มันดีดนิ้วก่อนจะลืมตาขึ้นมาถามคืนบ้าง ถึงจะไม่ใช่คำถามเดียวกันก็ตาม

"จะว่าไป ระหว่างหมากับแมวไครีย์ชอบอะไรมากกว่ากัน"

"ขอทายว่าเป็นหมา?"

คิดภาพแวมไพร์โดนหมาฉุดกระชากจนตัวลอยแล้วมันก็ขำออกมา

"ลูกค้าชอบไครีย์น่าดูเลย ฮอตนะเนี่ย"

ยกมือขึ้นลูบคางครุ่นคิดขณะเดินไปด้วยกัน

"หมาใหญ่กับหมาเล็กหรอ..."

"ยากจัง จริงๆฉันก็ชอบหมดเลยนะ"

ครั้งนี้หลับตาขมวดคิ้วคิดหนัก ส่งเสียง'อืม'ยาวแบบเครียดๆสุดท้ายก็ตอบ

"แต่ถ้าต้องเลือกคงเป็น..หมาใหญ่!"

"เพราะตัวใหญ่ๆ เวลากอดแล้วมันเหมือนกอดหมอนข้างเลย"

+

ปัดๆเศษฝุ่นตามตัวช่วยเพื่อนสาวไปก็อดขำไปไม่ได้ อายุเยอะกว่าแต่ทำตัวเหมือนเด็กเลย

ยิ่งเห็นเดินมาพร้อมจะเป็นหูให้กันก็แทบหลุดขำ พยายามพูดไปกลั้นขำไปจนหูแดง

"โอ้..นอกจากฉันจะมีสุนัขนำทางแล้ว ยังได้สุ— คนช่วยฟังด้วยหรอ โชคดีจริงๆ"

เกือบจะพูดผิดเรียกไครีย์เป็นน้องหมาตัวที่สามไปแล้ว แต่มันเหมือนจริงๆนะ..

"จะว่าไป น้องหมามีแต่ตัวใหญ่ๆเลยนะเนี่ย"

"ถ้าน้องๆวิ่งคึกขึ้นมาตัวจะปลิวรึเปล่า"

'หมา???'

แวบแรกที่เห็นเพื่อนวิ่งมาหาสายตาดันติดฟิลเตอร์หูกับหางให้เสร็จสรรพ ก่อนจะทำหน้าเหวอทันทีที่เจ้าตัวล้ม

ได้ยินคำถามก็ร้อง 'อ๋า~' ขณะยื่นมือให้อีกคนเผื่อจะใช้มันประคองตัวเองขึ้นมา

"ตอนไปทำงานสตั๊นท์เกิดผิดคิวขึ้นมาน่ะ ตอนนี้ก็เลยเหมือนคนหูหนวกเลย"

"เข้ากับบทดีใช่มั้ยล่ะ"

เจ้าคนเจ็บยิ้มแฉ่งแข่งไม่รู้สึกรู้สาที่ต้องอยู่สภาพนี้ไปเป็นเดือน..

"แล้ว..สรุปนี่หมาของไครีย์หรอ"

เสียงฝีเท้าเล็กๆค่อยดังขึ้นไล่มาตามหลังอีกคน และเหมือนจะถี่ขึ้นเรื่อยๆ

สาวในชุดวอร์มที่กำลังวิ่งมา เหมือนจะมีเสียงไล่มาตามหลังอีกด้วย

“น้องหมา——!!!!”

ไม่กี่วินาทีก็เหมือนจะมาอยู่ข้างๆอีกคนแล้ว

”จะ...จับได้มั้ยคะ—!?!” มองน้องสุนัขของอีกคนก่อนจะมองขึ้นไปตรงหน้าอีกคน ด้วยสีหน้าตื่นเต้นสุดๆ

ดวงตาสองสีกะพริบปริบมองเพื่อนร่วมยิมที่เดินจูงสุนัขสองตัวจึงตะโกนเรียกเอาไว้

เดินโบกไม้โบกมือไปหาให้เพื่อนได้เห็นผ้าพันแผลอันเบ่อเร้อบนหูขวา

"ไครีย์! ตื่นเช้าจัง นึกว่าจะยังนอนอยู่ซะอีก"

ก้มมองสัตว์ขนปุยอย่างสงสัย

"น้องหมาของไครีย์หรอ??"

(สดใสเจิดจ้ามากค่ะ 🥰 เป็นดวงอาทิตย์น้อยๆของพี่คาสซานค่ะ—)

"งั้นหรอคะ พวกคุณปะป๊าบอกแบบนั้นเท่จังเลยนะ"

หญิงสาวยกมือลูบหัวเด็กชายอย่างอ่อนโยน

เด็ก ๆ ดูไร้เดียงสาและบริสุทธิ์จริง ๆ ทำเอาอดคิดไม่ได้ว่าตอนเธอยังเด็กจะเป็นแบบนี้ในสายตารึเปล่านะ

"แล้วตัวเล็กได้กินอะไรรึยังคะ ปะป๊าหลับไปนานรึยัง"

เด็กหน้าใหม่กำลังนั่งทำหน้ากังวลกึ่งเคร่งเครียด คิ้วขมวดและคลายออกเป็นระยะจนน่าขำ

"คือว่า..ถ้าเราไม่เคยรู้สึกแบบที่เขียนไว้ในบท ทำยังไงถึงจะแสดงออกมาได้หรอคะ"

ดวงตาสองสีมองครูผู้สอนตาใส เอานิ้วจิ้มบทที่เขียนถึงฉากบาดเจ็บหรือว่าหูหนวกข้างนึง

"แบบนี้น่ะค่ะ"

(ขอโทษที่มาตอบช้านะคะ 🥹)

กินฝันจนตัวกลม? ได้ยินแบบนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้จริง ๆ เด็กวัยประมาณนี้กำลังน่ารักจินตนาการสูงล่ะมั้ง

"มังกรไฟงั้นหรอคะ? แปลว่าคุณปะป๊ามิลันต้องเท่มากแน่ๆ"

"แบบนี้คุณมีมี่โตไปก็ต้องเท่เหมือนคุณปะป๊าด้วยเหมือนกันสิน้า"

"แล้วตัวเล็กล่ะคะ โตไปอยากเป็นแบบทั้งสองคน(?)มั้ยคะ"

"ตัวเล็กเป็นเด็กดีจังเลย"

เธอยกมือลูบหัวเจ้าเด็กก่อนจะตัดสินใจนั่งลงบนพื้นเพื่อจะได้นั่งคุยกับเด็กชายได้ ไม่ต้องยืนก้มตัว

"ไหนคะ วันนี้ตัวเล็กมีอะไรจะเล่าให้พี่สาวฟังคะ"

"เรื่องเกี่ยวกับคุณตุ๊กตาในมือรึเปล่า?"

เธอเหลือบมองคนที่หลับอยู่เล็กน้อยพลางครุ่นคิดถึงคำขอ สุดท้ายก็หันมาพูดยิ้มๆกับเด็กชาย

"แต่ถ้าไปโดยไม่บอกปะป๊า เดี๋ยวปะป๊าตื่นมาจะตกใจเอานะคะ"

"ถ้าเป็นแบบนั้นพี่สาวจะโดนคิดว่าเป็นคนไม่ดีขโมยตัวเล็กไปจากปะป๊าน้า"

แน่ล่ะ เกิดพาลูกใครเขาไปไหนมาไหนไม่บอกคงได้ถูกเข้าใจผิดแน่นอน เธอเองก็พึ่งมาถึงไม่นาน เกิดโดนเข้าใจผิดคงอยู่ยาก

(ขอแวะมาเล่นด้วยค่ะ)

แรงรั้งจากมือเล็กๆทำให้เธอชะงักแล้วหันมองด้วยความสงสัยปะปนมึนงงเพราะการทำงานมาทั้งคืนจนนอนไม่พอมาหลายคืน

แต่เพราะเห็นว่าเป็นเพียงเด็กน้อยบนตักของชายหนุ่มก็อมยิ้ม ย่อกายลงเล็กน้อย

"ว่าไงคะ ตัวเล็ก"

"มีอะไรรึเปล่า"