หลังจากที่คนหลายๆคนทยอยกันเดินออกจากอาคาร บ้างก็ยังนั่งปรับอารมณ์ บ้างก็เดินออกมาอย่างไร้จุดหมาย และตัวเขาเองก็เป็นหนึ่งในนั้น
ความรู้สึกไม่สบายใจที่ท่วมท้นในอก มันทำให้เขารู้สึกอึดอัดอย่างน่าประหลาด กระนั้นการเดินออกไปรับลมเสียหน่อยก็คงจะดี
เพราะตอนนี้ก็คงทำอะไรไม่ได้อยู่ดี..
+
หลังจากที่คนหลายๆคนทยอยกันเดินออกจากอาคาร บ้างก็ยังนั่งปรับอารมณ์ บ้างก็เดินออกมาอย่างไร้จุดหมาย และตัวเขาเองก็เป็นหนึ่งในนั้น
ความรู้สึกไม่สบายใจที่ท่วมท้นในอก มันทำให้เขารู้สึกอึดอัดอย่างน่าประหลาด กระนั้นการเดินออกไปรับลมเสียหน่อยก็คงจะดี
เพราะตอนนี้ก็คงทำอะไรไม่ได้อยู่ดี..
+
(จะทำนานแล้วแต่หมดไฟไปแปปนึ่ง😭)
ในช่วงสายวันหนึ่งหลังจากจบเรื่องราวหลายอย่างมาในที่สุดก็ได้พักผ่อนสักที ได้เดินเล่นสูดอากาศ แต่ว่ารู้ตัวอีกทีก็มีบางสิ่งหายไปซะแล้ว..
‘ ทำไมถึงอุ่นหลังแปลกๆกันนะ.. ’
สายตาก้มลงเห็นเส้นผมที่ปลิวมาด้านหน้าตามลม
’ …? ริบบิ้นล่ะ.. ’
จากนั้นก็ได้เดินหารอบโรงเรียนอีกครั้งแต่ทว่าเท่าไหร่ก็ไม่เจอ..จนกลับมาจุดเดิม..
(จะทำนานแล้วแต่หมดไฟไปแปปนึ่ง😭)
ในช่วงสายวันหนึ่งหลังจากจบเรื่องราวหลายอย่างมาในที่สุดก็ได้พักผ่อนสักที ได้เดินเล่นสูดอากาศ แต่ว่ารู้ตัวอีกทีก็มีบางสิ่งหายไปซะแล้ว..
‘ ทำไมถึงอุ่นหลังแปลกๆกันนะ.. ’
สายตาก้มลงเห็นเส้นผมที่ปลิวมาด้านหน้าตามลม
’ …? ริบบิ้นล่ะ.. ’
จากนั้นก็ได้เดินหารอบโรงเรียนอีกครั้งแต่ทว่าเท่าไหร่ก็ไม่เจอ..จนกลับมาจุดเดิม..
สดับฟังเมื่อเจ้าอยู่
รับรู้จึงเฝ้าเขียน
บันทึกเพื่อร่ำเรียน
คอยเพียรอ่านและขานไป
— 「 與義 」
สดับฟังเมื่อเจ้าอยู่
รับรู้จึงเฝ้าเขียน
บันทึกเพื่อร่ำเรียน
คอยเพียรอ่านและขานไป
— 「 與義 」
ยามลืมตาขึ้น ความไม่คุ้นเคยถาโถมเข้ามาพร้อมกับความเย็นเฉียบ ทำให้ร่างกายมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนทุกอย่างจะค่อย ๆ สงบลง
เมื่อขยับตัวได้ เขาพยายามลุกขึ้นทันที ทว่าไม่ทันได้ก้าวไปไหน ขาทั้งสองกลับอ่อนแรง ทรุดล้มลงกระแทกพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ความเจ็บแล่นวาบผ่านร่างกายราวสายฟ้า
+
ยามลืมตาขึ้น ความไม่คุ้นเคยถาโถมเข้ามาพร้อมกับความเย็นเฉียบ ทำให้ร่างกายมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนทุกอย่างจะค่อย ๆ สงบลง
เมื่อขยับตัวได้ เขาพยายามลุกขึ้นทันที ทว่าไม่ทันได้ก้าวไปไหน ขาทั้งสองกลับอ่อนแรง ทรุดล้มลงกระแทกพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ความเจ็บแล่นวาบผ่านร่างกายราวสายฟ้า
+
[ เปิดโรล |แยกรูท | หลังจบปฐมนิเทศ ]
รอบข้างเริ่มเงียบลง นักเรียนส่วนใหญ่กระจายตัวออกไปแล้ว เหลือเพียงเสียงฝีเท้าประปรายกับลมที่พัดผ่านช่องทางเดินยาว
เมย์พิงกำแพงอยู่ตรงนั้น หน้ากากจิ้งจอกดำยังบดบังสีหน้าเขาไว้ทั้งหมด ราวกับเจ้าตัวไม่รีบร้อนจะถอดมันออก
+
[ เปิดโรล |แยกรูท | หลังจบปฐมนิเทศ ]
รอบข้างเริ่มเงียบลง นักเรียนส่วนใหญ่กระจายตัวออกไปแล้ว เหลือเพียงเสียงฝีเท้าประปรายกับลมที่พัดผ่านช่องทางเดินยาว
เมย์พิงกำแพงอยู่ตรงนั้น หน้ากากจิ้งจอกดำยังบดบังสีหน้าเขาไว้ทั้งหมด ราวกับเจ้าตัวไม่รีบร้อนจะถอดมันออก
+
|โรลเปิด | แยกรูท |
การแนะนำกฎเกณฑ์ของ ‘โชคุไซ’ ได้จบลง ผู้คนในห้องโถงค่อย ๆ ทยอยเดินออกไปเรื่อย ๆ ทว่า ทาคายามะ ฮารุโตะ ยังคงนั่งนิ่งอยู่กับที่ ในมือถือหน้ากากจิ้งจอกที่แต่งแต้มไปด้วยลวดลายแห่ง ‘บาป’
มืออีกข้างบีบรัดต้นคอไว้แน่น ราวกับว่าแรงบีบนั้นจะช่วยพิสูจน์การมีอยู่ของตัวเขาเอง
|โรลเปิด | แยกรูท |
การแนะนำกฎเกณฑ์ของ ‘โชคุไซ’ ได้จบลง ผู้คนในห้องโถงค่อย ๆ ทยอยเดินออกไปเรื่อย ๆ ทว่า ทาคายามะ ฮารุโตะ ยังคงนั่งนิ่งอยู่กับที่ ในมือถือหน้ากากจิ้งจอกที่แต่งแต้มไปด้วยลวดลายแห่ง ‘บาป’
มืออีกข้างบีบรัดต้นคอไว้แน่น ราวกับว่าแรงบีบนั้นจะช่วยพิสูจน์การมีอยู่ของตัวเขาเอง
เลือดที่ไหลเวียนในกายเริ่มเย็นเฉียบ
กลายเป็นร่างที่ค่อย ๆ จมลงสู่ห้วงมหาสมุทรอันไร้ก้นบึ้ง
ทั้งดำมืดและเยือกเย็น ไร้ความรู้สึก
.
.
ไม่มีเสียงสะอื้น ไม่มีความเจ็บปวด
มีเพียงความเงียบงันที่โอบกอดตัวเราไว้
.
.
แสงค่อย ๆ เลือนดับลง
จนมืดสนิท
.
.
ทว่า
“เฮือก!!”
ความเงียบนั้นถูกฉีกกระชากออกอย่างรุนแรง
วิญญาณถูกดึงกลับคืนสู่ร่างจนแทบแตกสลาย
เลือดที่ไหลเวียนในกายเริ่มเย็นเฉียบ
กลายเป็นร่างที่ค่อย ๆ จมลงสู่ห้วงมหาสมุทรอันไร้ก้นบึ้ง
ทั้งดำมืดและเยือกเย็น ไร้ความรู้สึก
.
.
ไม่มีเสียงสะอื้น ไม่มีความเจ็บปวด
มีเพียงความเงียบงันที่โอบกอดตัวเราไว้
.
.
แสงค่อย ๆ เลือนดับลง
จนมืดสนิท
.
.
ทว่า
“เฮือก!!”
ความเงียบนั้นถูกฉีกกระชากออกอย่างรุนแรง
วิญญาณถูกดึงกลับคืนสู่ร่างจนแทบแตกสลาย
โรลเปิด | แยกรูท
หลังสิ้นสุดเสียงประกาศ ประถมนิเทศปิดฉากลง ผู้คนทยอยลุกจากที่นั่งแยกย้ายเดินออกไป
เพียงแต่ชายหนุ่มผมเปียยาวใต้หน้ากากคนนึงยังคงนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวเดิม มือบีบเขานวดไปมาราวจิตใจกับจมอยู่ในห้วงความคิด
(เก้าอี้ข้างๆยังว่าอยู่มาแจมได้นะคะ แต่ฝปค.อาจตอบช้าหน่อยค่ะ🙇)
โรลเปิด | แยกรูท
หลังสิ้นสุดเสียงประกาศ ประถมนิเทศปิดฉากลง ผู้คนทยอยลุกจากที่นั่งแยกย้ายเดินออกไป
เพียงแต่ชายหนุ่มผมเปียยาวใต้หน้ากากคนนึงยังคงนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวเดิม มือบีบเขานวดไปมาราวจิตใจกับจมอยู่ในห้วงความคิด
(เก้าอี้ข้างๆยังว่าอยู่มาแจมได้นะคะ แต่ฝปค.อาจตอบช้าหน่อยค่ะ🙇)
โรลเปิด | หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
คุณกำลังทยอยออกจากแถวหลังจากทำตามคำสั่งของประธานนักเรียนหญิง เสียงพูดคุยพึมพำดังขึ้นเป็นระยะ บางคนกังวล บางคนตื่นเต้น คุณอาจจะกำลังหาทางออก แต่กลับถูกนักเรียนชายคนหนึ่งเรียกไว้
“ ว่างรึปล่าว..?
มาเล่นเกมฆ่าเวลาหน่อยมั้ย ”
คุณอาจจะคุ้นหน้าเด็หคนนี้หรือไม่คุ้นก็ได้ แต่ว่า..คนๆนี้ไม่ใช่ว่ายืนข้างประธานเมื่อหี้นี้หรอ?
(+ได้นะ)
โรลเปิด | หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
คุณกำลังทยอยออกจากแถวหลังจากทำตามคำสั่งของประธานนักเรียนหญิง เสียงพูดคุยพึมพำดังขึ้นเป็นระยะ บางคนกังวล บางคนตื่นเต้น คุณอาจจะกำลังหาทางออก แต่กลับถูกนักเรียนชายคนหนึ่งเรียกไว้
“ ว่างรึปล่าว..?
มาเล่นเกมฆ่าเวลาหน่อยมั้ย ”
คุณอาจจะคุ้นหน้าเด็หคนนี้หรือไม่คุ้นก็ได้ แต่ว่า..คนๆนี้ไม่ใช่ว่ายืนข้างประธานเมื่อหี้นี้หรอ?
(+ได้นะ)
『 砂糖 塞壬 』
อาจารย์สอนณิตศาสตร์และวิชางานช่าง
"ถ้ามีตรงไหนไม่เข้าใจ ได้โปรดถามมาได้เลยค่ะ"
"แล้วเราจะหาแนวทางการแก้ปัญหาไปพร้อมกัน"
▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁
∑ Co | role | talk | เวิ่น DM 24/7
∑ Doc - in bio
『 砂糖 塞壬 』
อาจารย์สอนณิตศาสตร์และวิชางานช่าง
"ถ้ามีตรงไหนไม่เข้าใจ ได้โปรดถามมาได้เลยค่ะ"
"แล้วเราจะหาแนวทางการแก้ปัญหาไปพร้อมกัน"
▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁
∑ Co | role | talk | เวิ่น DM 24/7
∑ Doc - in bio
เสียง
มากมายเกินไป
เสียงฝีเท้า เสียงหายใจ คำกระซิบที่ไม่ตั้งใจให้ได้ยิน
ทุกเสียงซ้อนทับกันจนแยกไม่ออกว่าสิ่งใดที่สำคัญ
แต่สิ่งหนึ่งที่ตระหนักได้ คือการ'ทำตามที่พวกเขาบอก'
(1/7)
เสียง
มากมายเกินไป
เสียงฝีเท้า เสียงหายใจ คำกระซิบที่ไม่ตั้งใจให้ได้ยิน
ทุกเสียงซ้อนทับกันจนแยกไม่ออกว่าสิ่งใดที่สำคัญ
แต่สิ่งหนึ่งที่ตระหนักได้ คือการ'ทำตามที่พวกเขาบอก'
(1/7)
[โรลเปิด +ได้ | แยกรูท]
ความเจ็บปวดค่อยๆจางเบาบางลงไปแล้ว แต่ผลตกค้างก็ยังคงเห็นได้ชัดในท่าทางของนักเรียนคนอื่นๆ
เอย์เซย์ยังมึนงงแต่ร่างกายกลับเดินไปเอง
ที่สุดแล้วก็มาหยุดตรงหน้าคุณพร้อมวงยางมัดผมในมือ
เขายกยิ้มบางๆ เอ่ยสุภาพด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับว่าการเสแสร้งดำเนินชีวิตให้เป็นไปอย่างปกติสามัญทั้งที่ไม่ได้เป็นเช่นนั้นช่างเป็นเรื่องคุ้นชินเอาเสียเหลือเกิน
[โรลเปิด +ได้ | แยกรูท]
ความเจ็บปวดค่อยๆจางเบาบางลงไปแล้ว แต่ผลตกค้างก็ยังคงเห็นได้ชัดในท่าทางของนักเรียนคนอื่นๆ
เอย์เซย์ยังมึนงงแต่ร่างกายกลับเดินไปเอง
ที่สุดแล้วก็มาหยุดตรงหน้าคุณพร้อมวงยางมัดผมในมือ
เขายกยิ้มบางๆ เอ่ยสุภาพด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับว่าการเสแสร้งดำเนินชีวิตให้เป็นไปอย่างปกติสามัญทั้งที่ไม่ได้เป็นเช่นนั้นช่างเป็นเรื่องคุ้นชินเอาเสียเหลือเกิน
หลังพิธีปฐมนิเทศสิ้นสุดลง ความตึงเครียดที่ถูกกดทับไว้ก็ฉายชัดขึ้นบนใบหน้าของเขาในทันที
หยาดเหงื่อค่อย ๆ ซึมไหลออกมาพร้อมความตระหนกต่อภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ และพร้อมทั้งหัวใจที่ควรจะดับสิ้นไปพร้อม ๆ กับภาพสุดท้ายนั่นแล้วกลับเต้นเร็วจนผิดปกติ
—ภาพที่แล่นซ้ำไปซ้ำมาในห้วงความคิด กระแทกกระทั้นทรวงอกเจ็บปวดไปหมด จนเขาจำต้องยกมือขึ้นกอบกุมมันไว้
+
หลังพิธีปฐมนิเทศสิ้นสุดลง ความตึงเครียดที่ถูกกดทับไว้ก็ฉายชัดขึ้นบนใบหน้าของเขาในทันที
หยาดเหงื่อค่อย ๆ ซึมไหลออกมาพร้อมความตระหนกต่อภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ และพร้อมทั้งหัวใจที่ควรจะดับสิ้นไปพร้อม ๆ กับภาพสุดท้ายนั่นแล้วกลับเต้นเร็วจนผิดปกติ
—ภาพที่แล่นซ้ำไปซ้ำมาในห้วงความคิด กระแทกกระทั้นทรวงอกเจ็บปวดไปหมด จนเขาจำต้องยกมือขึ้นกอบกุมมันไว้
+
(เปิดให้แจมเฉพาะนักเรียน)
วันแรก ณ ที่แห่งนี้
คุณผู้ราวกับแกะหลงทาง
อาจจะเป็นแกะที่หลงผิดในบาป
แกะที่หวาดกลัวการทำผิด หรืออาจจะ
แกะที่ใสซื่อบริสุทธิ์เกินกว่าจะเข้าใจว่า
ตนได้ทำอะไรลงไป
แต่ก็ไม่ใช่แกะทุกตัว
จะเป็น [ มิตรสหาย ] อันดีกับพวกคุณ
แกะบางตัวอาจผันแปรเปลี่ยน
จากขาวเป็นดำ
จากใสเป็นขุ่น
จากรักดี
เป็นพระพฤติชั่ว
TW : body horror
(เปิดให้แจมเฉพาะนักเรียน)
วันแรก ณ ที่แห่งนี้
คุณผู้ราวกับแกะหลงทาง
อาจจะเป็นแกะที่หลงผิดในบาป
แกะที่หวาดกลัวการทำผิด หรืออาจจะ
แกะที่ใสซื่อบริสุทธิ์เกินกว่าจะเข้าใจว่า
ตนได้ทำอะไรลงไป
แต่ก็ไม่ใช่แกะทุกตัว
จะเป็น [ มิตรสหาย ] อันดีกับพวกคุณ
แกะบางตัวอาจผันแปรเปลี่ยน
จากขาวเป็นดำ
จากใสเป็นขุ่น
จากรักดี
เป็นพระพฤติชั่ว
TW : body horror
[โรลเปิด|แยกรูท|แถวหอประชุมหลังปฐมนิเทศ]
เด็กหนุ่มท่าทางกระตือรือล้นคนหนึ่งดักรอคุณอยู่ที่หนึ่งในทางออกจากหอประชุม
หน้ากากบนหัวนั่นทำให้คุณเข้าใจได้ว่าเขาก็เป็นหนึ่งในนักเรียน
“งายยยย~~ทั้งหมดนี่น่าตื่นเต้นดีเนอะว่ามั้ย?”
“เอ๊ะ—หรือว่าคุณมีความเห็นอย่างอื่นกัน อยากแบ่งปันสักหน่อยมั้ยล่ะ?”
“ว่าแต่ [คุณ] มีชื่อว่าอะไรนะ?”
ปากกาเคมีในมือของเขาถูกเปิดออก
[โรลเปิด|แยกรูท|แถวหอประชุมหลังปฐมนิเทศ]
เด็กหนุ่มท่าทางกระตือรือล้นคนหนึ่งดักรอคุณอยู่ที่หนึ่งในทางออกจากหอประชุม
หน้ากากบนหัวนั่นทำให้คุณเข้าใจได้ว่าเขาก็เป็นหนึ่งในนักเรียน
“งายยยย~~ทั้งหมดนี่น่าตื่นเต้นดีเนอะว่ามั้ย?”
“เอ๊ะ—หรือว่าคุณมีความเห็นอย่างอื่นกัน อยากแบ่งปันสักหน่อยมั้ยล่ะ?”
“ว่าแต่ [คุณ] มีชื่อว่าอะไรนะ?”
ปากกาเคมีในมือของเขาถูกเปิดออก
เปลือกกลวงเปล่าที่ทำตามการชักจูงอย่างว่าง่ายโดยไม่ขัดขืน
ที่ออกมาก็เพียงเพราะมันเขียนบอกไว้อย่างงั้น…เป็นบรรทัดแรก
เดินตามการกวัดแกว่งของต่างหูข้างนั้นมา
สองมือประคองหน้ากากไร้ลวดลายก่อนจะค่อยๆสวมตามอย่างคนส่วนใหญ่ในสถานที่แห่งนี้
+
เปลือกกลวงเปล่าที่ทำตามการชักจูงอย่างว่าง่ายโดยไม่ขัดขืน
ที่ออกมาก็เพียงเพราะมันเขียนบอกไว้อย่างงั้น…เป็นบรรทัดแรก
เดินตามการกวัดแกว่งของต่างหูข้างนั้นมา
สองมือประคองหน้ากากไร้ลวดลายก่อนจะค่อยๆสวมตามอย่างคนส่วนใหญ่ในสถานที่แห่งนี้
+