ขณะนี้ได้ทำการเปิดโหวตรูปแบบกระบวนทัพแล้วทางดิสคอร์ด ขอความร่วมมือทุกท่านไปโหวตภายใน 24 ชั่วโมง

จากนั้นสตาฟจะเปิดให้ลงทะเบียนหน่วยที่ต้องการในวันพรุ่งนี้

[ เงื่อนไขการผ่านแบบทดสอบที่ 2 ]

เนื่องจากมีคนพบ [ ทางออก ] แล้วจึงมาประกาศให้ทราบทั่วกัน

หากตกลงไป/กระโดดเข้าไปในหลุมดำตามนัมทาลู จะถือว่า [ ผ่านบททดสอบ ] ทั้งหมด

หลังจากที่ผ่านแล้วสามารถส่งเช็คแอคทีฟและติดตามรออีเวนต์ถัดไปได้เลยค่ะ

แบบฟอร์มทางเลือก: forms.gle/sZL2XvD8NBUa...
*บททดสอบนี้จะถือว่าผ่านเมื่อกรอกแบบฟอร์มข้างต้นแล้วเท่านั้น*

feedback : bit.ly/3Zt3UWG

ความเงียบทำให้เขาหวั่นใจ แม้ว่ามันจะปกติแต่เพราะความเหนื่อยจึงทำให้คิดลบ และจินตนาการว่ามันควรแย่กว่านี้

หิว…

นั่นคือสิ่งที่เขาคิดระหว่างเดินไปตามทางที่ไปถึงปากถ้ำ , ซีรันเดินสำรวจทางเข้าอย่างละเอียด พอเห็นต้นหญ้าก็เด็ดมาเคี้ยวกินอย่างไร้เหตุผล

มีก้อนหินก็อาจขุดคุ้ย มีอะไรแปลกตาหน่อยก็จะหยิบ

> สำรวจทางเข้าถ้ำ
> เดินเข้าไปเรื่อยๆ

ลิงก์ชินดัน :
th.shindanmaker.com/1241552

ส่งเช็คแอคทีฟ : bit.ly/3Zt3UWG

พอเห็นว่าทุกอย่างว่างเปล่า เจ้าตัวก็ถอนหายใจหน่อย

“ช้าไปหนึ่งก้าว…”
ล่ะมั้ง

เขาก็เดินตามทุกคนอย่างช้าๆ

ซีรันเดินลงไปยังชั้นหนึ่งแล้วก็เดินออกไปเส้นทางหนองน้ำใกล้ๆ

> ออกจากโบราณสถานไปด้านนอกเส้นทางหนองน้ำ
> แวะล้างๆกน้า
> เดินไปตามทางที่ดูไม่เป็นทางนัก เผื่อเจออะไรบ้าง

ซีรันเก็บแร่นั้นไว้ที่ตัวเองเพราะยังไม่มั่นใจ เขายังคงเพลียนิดหน่อยแต่ก็ลุกขึ้นเพื่อสำรวจต่อ

จำได้ว่าตัวเขายังไม่ได้สำรวจชั้นบนให้ดี เพราะง่วงไปก่อน

เขามองไปรอบๆ

> ลองเดินสำรวจชั้นบนสุดเพิ่มเติม
> เขี่ยๆเศษซากเผื่อเจออะไรบ้าง

แร่บางอย่างสะดุดตา— ถึงจะไม่เชื่อว่าตัวเองจะเจอได้เร็วแต่ก็วิ่งไปคว้าอย่างรีบร้อนเหมือนกลัวคนมาแย่ง(?)

แต่เริ่มเหนื่อยล้ามากๆจากที่เจออะไรแต่ละอย่างมา.. แอบหิวนิดหน่อย

“นอนได้ไหม..”

ถามราวกับขออนุญาต แต่ก็หามุมที่นั่งพักขาสักหน่อย

>นอนพัก(?)
>ดูแร่ที่เก็บมาว่าใช่ไหม
>ตื่นเช้าค่อยสำรวจต่อ

ซีรันเก็บเจ้าขวดแก้วที่เจอในหีบใส่กระเป๋าเล็กๆที่ตัวเอง พยายามมองหากุญแจแต่ดูเหมือนว่าคงจะยากไปและเสียเวลา

> เลือกที่จะเดินขึ้นบันได้ไปชั้นบน
> เดินสำรวจระหว่างทางขึ้นไปจนถึงทางเข้า

รูปปั้นหินเป็นสิ่งที่ซีรันสนใจเป็นอย่างแรก แม้ว่ามันจะไม่มีสิ่งใดในมือแล้วก็ตาม

กุญแจที่ได้มาจากไหที่ทุบ เขาลองไขที่หีบทั้งสอง เผื่อว่าจะเปิดอันใดอันหนึ่งได้

> ใช้กุญแจไขหีบ

ทำหน้ายี้กว่าเดิม พึ่งนึกได้ว่าตัวเองโง่เขลาที่ไปทำให้มันชวนอ้วกกว่าเดิม

เดี๋ยวค่อยหาน้ำล้างออกก็ได้ ตอนนี้เช็ดๆกับเสื้อไปก่อน

ซีรันพึ่งสังเกตเห็นบันได เขาค่อยๆเดินลงไปทีละขั้นเพราะมันมืดแล้ว ได้แต่หวังว่าจะไม่เจออะไรอีกน่ะนะ…

> เดินลงบันไดหินไปสำรวจจุดที่ต่ำกว่า

ซีรันสะดุ้งตัวโยน เมื่อบางสิ่งน่าเกลียดเกาะที่มือของเขา

หนอนปกติก็พอจะหยิบทิ้งได้อยู่หรอก…

แต่พอมีเมือกที่ปล่อยมาด้วยแล้ว เจ้าตัวกลับรู้สึะขยะแขยงจนไม่กล้าหยิบออกเลยด้วยซ้ำ

เลยเลือกที่จะสะบัดมันออกไปและสุดท้ายก็เอามือตัวเองฟาดลงที่พื้น

> ฟาดมือตัวเองลงพื้นกะให้หนอนตายเลย

มองไหที่เรียงกันสิบใบอย่างครุ่นคิด เขาเสียดายความสวยงามนั้น แต่ก็จำเป็นต้องทำลายทิ้งเผื่อว่าจะทำให้เจออะไรได้บ้าง

แต่เรี่ยวแรงไม่มีมากพอจะทำลายในคราวเดียวจึงเลือกที่จะทำลายไหทีละใบๆจนหมด

ซีรันหอบหายใจเล็กน้อยด้วยความเหนื่อย

> ทุบไหทีละใบจนหมด

ถ้าท่านแม่รู้ว่าอ่านสิ่งเหล่านี้ไม่เข้าใจ ตัวเขาคงโดนต่อว่าด้วยความผิดหวัง… นี่คงเป็นโชคดีในโชคร้าย

ซีรันเดินต่อไปตามเส้นทางอาคารอีกหลังอย่างนึกเสียดาย ถ้าเจออะไรบ้างคงจะดี

> เดินไปอาคารอีกหลัง

ซีรันดึงเถาวัลย์ออกเพื่อพยายามดูว่าบนกำแพงเขียนว่าอะไร

โชคดีที่เขาพอจะรู้ภาษาโบราณเพราะผู้เป็นมารดาเป็นล่ามให้แก่กองทัพ ถึงจะยังไม่เข้าใจทั้งหมดแต่ก็พอจะรู้ว่ามันคืออะไร—- หากไม่ยากเกินเด็กสิบขวบเข้าใจ

> ยืนอ่านอักษรโบราณ
>ดึงเถาวัลย์รอบๆออกเผื่อมีอะไรเพิ่ม

ซีรันเลือกที่จะเดินสำรวจต่อไปยังเส้นทางตรงหน้า

หันกลับไปมองเส้นทางที่เดินผ่านมาพลางครุ่นคิด , หากไปเส้นทางนั้นก็คงไม่พบเจออะไร อาจจะเจอเรื่องน่ากลัวด้วยซ้ำ

เขาเดินมุ่งตรงไปยังซากโบราณสถานที่อยู่ไม่ไกลนัก เริ่มจากสำรวจหน้าทางเข้า