รอยยิ้มของเธอฉายชัดขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงความกล้าที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในตัวของคู่เต้นรำ เชอรีนาผ่อนจังหวะลงเล็กน้อย ปล่อยให้ลูนาเรียได้ลองนำเองบ้าง ราวกับต้องการให้รุ่นน้องได้สัมผัสถึงความอิสระในการเต้นรำด้วยตัวเอง

“ลูนาเรีย สนุกไหมคะ?”

เธอโน้มตัวกระซิบถามด้วยความอ่อนโยน พร้อมรอคอยคำตอบอย่างคาดหวัง

เชอรีนาเลิกคิ้ว ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ดวงตาคู่นั้นเป็นประกายขบขันขณะมองเซเรน่าที่กระแอมแก้เก้อ

“ทำไมถึงหยุดล่ะคะ? บทเพลงของคุณน่าฟังออก”

“ร้องอีกสิคะ เราอยากฟัง”

เธอแกล้งเอ่ยหยอกพลางยิ้มกว้าง รอคอยปฏิกิริยาของอีกฝ่ายด้วยความเอ็นดู

(ให้หล่อกว่าพี่ไปเลยค่ะ😭)

เชอรีนาหลุบตาลงเล็กน้อย คล้ายกำลังครุ่นคำนึงถึงบางสิ่ง

“บางทีความสนุกแบบนั้นก็น่าจดจำยิ่งกว่าค่ะ“

เธอเอ่ยเสียงแผ่ว รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้น ชื่นชมเด็กสาวตรงหน้าในใจเงียบๆ

“ท่านพ่อเป็นคนสอนเราเต้นรำ ท่านบอกเสมอว่าการเต้นคืออิสระ และทุกจังหวะที่ย่างก้าวคือบทสนทนาที่ไร้ถ้อยคำ”

“…เรายินดีที่ได้อีสลินเป็นคู่สนทนาในครั้งนี้นะคะ”

เธอหัวเราะเบาๆ ขณะพาฮูเลียต์ต้าเข้าสู่จังหวะของบทเพลง แววตาอ่อนโยนทอดมองรุ่นน้อง รอยยิ้มแสนเปล่งประกายของอีกฝ่ายทำให้ละสายตาไม่ได้เลยแม้แต่นิด

”ชุดนี้ทำให้ฮูเลียต์ต้าดูสดใสเหมือนแสงตะวันเลยนะ“

แสงระยับสะท้อนดวงตาของฮูเลียต์ตา เชอรีนาเผลอจ้องลึกเข้าไปอย่างช่วยไม่ได้

ค่ำคืนนี้ อาจเป็นคืนที่เธออยากให้ยาวนานกว่าที่เคย….

เชอรีนาหัวเราะเบาๆ ดวงตาทอประกายอ่อนโยน

“ไม่เป็นไรหรอกเคลย์ แค่ก้าวตามเรามาก็พอ”

เธอประคองมืออีกฝ่ายแน่นขึ้น นำพาไปตามจังหวะดนตรีช้าๆ

ในค่ำคืนนี้ ไม่มีองค์หญิงรัชทายาท ไม่มีอัครนักบวชแห่งแสงนิรันดร์ มีเพียง ‘พี่เชอรีน’ และ ‘เคลย์แมนไทน์’ ที่กำลังเต้นรำภายใต้แสงโคมระย้าเท่านั้น

เชอรีนามองลูนาเรียที่ค่อย ๆ ปรับจังหวะให้เข้ากับเธอ รอยยิ้มบางผุดขึ้นบนริมฝีปากเมื่อเห็นอีกฝ่ายเริ่มผ่อนคลาย เธอขยับนำอย่างแผ่วเบา หมุนวนไปตามท่วงทำนอง ปล่อยให้เสียงดนตรีเป็นผู้นำทาง

“ทำได้ดีมากค่ะ…”

เธอกระซิบ พลางหมุนตัวพาคู่เต้นรำไปตามจังหวะ

(🥰🥰🥰)

(มาเต้นด้วยกันมั้ยลูกแม่ เดี๋ยวนำเอง😎✨)

เชอรีนามองเคลย์แมนไทน์ด้วยสายตาที่อบอุ่นปนกังวล ก่อนกล่าวกระซิบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ดวงแก้วน้อย เราเคยบอกไปแล้วนะว่าที่นี่ไม่ใช่ฟอร์เทอร์เนีย ตอนนี้เราไม่ใช่องค์หญิงของเธอ”

เชอรีนาโน้มตัวเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆพาอัครนักบวชเข้าสู่ฟลอร์เต้นรำ แต่กระนั้นก็อดใจไม่ได้ที่จะแหย่คนเด็กกว่าตรงหน้า

“ตอนนี้เราเป็นแค่ ‘พี่เชอรีน‘ ของเธอเท่านั้น”

“ไหนพูดสิ… พี่เชอรีน”

เชอรีนาหัวเราะเล็กน้อยที่ได้ยินคำขอโทษจากลูนาเรีย เธอพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

“อย่าได้กังวลไปเลยค่ะ เราจะช่วยนำเอง”

เธอจับมือลูนาเรียมั่น ก่อนพาอีกฝ่ายก้าวตามจังหวะเพลงไปยังฟลอร์เต้นรำ ทั้งยังคอยจับจังหวะของลูนาเรียอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้ก้าวขัดกับกันและกัน

เชอรีนาเหลือบมองรอยยิ้มของเซเรน่าที่เต็มไปด้วยความสดใส ชอบใจในความไม่ถือตนของอีกฝ่าย ก่อนจะเบี่ยงตัวออกไปหมุนตามจังหวะดนตรี เสียงฝีเท้ากระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะ ประหนึ่งดังบทประพันธ์ที่ถูกรังสรรค์ขึ้นในชั่วขณะนั้น

“ไม่ต้องกังวลค่ะ มือของคุณสะอาดแล้ว”

เธอเอ่ยกระซิบแผ่วเบา พร้อมยกยิ้มให้อีกฝ่ายที่ดูสนุกกับการเต้นรำ

เชอรีนาหัวเราะเบาๆ ดวงตาเปล่งประกายยามก้าวไปตามจังหวะ

“สำหรับชนชั้นสูง การเต้นรำถือเป็นเครื่องมืออย่างหนึ่ง…” เธอเอ่ยเสียงนุ่ม “การแสดงออกถึงอำนาจ ความสง่างาม หากว่าชำนาญมันมากพอ ทุกสายตาจะมาหยุดอยู่ที่คุณ…”

เธอหมุนตัวอีสลินอย่างแผ่วเบา ก่อนจะยิ้มมุมปาก “แต่หากถามว่าเราชอบมันหรือไม่… บางทีอาจขึ้นอยู่กับคู่เต้นรำด้วยก็ได้”

(ฮูเลียต์ต้าก็น่าร้าก🫵😭😭🔥🔥🔥🔥 มาเต้นด้วยกันมั้ยคะคนฉวย🥺🥺🥺)

(ขอบคุณค่า🥺🥺🥺 มาเต้นกันๆๆ)