anlaşılmak çok çekici bi şey. bana nadir hak verip sürekli anlayan birini, hep hak verip asla anlayamayana bin defa tercih ederim. sıkılır, ego çarpıştırmaktan yorulur ve sonunda onunla bi yerde buluşuruz. diğeriyle ise ne yapsak bağ kuramayız dipsiz kuyudur keza.

birine sahip olmadığı nitelikler, taşımayacağı anlamlar atfedip sonra bunun karşılığını veremediğinde onu suçlamak aşırı saçma. hayatta çoğu şeyde olduğu gibi bu konuda da çözüm, mesafe. yeteri kadar uzaklıktan her insan sevilebilir görünebiliyor. herkese yakından bakmamak lazım.

yalnız hayatını aynen yaşayıp büyük bir aşk isteyen çok. oysa insan sadece fedakarlık yaptığı şeye değer verebilir. kaldı ki kalıp sözlerin, bezmiş duyguların var. acelen, korkun çok. sabrın, cesaretin az. bağ kurabilmen ise hiç yok. böyle bi tabloda kim neden sevsin ki seni.