ แต่พอนึกไปถึงรอยยิ้มของอิซางิแล้ว นางิก็ยิ้มตามขึ้นมาอย่างมีความสุข

"ก็นะ ดันไปรักของหวงเขาซะด้วย ก็ไม่แปลกที่จะมาทำกับเราขนาดนี้" (170)

เรโอะตอบปฏิเสธออกไป แล้วขอกอดแทน เพราะในความฝันนั้นเรโอะเห็นว่าอิซางิไม่ยอมให้เจ้าตัวกอดแบบดี ๆ เลยสักครั้ง

"ได้สิ" อิซางิตอบรับออกไป แล้วโน้มตัวเข้าไปสวมกอดกับเรโอะแน่น เรโอะเองก็ยกแขนทั้ง 2 ข้างขึ้นมากอดตอบอิซางิไปด้วยเช่นกัน (247)