“เราจะไปบอกแกให้นะครับ คงดีใจแย่เลย”
เขายิ้มนิดหน่อยและพยักหน้าอีกครั้ง
“ครับ ยังเรียนอยู่ แต่อย่าเข้าใจผิดนะ เราไม่ได้มาตรงนี้เพราะตัวเอง”
“อย่างที่บอกไปก่อนหน้านี้ เรานึกว่าคุณกำลังหาอะไรบางอย่างอยู่ แต่เราดันช่วยอะไรไม่ได้เนี่ยสิ”
“เราจะไปบอกแกให้นะครับ คงดีใจแย่เลย”
เขายิ้มนิดหน่อยและพยักหน้าอีกครั้ง
“ครับ ยังเรียนอยู่ แต่อย่าเข้าใจผิดนะ เราไม่ได้มาตรงนี้เพราะตัวเอง”
“อย่างที่บอกไปก่อนหน้านี้ เรานึกว่าคุณกำลังหาอะไรบางอย่างอยู่ แต่เราดันช่วยอะไรไม่ได้เนี่ยสิ”
ชาร์ลส์ทุบกำปั้นลงฝ่ามือ นึกออกแล้วว่าเคยเห็นชายตรงหน้าบนจอทีวีจริง ๆ หากจำไม่ผิดคือรายการแข่งขันทำอาหาร
“คุณยายของเราชอบคุณมากเลย แกเชียร์คุณสุดใจทุกครั้ง”
“แกเคยไปร้านอาหารของคุณด้วย แต่ไม่เคยได้เจอคุณแบบนี้ แกคงอิจฉาเราแน่”
เขาหัวเราะเบา ๆ
“เรามารบกวนรึเปล่าครับ? คุณคงอยากได้เวลาส่วนตัว”
ชาร์ลส์ทุบกำปั้นลงฝ่ามือ นึกออกแล้วว่าเคยเห็นชายตรงหน้าบนจอทีวีจริง ๆ หากจำไม่ผิดคือรายการแข่งขันทำอาหาร
“คุณยายของเราชอบคุณมากเลย แกเชียร์คุณสุดใจทุกครั้ง”
“แกเคยไปร้านอาหารของคุณด้วย แต่ไม่เคยได้เจอคุณแบบนี้ แกคงอิจฉาเราแน่”
เขาหัวเราะเบา ๆ
“เรามารบกวนรึเปล่าครับ? คุณคงอยากได้เวลาส่วนตัว”
“คิดแบบนั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็คงจะเป็นแบบนั้นแหละ ฉันเชื่อเธอสุดใจเลย”
ชาร์ลส์เติมความขี้เล่นลงไปในน้ำเสียง ก่อนจะยกน้ำผลไม้ขึ้นดื่ม
“ฉันแอบคาดหวังกับชุดไปโรงเรียนวันแรกของเธอนะ มากะ”
“สปอยล์ได้ไหมว่าจะใส่แบบไหน?”
“คิดแบบนั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็คงจะเป็นแบบนั้นแหละ ฉันเชื่อเธอสุดใจเลย”
ชาร์ลส์เติมความขี้เล่นลงไปในน้ำเสียง ก่อนจะยกน้ำผลไม้ขึ้นดื่ม
“ฉันแอบคาดหวังกับชุดไปโรงเรียนวันแรกของเธอนะ มากะ”
“สปอยล์ได้ไหมว่าจะใส่แบบไหน?”
“อืม ถ้าเป็นเรื่องแอลกอฮอล์เราคงช่วยไม่ได้มาก แต่ว่า—”
จะว่ายิ่งมองก็ยิ่งคุ้นไหมนะ? ชาร์ลส์เอียงคอน้อย ๆ ด้วยความสงสัย ดวงตาเบิกกว้างแล้วร้องออกมาเสียงเบา
“จะว่าไปแล้วเหมือนเคยเห็นคุณที่ไหน—เอ่อ —คุณเคยออกทีวีใช่ไหมครับ?”
“อืม ถ้าเป็นเรื่องแอลกอฮอล์เราคงช่วยไม่ได้มาก แต่ว่า—”
จะว่ายิ่งมองก็ยิ่งคุ้นไหมนะ? ชาร์ลส์เอียงคอน้อย ๆ ด้วยความสงสัย ดวงตาเบิกกว้างแล้วร้องออกมาเสียงเบา
“จะว่าไปแล้วเหมือนเคยเห็นคุณที่ไหน—เอ่อ —คุณเคยออกทีวีใช่ไหมครับ?”
ตู้เย็นของชาร์ลส์ไม่เคยว่างเพราะเซเลสท์ แม่เลี้ยงของเขามักจะช่วยจัดแจงเสมอแม้หล่อนจะอยู่อีกซีกของประเทศ แต่เขาก็เกิดอยากมาเดินเล่นที่ซูเปอร์บ้าง
ดวงตาสีเขียวสังเกตชายคนหนึ่งเข้า เห็นเขาหาวหวอดและก้มมองกระดาษในมือ ใกล้กว่าที่คิดชาร์ลส์จึงไม่ทันสังเกตว่ากำลังยืนหยุดที่บริเวณไหน
“มีอะไรให้ช่วยไหมครับ? หาอะไรอยู่หรือเปล่า?”
+
ตู้เย็นของชาร์ลส์ไม่เคยว่างเพราะเซเลสท์ แม่เลี้ยงของเขามักจะช่วยจัดแจงเสมอแม้หล่อนจะอยู่อีกซีกของประเทศ แต่เขาก็เกิดอยากมาเดินเล่นที่ซูเปอร์บ้าง
ดวงตาสีเขียวสังเกตชายคนหนึ่งเข้า เห็นเขาหาวหวอดและก้มมองกระดาษในมือ ใกล้กว่าที่คิดชาร์ลส์จึงไม่ทันสังเกตว่ากำลังยืนหยุดที่บริเวณไหน
“มีอะไรให้ช่วยไหมครับ? หาอะไรอยู่หรือเปล่า?”
+
ชาร์ลส์หัวเราะเสียงนุ่ม มือแกว่งแก้วน้ำเบา ๆ พลางพยักหน้าตามคำตอบของเพื่อนสาว แม้จะออกรู้สึกเสียดายที่คราวนี้ไม่ได้เห็นผีเสื้อลายใหม่ ๆ แต่เขาก็เข้าใจเธอ
“ฉันก็สบายดีเหมือนกัน”
“แต่พอนึกได้ว่านี่จะเป็นเทอมสุดท้ายของไฮสกูลแล้ว ก็ดันรู้สึกเหมือนคนหลงทางเสียได้”
“นี่ฉันพูดเหมือนคนแก่หรือเปล่าเนี่ย”
เขาหัวเราะอีกครั้งเพื่อปรับโทนบทสนทนา
ชาร์ลส์หัวเราะเสียงนุ่ม มือแกว่งแก้วน้ำเบา ๆ พลางพยักหน้าตามคำตอบของเพื่อนสาว แม้จะออกรู้สึกเสียดายที่คราวนี้ไม่ได้เห็นผีเสื้อลายใหม่ ๆ แต่เขาก็เข้าใจเธอ
“ฉันก็สบายดีเหมือนกัน”
“แต่พอนึกได้ว่านี่จะเป็นเทอมสุดท้ายของไฮสกูลแล้ว ก็ดันรู้สึกเหมือนคนหลงทางเสียได้”
“นี่ฉันพูดเหมือนคนแก่หรือเปล่าเนี่ย”
เขาหัวเราะอีกครั้งเพื่อปรับโทนบทสนทนา
ชาร์ลส์สรุปคำพูดของมาโยนากะพร้อมรอยยิ้ม เขาเอ่ยขอบคุณเบา ๆ ก่อนจะยกแก้วจรดริมฝีปาก เขากะพริบตาช้ารับคำถาม
“ก็ไม่เชิงหรอก แค่เดินเล่นรับลมน่ะ แต่จะให้ใส่ชุดนอนออกมาเลยก็รู้สึกไม่ดี ตัวนี้ไงที่วานเธอแก้ช่วงเอวให้”
ว่าแล้วก็เอี้ยวช่วงตัวให้ดูสักหน่อย ฝีมือเธอยังเนี้ยบอย่างเคย
“เรื่องผีเสื้อล่ะ? มีอะไรใหม่ ๆ มาอวดกันบ้างไหม?”
ชาร์ลส์สรุปคำพูดของมาโยนากะพร้อมรอยยิ้ม เขาเอ่ยขอบคุณเบา ๆ ก่อนจะยกแก้วจรดริมฝีปาก เขากะพริบตาช้ารับคำถาม
“ก็ไม่เชิงหรอก แค่เดินเล่นรับลมน่ะ แต่จะให้ใส่ชุดนอนออกมาเลยก็รู้สึกไม่ดี ตัวนี้ไงที่วานเธอแก้ช่วงเอวให้”
ว่าแล้วก็เอี้ยวช่วงตัวให้ดูสักหน่อย ฝีมือเธอยังเนี้ยบอย่างเคย
“เรื่องผีเสื้อล่ะ? มีอะไรใหม่ ๆ มาอวดกันบ้างไหม?”
“Tips for your brilliant skill, love.”
คำพูดหวานหยดไม่แพ้รอยยิ้ม ชาร์ลส์ในชุดกระโปรงโทนสีม่วงเข้มยืนเท้าคางอยู่กับเคาเตอร์บาร์พลางสอดส่ายสายตาไปมา
“ไม่ได้เจอกันสักพักเลยมากะ เป็นยังไงบ้าง?”
เขาเอ่ยทักทายเพื่อนสาวหลังจากออเดอร์น้ำผลไม้ไปหนึ่งแก้ว ท้องของเขาตอนนี้บอบบางเกินกว่าจะรับอะไรที่มีฤทธิ์แรงกว่านั้น
“Tips for your brilliant skill, love.”
คำพูดหวานหยดไม่แพ้รอยยิ้ม ชาร์ลส์ในชุดกระโปรงโทนสีม่วงเข้มยืนเท้าคางอยู่กับเคาเตอร์บาร์พลางสอดส่ายสายตาไปมา
“ไม่ได้เจอกันสักพักเลยมากะ เป็นยังไงบ้าง?”
เขาเอ่ยทักทายเพื่อนสาวหลังจากออเดอร์น้ำผลไม้ไปหนึ่งแก้ว ท้องของเขาตอนนี้บอบบางเกินกว่าจะรับอะไรที่มีฤทธิ์แรงกว่านั้น
อาจด้วยพระจันทร์เป็นใจ แทนที่จะนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้านวม ชาร์ลส์กลับลุกขึ้นมาแต่งหน้าแต่งตัวและออกจากบ้าน ปลายทางของเขาไม่แน่ใจ แต่สุดท้ายเท้าก็พามาที่ ๆ เขาคุ้นเคย
จังหวะที่ผลักประตูออก โน้ตตัวสุดท้ายก็ถูกดีพอดี
“Bravo!”
เจ้าตัวทักทายคนหลังบาร์เสียงหวานพร้อมรอยยิ้ม มือล้วงหยิบอมยิ้มมายื่นให้มาโยนากะ
อาจด้วยพระจันทร์เป็นใจ แทนที่จะนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้านวม ชาร์ลส์กลับลุกขึ้นมาแต่งหน้าแต่งตัวและออกจากบ้าน ปลายทางของเขาไม่แน่ใจ แต่สุดท้ายเท้าก็พามาที่ ๆ เขาคุ้นเคย
จังหวะที่ผลักประตูออก โน้ตตัวสุดท้ายก็ถูกดีพอดี
“Bravo!”
เจ้าตัวทักทายคนหลังบาร์เสียงหวานพร้อมรอยยิ้ม มือล้วงหยิบอมยิ้มมายื่นให้มาโยนากะ